#1
Okay, ik dacht dat je dan ook begint met een detox, ook al word je niet opgenomen, maar misschien haal ik de termen door elkaardeeltijd intensieve avondbehandeling
Zweevteev's landingsproces
264 antwoorden
39 weergaven
18-5-2026
#2
Dat zou best kunnen hoor, ik heb geen idee. Heb nog nooit zulke hulp gehad voor m'n verslavingsproblematiek.Okay, ik dacht dat je dan ook begint met een detox, ook al wordt je niet opgenomen, maar misschien haal ik de termen door elkaar
#3
Misschien een beetje controversieel advies, maar ik zou zeker nog een afscheidsfeestje houden, hoor! Dat heeft voor mij wel echt een gevoel van verzadiging en afsluiting met zich meegebracht. Vond het een erg mooie avond, met al veel goede gedachten aan het nuchtere leven. Gezond is het niet, maar op halve 'kracht' naar een nuchter leven toe gaat mijn inziens ook niet..Ik heb vandaag een intake gehad bij Jellinek en ben net teruggebeld voor hun advies qua behandeling. Ze denken dat 4x per week avondbehandeling waarschijnlijk wel goed werkt voor mij i.c.m. met m'n driemaal wekelijkse therapie. Hier was ik heel enthousiast over, nog steeds wel, maar nu wordt het allemaal ineens wel heel officieel en zo en dat vind ik heel eng. Tijdens het beeldbellen vroeg ze me of ik ertoe bereid ben om helemaal te stoppen met drugs tijdens de behandeling, ook met roken. Ik antwoordde wel jolig ja, alsof ik allemaal wel kan op commando of zo, maar dat kan ik helemaal niet momenteel. Zelfs al lukt het me wel, dan stap ik gewoon over op een andere verslaving of destructieve coping. Ik heb dit allemaal ook wel aangegeven hoor, ben overal eerlijk over geweest, dus het advies dat ik gekregen heb is op basis van waar ik daadwerkelijk mee struggle, maar alsnog... ik weet niet of dit effectief voor me gaat zijn in deze fase van mijn leven. Ik heb nu ook echt zo erg de neiging om een cathinone te gaan bestellen en voordat de behandeling start dat op te maken, omdat ik dat dan tijdens de behandeling niet meer kan, maar ik weet zelf ook dat het dan allemaal nog veel moeilijker gaat worden.
Kut leven.
#4
Ik kan me best voorstellen dat het ook iets heel moois kan zijn hoor! Denk echter dat ik met zoiets waarschijnlijk veel te ver zal gaan in de periode ernaar toe, waardoor ik het voor mezelf onnodig extreem moeilijk zal maken om niet heel snel al terug schieten.Misschien een beetje controversieel advies, maar ik zou zeker nog een afscheidsfeestje houden, hoor! Dat heeft voor mij wel echt een gevoel van verzadiging en afsluiting met zich meegebracht. Vond het een erg mooie avond, met al veel goede gedachten aan het nuchtere leven. Gezond is het niet, maar op halve 'kracht' naar een nuchter leven toe gaat mijn inziens ook niet..
Wat het voor mij nog moeilijker maakt is dat ik niet verslaafd ben aan specifieke middelen; ik ben verslaafd aan bepaalde gevoelens, maar die enkele gevoelens kunnen door enorm veel verschillende dingen worden verwezenlijkt. Dit gaat niet eens specifiek over drugs, maar ook door automutileren, niet eten, mezelf expres triggeren en mogelijk meer. Ik denk dat ik aan detox sowieso niet heel veel ga hebben, maar DIA daarentegen klinkt voor mij echt onmogelijk om profijt ervan te kunnen ervaren in de toekomst.
