Na mijn vorige relatie dacht ik dezelfde dingen als jij nu schrijft. Ik was zo hard gekwetst, en het heeft me zoveel pijn gedaan, dat ik ook dacht nooit meer iemand zo dichtbij te durven laten. Voor mij was het de eerste keer dat ik iemand op zo'n diep niveau vertrouwde en toeliet, en juist die persoon liet me keihard vallen, waardoor ik me ineens realiseerde dat alles wat ik dacht dat we samen hadden een illusie was.
En toch... Op dit moment ben ik weer ergens ingedoken. In het begin had ik heel erg mijn bedenkingen, en deed ik er alles aan mezelf maar niet open te stellen. Ik bleef mijn reserves houden, en was druk bezig mijn gevoelens niet te diep te laten gaan.
En toch moest ik op een bepaald moment zwichten. Nog steeds durf ik het niet helemaal te geloven, en echt helemaal vertrouwen doe ik het nog niet... Ik heb nog steeds heel hard die gevoelens in mijn achterhoofd, die misschien wel lijken op die van jou.
En toch... toch denk ik langzamerhand dat ik de sprong ga wagen, omdat het leven niet bedoeld is om terughoudend te zijn. Liever ga ik opnieuw keihard op mijn plaat, dan dat ik op de tribunes van mijn eigen leven blijf zitten... Ik wil groots, en meeslepend, en passioneel leven, risico's nemen, liefde voelen. Leven in het moment, en niet al bij voorbaat wantrouwend zijn..
Het is waarschijnlijk nu moeilijk voor je om te horen, maar ik denk dat je echt tijd nodig hebt om het een en ander te verwerken. En weer terug te komen bij jezelf... Ik weet wel een beetje waar dit voor jou over gaat, maar aan de andere kant ook helemaal niet. Dus ik wil je ook geen advies geven, of van die shit. Wel wil ik je sterkte wensen, en oja toch nog een aanrader: neem veel tijd voor jezelf, doe dingen die je ontspannen, en terugbrengen naar de essentie van wie je bent. Een reisje (kan ook gewoon een weekje zijn) helemaal voor jou alleen, naar een stad waar je nog nooit bent geweest kan een enorme oppepper zijn.
Nogmaals sterkte meis! En een hele bijzondere bloem om je hopelijk een beetje op te vrolijken:
