de liefde, iets zo moois waar ik telkens ook weer zo hard door gekwetst wordt.
Verleden jaar, rond deze tijd leerde ik een pracht van een meid kennen: Diepe grijze ogen, gladde huid, pracht van een gezicht en een knallend lijf; maar haar echte schoonheid ontdekte ik pas toen ik haar leerde kennen. Ze was lief, grappig, schattig, behulpzaam,... en verliefd op een van m'n beste vrienden. In het begin was ze gewoon een vriendin, maar toen kwamen die gevoelens opduiken en op een bepaald moment was het zelfs wederzijds, maar zij wou de vriendschap niet op het spel zetten... ' nouja, is goed. das ook het belangrijkste voor mij' klonk het langs mijn kant, maar toch bleef ze dag in dag uit rondspoken in mijn hoofd. Nu, bijna een jaar verder, is de situatie er wat slechter op geworden: ik voel me constant leeg en alleen, ik voel me slecht als ik niets van haar hoor en voel me slecht als ik iets van haar hoor. En om er een schepje bovenop te doen heeft ze op een groot feest een tijdje geleden gekust me die vriend van me. Ik had pillen op en wist het niet; de dag daarna, waarop ik het dus hoorde van mijn vriend, was ik nog aan het nagloeien en vertelde ik mijn kameraad dat ik het niet erg vond en blij was voor hen. Maar toen kwam de afkick, niet enkel die van MDMA maar ook die van de gedachte van mijn goeie vriend en het meisje. Dag na dag brak voelen was dat, maar je zet je erover...
Nu heb ik me erbij neergelegd in de hoop dat ik die goeie vriendschapsband met het meisje kon behouden, maar helaas hebben we nu ruzie. Ik hoop echt dat dit zo snel mogelijk overwaait, want ze is daadwerkelijk ook een heel goeie vriendin. Liefde is Kut, maar toch kan ik niet zonder.
![:(]()