#5
Je moet het natuurlijk helemaal doen hoe jij het zelf wilt! Maar ik zou jezelf dus alleen niet een laatste toetje ontnemen, als je daarna echt voor een sober leven gaat. Maar bij jou ligt dat waarschijnlijk een stuk complexer dan de meeste 'gewone' drugsverslaafden.Ik kan me best voorstellen dat het ook iets heel moois kan zijn hoor! Denk echter dat ik met zoiets waarschijnlijk veel te ver zal gaan in de periode ernaar toe, waardoor ik het voor mezelf onnodig extreem moeilijk zal maken om niet heel snel al terug schieten.
Wat het voor mij nog moeilijker maakt is dat ik niet verslaafd ben aan specifieke middelen; ik ben verslaafd aan bepaalde gevoelens, maar die enkele gevoelens kunnen door enorm veel verschillende dingen worden verwezenlijkt. Dit gaat niet eens specifiek over drugs, maar ook door automutileren, niet eten, mezelf expres triggeren en mogelijk meer. Ik denk dat ik aan detox sowieso niet heel veel ga hebben, maar DIA daarentegen klinkt voor mij echt onmogelijk om profijt ervan te kunnen ervaren in de toekomst.
Succes in ieder geval!
#6
Het zou mooi zijn als je met een ritueel afscheid kunt gaan nemen van deze beroerde tijd en de middelen.
Ik heb vaker gezien bij mensen die stopten, die nog een keer stevig losgingen en daarna moest het klaar zijn.
Zoiets lijkt me voor jou ook een goede zaak.
Ikzelf heb toen ik stopte met blowen, met een ritueel al mijn attributen en laatste stukje hash verbrand . Daarna was het klaar en dit ritueel heeft mij goed geholpen!
Denk hier eens over na?
Ik heb vaker gezien bij mensen die stopten, die nog een keer stevig losgingen en daarna moest het klaar zijn.
Zoiets lijkt me voor jou ook een goede zaak.
Ikzelf heb toen ik stopte met blowen, met een ritueel al mijn attributen en laatste stukje hash verbrand . Daarna was het klaar en dit ritueel heeft mij goed geholpen!
Denk hier eens over na?
#7
Ik ga morgen aan mijn psycholoog vragen of ze me weer op de wachtlijst kan zetten voor een vrijwillige opname, want het gaat echt helemaal de verkeerde kant op momenteel.
Het gaat qua drugsmisbruik best wel goed, maar dat is alleen maar omdat ik gewoon geen geld heb momenteel om drugs te halen. In plaats daarvan snijd ik nu weer heel erg vaak en eet ik ook slecht. Ik wissel de ene slechte coping in voor twee andere, zoals altijd.
Ik gebruik deze post om even voor mezelf op een rijtje te zetten waar ik momenteel dagelijks last van heb. Ik moet gewoon ergens even mijn hart luchten en ik weet niet waar dat anders kan dan hier... Alle mensen die ik vertrouw hebben zelf zware mentale problemen en ik kan dit niet zomaar even casual bij ze neerleggen, zonder dat ik ze super bezorgd en/of emotioneel maak.
Alvast een trigger warning voor hoe grafisch ik dingen beschrijf, het zijn niet echt leuke dingen om je in te beelden... Als je daar niet tegen kan, dan raad ik aan om niet verder te lezen.
Het gaat qua drugsmisbruik best wel goed, maar dat is alleen maar omdat ik gewoon geen geld heb momenteel om drugs te halen. In plaats daarvan snijd ik nu weer heel erg vaak en eet ik ook slecht. Ik wissel de ene slechte coping in voor twee andere, zoals altijd.
Ik gebruik deze post om even voor mezelf op een rijtje te zetten waar ik momenteel dagelijks last van heb. Ik moet gewoon ergens even mijn hart luchten en ik weet niet waar dat anders kan dan hier... Alle mensen die ik vertrouw hebben zelf zware mentale problemen en ik kan dit niet zomaar even casual bij ze neerleggen, zonder dat ik ze super bezorgd en/of emotioneel maak.
