Hier volgt waarom ik liefde kut vind (en ik laat het er maar ineens allemaal uit):
Er is dus een meisje waar ik heel goed mee overeen kwam, ik kon ermee lachen, praten en flirten tegen de sterren op.
's Avonds laat kon ik er uren mee praten op msn, over eender wat. We voelden mekaar echt goed aan en er is altijd wel een soort van bewustzijn geweest dat we mekaar graag hadden. Pas na een tijdje merkte ik dat het van haar kant echt serieus werd. Ik kreeg lieve berichtjes toegestuurd, de gesprekken begonnen steeds ernstiger te worden en er zaten steeds meer en meer verborgen boodschappen in haar uitspraken.
Op een moment dacht ik van "wow, dit gaat me veel te snel", ik weet niet waarom. Dus ik zei haar dat ik voorlopig niets wou beginnen, hier was ze zeer droevig om. We hebben nog vele haat/liefde gesprekken gehad op msn en via sms. Ik probeerde haar te troosten en haar erop te wijzen dat ik haar nog altijd even graag had en dat het gewoon te snel ging: ik wou haar eerst beter leren kennen en alles op het gemak doen.
Na enkele van deze gesprekken heb ik haar dan toch kunnen overtuigen van mijn goede bedoelingen, dat ik het echt goed met haar voor had.
Na 1 of 2 dagen vroeg ze me plots om een film te komen kijken bij mij thuis, ze vroeg specifiek een romantische film. Ik zei haar dat het oké was en dat we nog wel zouden afspreken, dan zou ze ook blijven slapen.
Door omstandigheden (vooral slechte timing) hebben we dit niet kunnen doen en het zo een beetje op z'n beloop gelaten. Ik heb haar zo'n maand niet gezien, maar wel nog altijd op msn gepraat, hoewel de gesprekken niet meer van dezelfde aard waren, af en toe laaiden de gevoelens terug op.
Toen ik drie à vier weken geleden op vakantie vertrok naar spanje vroeg ze me een lief kaartje te sturen, wat ik uiteindelijk niet kunnen doen heb omdat het adres in mijn gsm stond die daar stuk was gegaan, maar goed ik zei haar wel dat ik er een zou sturen en dat was ik ook echt van plan.
Ik heb daar veel tijd gehad om na te denken over de situatie en ik besefte steeds meer en meer hoe belangrijk ze wel niet was voor mij, en hoe goed ik er mee overeen kwam dus ik dacht "we kunnen het eens proberen".
Toen ik een paar dagen terug in België was, heb ik dan toch maar contact met haar opgenomen en haar uitgelegd dat ik klaar was om iets te beginnen.
En hier begint mijn deel van de ellende...
Toen ik haar dit zei, zei ze dat ze ondertussen heel even met een jongen geweest was en dat ze er niet klaar voor was om nu al weer iets te beginnen. Hoe moeilijk en spijtig ik dit ook vond, ik heb haar gezegd dat ik wel zou wachten.
Tegen dit punt had ik al vakantiewerk gevonden, 's nachts wanneer iedereen net uitgaat, moet ik werken en overdag slaap ik, dus ik besefte dat contact houden helemaal niet makkelijk zou zijn.
Twee dagen voor ik moest beginnen werken was er een festival in mijn stad waar zij natuurlijk ook was. Er werden veel blikken gewisseld en na een tijdje kwam ze mijn hand vastnemen dus ik dacht dat het wel goed zat. Op het einde van de avond toen ik moest vertrekken hebben we dan eindelijk gekust, totaal onverwachts eigelijk (en zij was begonnen!).
Ik ben die nacht al glimlachend in mijn bed gekropen, denkend dat alles nu wel goed zou komen.
De volgende dag zei ik haar dat "ze zich geen zorgen moest maken, dat die kus voor mij wel iets betekende" (ik dacht dat ze weer gevoelens voor mij had). Alles wat ik terugkreeg was "sorry, maar voor mij niet" en dan nog iets wat ik niet meer weet.
Ik dacht dat ik gek werd, ik stuurde haar verscheidene berichten en kreeg op niets meer een antwoord. Ik begon echt paranoïa te worden en belde haar, rarara, ze nam niet op.
Ik vroeg / vraag me af wat ik nu eigelijk verkeerd had gedaan en werd er echt gek van, ik kreeg ook geen woordje uitleg meer.. op een bepaald moment kom ik ze toch nog even tegen op msn en ik vroeg haar af te spreken om te praten over alles wat er gebeurd was. Ze antwoordde dat ze even niet wou afspreken en excuseerde haar. Zo onderdanig als ik me voelde zei ik dat het oké was, dat ik wel zou wachten...
Nu werk ik al een week en heb in al die tijd niets meer van haar gehoord, ik heb haar nog een smsje gestuurd maar ook geen antwoord gekregen.
Ik loop me constant af te vragen wat ik nou verkeerd gedaan heb, als ik iets anders kon doen of als ze nou überhaupt kwaad is of niet en waarom dan. Een vriend vertelde me dat ze inmiddels ook had geprobeerd van zijn hand vast te nemen, snik snik..
Ik hang nu echt aan de grond genageld, vind geen plezier meer in niets, heb geen zin om maandag weer te gaan werken en
kan de onzekerheid niet meer aan. Ik heb veel negatieve gedachten in mijn hoofd en geraak er niet vanaf, ik vind het vooral erg om er niets van te horen.
Ligt het aan de leeftijd? (ik ben 19, zij 16)
Ligt het aan mij? (wtf doe ik verkeerd?)
Had ik iets anders kunnen doen? (wat dan?)
Wat is ze nu aan het doen?
Denkt ze er eigelijk nog wel aan?
Dit zijn allemaal gedachten die in mijn hoofd rondspoken en waar ik niet vanaf raak.
Ik kan er niet meer tegen en ik ben nu al de hele nacht wakker
![:(]()
Ik ben wel min of meer opgelucht dat ik het eens kunnen vertellen heb, hoe moeilijk dit ook was.
Voor diegenen die dit allemaal gelezen hebben, dank je voor de tijd en reacties zijn altijd vrij.
Wel vraag ik geen negatieve reacties op mijn persoon (bv van jcutter), ik voel me namelijk zo al slecht genoeg, dank je....
Tips om het "weer goed te maken" zijn ook welkom
