#1
Ik had gisteren officieel een week geen andere drugs gebruikt m.u.v. mijn medicatie (daadwerkelijk op de voorgeschreven dosis ingenomen) en sigaretten, maar ik was vannacht de wanhoop nabij door weer niet te kunnen slapen en heb toen een CBD-joint aangeboden gekregen. Ik had met mijn psychiater afgesproken om absoluut geen drugs meer te doen, ook geen cannabis. Nu had ik sowieso geen behoefte aan cannabis, dus telkens als iemand me dat aanbood, sloeg ik het af, maar aangezien CBD niet psychoactief is, ik wanhopig was en vooraf niet nagedacht had over of ik dat dan ook per se niet zou willen gebruiken, had ik het alsnog gedaan. Vervolgens voelde ik letterlijk niks ervan en was het enige wat het me opleverde enorme buikpijn. Dit ervaarde ik als zo catastrofaal, dat ik alleen nog maar kon denken aan dat ik mezelf moest gaan snijden om enigszins te kunnen kalmeren en te kunnen slapen, terwijl ik bij iemand anders logeerde, we een bed deelden en diegene net zoals ik nog wakker was en ook wist hoe extreem slecht ik me voelde. Ik was er echt van overtuigd dat ik het niet ging halen tot het eind van de nacht, maar de wonderen zijn de wereld kennelijk nog niet uit, want ik heb niet geautomutileerd en verder ook geen andere drugs meer gebruikt om in slaap te kunnen vallen, dus dat is ergens wel hoopvol. Misschien dat ik inderdaad geen drugs nodig heb om in slaap te kunnen vallen en mezelf gewoon de tijd moet geven om überhaupt rustig genoeg te worden in m'n hoofd en de rest van m'n lichaam, waarna ik vanzelf wel in slaap val uiteindelijk.
Ik vind het hele proces van in slaap vallen gewoon echt heel moeilijk, want volledig alleen zijn met mijn eigen gedachten, zonder enige andere afleiding te hebben, is heel erg naar. Momenteel ben ik liever op een fysieke plek waar ik getriggered word door traumatische dingen die ik daar heb meegemaakt, dan dat ik 's nachts voor het slapen gaan volledig in mijn eigen hoofd zit. Ik snap echt niet hoe ik zo abrupt van het liefst zo lang en zoveel mogelijk slapen gegaan ben naar niet durven slapen, omdat mijn gedachten te macaber zijn. Dat had ik tot nu toe nog nooit eerder in m'n leven meegemaakt.
Ik vind het hele proces van in slaap vallen gewoon echt heel moeilijk, want volledig alleen zijn met mijn eigen gedachten, zonder enige andere afleiding te hebben, is heel erg naar. Momenteel ben ik liever op een fysieke plek waar ik getriggered word door traumatische dingen die ik daar heb meegemaakt, dan dat ik 's nachts voor het slapen gaan volledig in mijn eigen hoofd zit. Ik snap echt niet hoe ik zo abrupt van het liefst zo lang en zoveel mogelijk slapen gegaan ben naar niet durven slapen, omdat mijn gedachten te macaber zijn. Dat had ik tot nu toe nog nooit eerder in m'n leven meegemaakt.