Alvast een trigger warning voor hoe grafisch ik dingen beschrijf, het zijn niet echt leuke dingen om je in te beelden... Als je daar niet tegen kan, dan raad ik aan om niet verder te lezen.
- Als ik naar mezelf in de spiegel kijk, dan zie ik telkens hoe ik m'n eigen keel open snijd. Ook zonder dat ik mijn eigen reflectie zie, zie ik dat beeld in mijn hoofd, maar mezelf zien garandeert dat ik het zie. Ik weet niet waarom ik hier last van heb. Mijn eigen keel doorsnijden zie ik mezelf nooit doen. Ik ben veel de bang voor de pijn die ik dan zal hebben, maar de drang ernaar is wel echt heel sterk. Ik weet niet of ik mezelf kan vertrouwen met dat ik niet ergens op mijn lichaam ga snijden als ik voor de spiegel sta met iets scherps in mijn hand.
- Ik heb hele levendige nachtmerries waarin ik zwaar gemarteld en verkracht wordt door een grote groep mensen. Hierdoor is mijn behoefte aan intimiteit helemaal weg. Ik wil dat niemand mij aanraakt, op wat voor manier dan ook, inclusief mijn partner. Heb gisteren pas aangegeven bij hem dat ik heel veel last heb van herbelevingen, vooral als hij me aanraakt op intieme plekken. Hij respecteert 100% dat ik dat soort aanrakingen (nu) niet wil hebben, maar het is heel duidelijk dat het best wel hard bij hem binnenkwam dat ik zei dat ik daar zoveel last van heb. Ik vertelde hem ook over dat ik laatst iemand tegenkwam die mij had aangerand en dat dat ook deels de oorzaak is geweest dat ik nu weer zoveel last heb van mijn trauma's op seksueel gebied. Ik doe gewoon normaal tegen hem en hij ook tegen mij, want ik weet niet zo goed hoe ik er anders mee moet omgaan dan doen alsof het nooit gebeurd is. Ik heb ook bijna niemand erover verteld. Kan me alleen herinneren dat ik het grappend benoemde bij mijn beste vriendin, omdat ik al met haar aan het praten was, voordat hij ineens mijn kamer binnenkwam. M'n vriend ging me helemaal uithoren over hem en daar werd ik echt helemaal naar van. 't Kwam echt over alsof hij hem wat aan wil doen en dat wil ik echt niet hebben.
- Ik zie door de dag heen hele gewelddadige beelden voor me, waarin ik mensen martel die mij heel erg getraumatiseerd hebben. Het stopt maar niet. Iedere motherfucking dag speelt het zich opnieuw af. Sommige mensen leven echt rent free in mijn hoofd en ik kan er niets aan doen. Er gaat geen dag voorbij dat ik de drang heb om mensen wat aan te doen, maar aangezien dat niet kan, doe ik mezelf in plaats daarvan maar pijn. Ik ben tot de realisatie gekomen dat mezelf snijden al lang niet meer is uit zelfhaat. Ik zie mijn eigen lichaam niet als mijn eigen lichaam als ik automutileer: het verandert in de huid van iemand die ik pijn wil doen. Daarom is het nu ook zo makkelijk voor mij om te snijden. Vroeger moest ik mezelf uren, soms zelfs dagen, mentaal voorbereiden, voordat ik me er daadwerkelijk toe kon zetten. Ik kon ook nooit mijn ogen open houden als ik het deed, terwijl ik nu niet eens knipper als ik in 3 seconden besloten heb dat ik ga automutileren.
- In slaap komen gaat veel moeizamer (niet dat dat zo raar is in deze situatie, maar het lijkt alsof mijn medicatie, die eerst super goed werkte, nu juist heel erg tegenwerkt). Ik word helemaal gek van het gevoel dat ik in mijn voeten ervaar. Het is zo erg dat ik me inbeeld dat ik mijn voeten laat amputeren. Ik heb geen idee waarom het nu ineens zo extreem is. Ik dacht eerst dat het misschien veroorzaakt werd door de promethazine, maar van wat ik me kan herinneren heb ik er alleen maar last van gehad op dagen dat ik niet eens promethazine gebruikt had.
