#1
Hier kan ik je zo hard in volgen. Heb ook al zeer bewogen leven, met de diepste dalen meegemaakt vol zelfdestructieve daden. Maar ik had/heb wel zeer goede vertrouwensband met mn huisarts en mn beste vriendin, de enige 2 die waarmee ik heel veel v mn leed en miserie deelde.Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook.
Ik beperkte het ook bij die beste vriendin, ik zé echt alles, andersom ook zo en wist zowat altijd wanneer ik extra diep zat. Ook als ik echt in een crisis (xtra aanwezige zelfdestructieve en suïcidale gedachten) zat/zit en aant bellen waren, kwam ze met haar vriend (ex ondertussen), omdat ze zelf geen rijbewijs heeft savonds laat nr mij en da helpt wel dan, om erger te voorkomen.
Ook als ik een chat/gesprek kei depri afsloot met soort v afscheid en ik dan overdosis benzo's, Tramadol en alcohol en maagpil nam en dus heeeel ver weg was in zeer diepe slaap en ze mij ni kon bereiken en daar ze zichzelf ni kon verplaatsen, belde ze de hulpdiensten en zo werd ik 14u na inname gevonden door politie en ambulance en werd fuckedup wakker in ziekenhuis, maar zou toch geen dodelijke dosis geweest zijn.
Tegen oa mn ma, die ik samen met mn beste vriendin diep in mn hart draag, deed ik me heeeel lang veel beter voor dan de realiteit, bleef ik vrij oppervlakkig.
Tem maart vorig jaar bleef dat zo, maar toen zat ik zo ontzettend diep op alle vlak en had oa ferme gokverslaving. Dus tegen mn ma verteld en zo goed als ze is, sprong ze me financieel bij. Maar ging verder met gokken en ook drug en medicatie misbruik.
Ik viel dieper dan diepst en wou er echt eind aan maken, had de methode (giga overdosis mix met Oxycodon, Tramadol, alcohol en benzo's en in bad met water gaan liggen en polsen doorsnijden, om zeker te zijn) en de dag vastgelegd in mn hoofd. Zé tegen mn beste vriendin en ma, dat ik dit meer als zelfeuthanasie zag en daarom er hen bij betrok om afscheid te kunnen nemen en hun voor te bereiden, alsof ik aan ongeneeslijke ziekte leed en wist dat einde in zicht was. Ik ging toen nog nr mn ma en vertelde vr het eerst echt alles, want zij wist los van mijn voorgeschreven medicatie, nix van mijn druggebruik qua stims en fuckedup levensstijl. Ik prate echt met de gedachte, 't is hier gedaan vr mij, dus was heel open gesprek langs mijn kant, mr zeer zwaar en mega emotieel vr mn ma, die haar tranen niet kon inhouden, mr was vr mij soort v afscheid, waar ik best koel bij bleef, ik liet bizar geen traan.
Dit was ook enige keer dat ik dergelijke geplande zelfmoord, hier deelde, omdat ik er zo vastberaden over was, het was dé oplossing.
Uiteindelijk toen het moment naderde, werd ik ongemakkelijker met de dag en uren, ook doordat mn beste vriendin niet afhield om me van gedachte te doen veranderen en het beeld v mn ma. En lukte het me echt niet.
Gans die periode daarna, giga veel steun van mn ma gehad en ook van haar vriend. Ik was zo'n totaal wrak, kon letterlijk nix. En zo deed mn ma echt giga boodschappen vr mij, die ze dan samen met haar vriend kwam brengen. En doordat ze nu ook mn verslavingen kende, is ze sowieso pak ongeruster als ik ni of veel later reageer op berichtje. En drukt nu ook meer op mn middelenmisbruik.
Voor jou is het "alleen maar" Methamfetamine, maar dit is toch ook über potent spul of geeft dit niet genoeg qua rush en is heroïne echt iets dat je dan echt ff je leed wegneemt?Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine.
Kbegrijp je wel en ts ook zo subjectief, hangt zo hard af van, hoe uitzichtloos is je hel, hoeveel dieper kan je nog vallen. Ik denk ook, als ik, jij en eender wie, echt volledig, maar echt volledig op is, niks erger is dan dit leven en 0,0 uitzicht hebt op enig lichtpuntje en je echt besluit dit leven te verlaten, je dit indd met niemand deelt, omdat dit enkel alles vermoeilijkt. Als ik die vriendin en mn ma niet had en niemand anders van die waarde zou bb in mn leven, was het toen msschn wel een stille eenzame zelfmoord.Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.
Ook hier versta ik je volledig, medeforumleden tonen hun medeleven, geven troost en raad en willen luisterend oor zijn.Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
Maar zoals je zegt, als die stem in je hoofd, die inner struggle, die parasiet van een demoon, de overhand neemt, is de best bedoelde daad van ieders uit de "echte" wereld, vaak ontoereikend.
Meer dan kut, zo'n persoonlijke inner duivel, die zorgt dat je de ware hel hier op aarde beleefd, dat vreet zo ontzettend hard aan je, dat je zowel geestelijk als lichamelijk verder en verder zal afbrokkelen.
I hope, you'll find that little point of light in this dark path🌠
