#1
Detroit303 zei:Mja, liefde kan je ongelofelijk kut doen voelen, kan geen kater tegen op.
Ik zit zelf met een probleempje dat het lijk dat ik maar nooit de ideale vriendin tegenkom.
Pas als het gedaan is, begin ik te beseffen hoe leuk ze waren. Tjah, rare hersenkronkel. Ik wouw dat ik wat sneller tevreden was.
Drientje zei:Het geeft niet, net wat ik al eerder schreef was ik erg scherp daar. Een seksrelatie is waarschijnlijk wat jij bedoelde.
Silvana zei:Of woon je dan samen en je accepteerd vreemdgaan met anderen?
Silvana zei:Drientje zei:Het geeft niet, net wat ik al eerder schreef was ik erg scherp daar. Een seksrelatie is waarschijnlijk wat jij bedoelde.
Dan weet ik even het verschil niet meer tussen een vrije relatie en alleen voor sex![]()
Lijkt mij hetzelfde..
Wat doe je anders dan nog meer met elkaar in een vrije relatie ?
Of woon je dan samen en je accepteerd vreemdgaan met anderen?
Grtz

Ollemann zei:Liefde is niet per definitie kut, maar toch zeker overrated, en het kan op akelige wijze terug in je gezicht slaan.
Vroeger hield ik me er veel mee bezig, maar tegenwoordig vermaak ik me wel zonder relatie. Ik krijg genoeg liefde van vrienden, en daar kan geen enkele romantische relatie tegenop.
Zoals ik mijn leven nu leid ben ik zeer tevreden, maar mocht ik iets tegen het lijf lopen zal ik het niet wegjagen met hooivorken.
Olle

jcutter zei:een neutraal antwoord dus![]()
Ik wil mijn hoofd stoten!!![]()
jcutter zei:On Topic: Ik ben van mening dat je liefde moet zien als iets wat ervaringen teweeg brengt. Een ervaring die iets moet gaan toevoegen aan de mensheid.
Ik geloof niet dat je helemaal gelukkig bent, wanneer je levenslang met iemand je leven deelt. Dat zou wel mooi wezen en zeker iets zijn waar ik naar streef. Je bent verliefd op elkaar en na jaren ga je pas echt van elkaar houden. Dat houden van: moet ervoor zorgen dat je, je kinderen verzorgt en klaar maakt voor de maatschappij. Als dat allemaal is bereikt; dan gaan mensen toch vaak scheiden of ze blijven bij elkaar en sterven samen. Alleen zijn dit IMO vaak relaties waarin de man de baas is en niet de vrouw. Dat is iets wat ik zie bij bejaarde mensen die al enorm lang bij elkaar zijn.
Zeg nou is eerlijk: hoeveel mensen blijven nou werkelijk langer dan 20 jaar bij elkaar, (hebben kinderen) en zijn gelukkig met elkaar? In landen waarin de vrouwen emancipatie normaal is? Ik wil jullie vrouwen nergens de schuld van geven hoor, maar is het niet zo dat liefde 1 doel heeft en wanneer die bereikt is; jullie inzien dat alles chemisch was? En dit leuke en slechte herinneringen bij je achterlaat?
TechNora zei:Na mijn vorige relatie dacht ik dezelfde dingen als jij nu schrijft. Ik was zo hard gekwetst, en het heeft me zoveel pijn gedaan, dat ik ook dacht nooit meer iemand zo dichtbij te durven laten. Voor mij was het de eerste keer dat ik iemand op zo'n diep niveau vertrouwde en toeliet, en juist die persoon liet me keihard vallen, waardoor ik me ineens realiseerde dat alles wat ik dacht dat we samen hadden een illusie was.
En toch... Op dit moment ben ik weer ergens ingedoken. In het begin had ik heel erg mijn bedenkingen, en deed ik er alles aan mezelf maar niet open te stellen. Ik bleef mijn reserves houden, en was druk bezig mijn gevoelens niet te diep te laten gaan.
En toch moest ik op een bepaald moment zwichten. Nog steeds durf ik het niet helemaal te geloven, en echt helemaal vertrouwen doe ik het nog niet... Ik heb nog steeds heel hard die gevoelens in mijn achterhoofd, die misschien wel lijken op die van jou.
En toch... toch denk ik langzamerhand dat ik de sprong ga wagen, omdat het leven niet bedoeld is om terughoudend te zijn. Liever ga ik opnieuw keihard op mijn plaat, dan dat ik op de tribunes van mijn eigen leven blijf zitten... Ik wil groots, en meeslepend, en passioneel leven, risico's nemen, liefde voelen. Leven in het moment, en niet al bij voorbaat wantrouwend zijn..
Het is waarschijnlijk nu moeilijk voor je om te horen, maar ik denk dat je echt tijd nodig hebt om het een en ander te verwerken. En weer terug te komen bij jezelf... Ik weet wel een beetje waar dit voor jou over gaat, maar aan de andere kant ook helemaal niet. Dus ik wil je ook geen advies geven, of van die shit. Wel wil ik je sterkte wensen, en oja toch nog een aanrader: neem veel tijd voor jezelf, doe dingen die je ontspannen, en terugbrengen naar de essentie van wie je bent. Een reisje (kan ook gewoon een weekje zijn) helemaal voor jou alleen, naar een stad waar je nog nooit bent geweest kan een enorme oppepper zijn.
Nogmaals sterkte meis! En een hele bijzondere bloem om je hopelijk een beetje op te vrolijken:
![]()
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."