- Er zijn hele dagen uit mijn geheugen. Ik heb mailtjes gestuurd naar mijn behandelaren, waarvan ik me echt niet kan herinneren dat ik die gestuurd heb, zelfs toen mijn psycholoog ze aan me voorlas. Dit was allemaal gebeurd, zonder dat ik iets anders gebruikte dan mijn medicatie. Heb dit nog nooit gehad.
- Ik heb geen frustratietolerantie meer. Ik switch letterlijk in 1 seconde van emotie X naar intense woede en moordlustigheid. Dat is echt ongekend vermoeiend en ik kan gewoon niet meer normaal functioneren, bovenop alle dingen die ik hierboven benoemde. Iedereen moet echt op diens tenen lopen en ik vind dat echt heel naar. Mensen durven niet meer zomaar hun gevoel mij neer te leggen en ik snap heel goed waarom ze dat zeggen. Ik wil helemaal niet dat mensen dat gevoel bij me hebben, maar ik weet echt niet hoe ik dat nu kan veranderen.
- Ben sinds maanden ook weer suïcidaal. Ik voel me het grootste deel van de tijd compleet miserabel en ik ben veel liever alleen dan met anderen, terwijl ik voorheen heel sociaal was. Mijn telefoon staat standaard op niet storen. Maakt niet uit hoe vaak mensen mij berichten sturen of bellen, ik open ze gewoon niet en bel niet terug tot dagen later, als ik even een momentje van stabiliteit ervaar.
#8
Gedaan dat berichtje?
Anders morgen wellicht op een tijdstip dat ze het nog kunnen lezen !
Ad 1: je weet zelf al lang: snijden is een alternatief voor iets anders. Dus iets anders ! (maar niet beschadigender dan snijden !)
Ad 2: nachtmerries zijn zo vreemd, onhandig en instructief tegelijk. Ik begrijp de reden waarom jouw partner jou ging uithoren. Veiligheid is een belangrijk gevoel. Jouw veiligheid is in zekere zin ook zijn veiligheid (want veiligheid van zijn partner).
Wanneer hij jou uithoort is dat in jouw beleving een door hem onbedoelde inbreuk op jouw veiligheid.
Leg hem uit hoe jij er in zit. Voor jou is veiligheid in emotie belangrijk. Laat zijn inzet voor jou positief werken !
Ad 5: dingen die uit jouw geheugen verdwenen zijn: blijken dat achteraf goede of minder positieve dingen te zijn ?
Ad 7: over suicidaal kan ik niet mee praten.
Wel over privételefoon op niet storen, paar jaar lang. Je hoeft niet altijd direct te reageren, vaak zelfs niet . Een paar dagen later is dan meestal geen probleem.
Dat weet ik ook vanuit de andere invalshoek: enorm blij als de persoon dan na een week alsnog reageert.
Dan doe ik een uur over dit bericht: twijfel over plaatsen reactie.
Gedaan: sending good vibes (hoop dat ze ook zo aankomen)
Anders morgen wellicht op een tijdstip dat ze het nog kunnen lezen !
Ad 1: je weet zelf al lang: snijden is een alternatief voor iets anders. Dus iets anders ! (maar niet beschadigender dan snijden !)
Ad 2: nachtmerries zijn zo vreemd, onhandig en instructief tegelijk. Ik begrijp de reden waarom jouw partner jou ging uithoren. Veiligheid is een belangrijk gevoel. Jouw veiligheid is in zekere zin ook zijn veiligheid (want veiligheid van zijn partner).
Wanneer hij jou uithoort is dat in jouw beleving een door hem onbedoelde inbreuk op jouw veiligheid.
Leg hem uit hoe jij er in zit. Voor jou is veiligheid in emotie belangrijk. Laat zijn inzet voor jou positief werken !
Ad 5: dingen die uit jouw geheugen verdwenen zijn: blijken dat achteraf goede of minder positieve dingen te zijn ?
Ad 7: over suicidaal kan ik niet mee praten.
Wel over privételefoon op niet storen, paar jaar lang. Je hoeft niet altijd direct te reageren, vaak zelfs niet . Een paar dagen later is dan meestal geen probleem.
Dat weet ik ook vanuit de andere invalshoek: enorm blij als de persoon dan na een week alsnog reageert.
Dan doe ik een uur over dit bericht: twijfel over plaatsen reactie.
Gedaan: sending good vibes (hoop dat ze ook zo aankomen)
#9
Beide, maar het begon eerst met alleen zeer negatieve belevingen. Geheugenverlies eigenlijk wel een terugkomend iets, maar dan spreek ik over het vergeten van heel veel positieve ervaringen die inmiddels al 2 jaar geleden zijn en dat is iets wat iedereen wel kan herkennen bij zichzelf, denk ik. Het is voor zo ver ik weet nooit het geval geweest dat ik dingen als hele uitgebreide mails, die ik een week ervoor heb geschreven, totaal niet meer kan herinneren, maar ja, als ik vergeet wat ik eerst wel wist, dan kan het even goed zijn dat dit wel degelijk vaker voorgekomen is en simpelweg nooit iets geweest is waar iemand me mee geconfronteerd heeft.Ad 5: dingen die uit jouw geheugen verdwenen zijn: blijken dat achteraf goede of minder positieve dingen te zijn ?
Bedankt voor je lieve berichtje. Ik heb de mail gisteren verzonden en ik heb ook al van beide een antwoord teruggekregen. Ik ga zo videobellen met m'n psycholoog en m'n psychiater spreek ik donderdag.
#10
Goed dat je die stap genomen hebt. Hoop dat het snel weer bergopwaarts gaat met je.Ik ga nu dan maar mijn psycholoog en psychiater een berichtje sturen hierover.
#11
De meeste van ons denk ik wel. De menselijke geest is een soort labelprinter: overal moet een labeltje op, overal moet een verhaal achter zitten, alles moet uitgelegd kunnen worden.Maar echt! Ik ben er zelf ook heel erg schuldig aan hoor.
Maar @LucidLucy zei het al:
En dan, niks eigenlijk. Het gevoel leren kennen, daar gaat het om. En op een gegeven moment ga je verbanden zien. Hè nu voelde ik weer dit om die situatie. Misschien is het toch angst, dat gevoel.
Je moet dus eigenlijk onder de knie krijgen om die labelprinter in je hoofd even te kunnen negeren. Even niet meer dingen namen geven, even niet meer analyseren, even niet meer oorzaken verstandelijk willen proberen te achterhalen.
Maar slechts:
Bereid zijn samen te zijn met dat gevoel, wat het ook is. Jij en het gevoel, niets meer niets minder. Dat is hoe het gaat met alle dingen die je echt wilt leren kennen/begrijpen: je observeert het. Je probeert niets in hokjes te stoppen maar je kijkt er simpelweg naar voor wat het is. En houdt dat ook een tijdje aan en wees alert op de labelprinter die uit automatisme weer labels begint te printen. Is dat het geval: geen probleem, kom gewoon weer terug naar samen zijn met je gevoel.
#12
@LucidLucy heel erg bedankt voor je reactie. Hier heb ik heel veel aan.
Also:
Also:
Touché, lmao.Zegt degene die 10 zegels naar binnen zuigt 😜
#13
KORTE UPDATES
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
- Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.
- Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.
- Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.
- M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.Wow da's hoge dosis, mijn hoogste dosering was 250mg (200mg reguliere s' avonds + 50mg XR overdag)
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.Hier eerder Efexor-Exel 75mg van genomen, na 2 weken enkel lichamelijke bijwerkingen, mee gestopt.
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
#14
Ahhhw, dit klinkt zwaar allemaal @Zweevteev. Hopelijk gaat de traumabehandeling je wat helpen. 😘
Wat heftig, het hele verhaal, en ook wel je lippen/mondhoeken, dat ziet er echt flink pijnlijk uit. 😞
Apart dat je met zoveel bijwerkingen op de bupropion reageerde, terwijl je heel goed gaat op lisdexamfetamine! Ik ken beide medicamenten redelijk goed (bupropion in het verleden gebruikt voor depressie, lisdexamfetamine gebruik ik sinds enkele maanden voor ADD-symptomen). Het zijn natuurlijk andere middelen, maar grof genomen beide noradrenaline- en dopaminewerkers, voor mij leken ze in effecten en bijwerkingen ook relatief op elkaar (waarbij bupropion wel echt primair stemmingsstabiliserend was en weinig met mijn andere issues deed, terwijl lisdex echt op executief functioneren werkt en minder dominant op stemming, in mijn geval dan). Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?
Digitale knuffel!
Wat heftig, het hele verhaal, en ook wel je lippen/mondhoeken, dat ziet er echt flink pijnlijk uit. 😞
Apart dat je met zoveel bijwerkingen op de bupropion reageerde, terwijl je heel goed gaat op lisdexamfetamine! Ik ken beide medicamenten redelijk goed (bupropion in het verleden gebruikt voor depressie, lisdexamfetamine gebruik ik sinds enkele maanden voor ADD-symptomen). Het zijn natuurlijk andere middelen, maar grof genomen beide noradrenaline- en dopaminewerkers, voor mij leken ze in effecten en bijwerkingen ook relatief op elkaar (waarbij bupropion wel echt primair stemmingsstabiliserend was en weinig met mijn andere issues deed, terwijl lisdex echt op executief functioneren werkt en minder dominant op stemming, in mijn geval dan). Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?
Digitale knuffel!
#15
Hartklachten, weet niet meer exact wat ik toen voelde, maar het was erg genoeg dat ik er paniekaanvallen van kreeg en letterlijk alleen maar sliep of in bed aan het huilen was, omdat ik me zo miserabel voelde. Dit is het enige medicijn waarmee ik gestopt ben vanwege de bijwerkingen.Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?
#16
Wow da's wel andere koek en wist niet dat je in dergelijke behandeling zat.KORTE UPDATES
- Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.
- Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.
- Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.
- M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.
Bekijk bijlage 54970
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.
Bekijk bijlage 54969
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
Alvast veel sterkte en goede moed.
Zeer begrijpelijk dat je van die venlafaxine vanaf wil, heeft toch veel bijwerkingen, vooral lichamelijk dan.
#17
Goed dat je dit deelt. Ik zou willen dat ik je kon helpen. Ook om je van dit idee af te praten.Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.
Helpt het om met iemand te praten nu?
Take care ❤️
#18
Hopelijk helpt het delen van jouw zucht. Uiteraard zou ik je willen behoeden voor een terugval, maar dat kan je alleen zelf. Je deelt je zoektocht, dus er is nog hoop dat je andere gedachten krijgt.Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.
#19
Goed dat je dit deelt. Ik zou willen dat ik je kon helpen. Ook om je van dit idee af te praten.
Helpt het om met iemand te praten nu?
Take care ❤️
Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.Hopelijk helpt het delen van jouw zucht. Uiteraard zou ik je willen behoeden voor een terugval, maar dat kan je alleen zelf. Je deelt je zoektocht, dus er is nog hoop dat je andere gedachten krijgt.
Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
#20
Ik stuur je hierbij alleen maar liefde, dat overwint alles ❤️❤️❤️❤️Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.