Hey jongens, long time no see. Heb het lang uitgesteld, maar ik wilde jullie een update geven over hoe het met me gaat. Dit gaat een hele uitgebreide worden vermoed ik.
CONTEXT
- sinds m'n 16e in de GGZ, ben nu 25
- veel complexe mentale problemen
- 2 zelfmoordpogingen pre-2025
- 8 of 9 verschillende therapieën gehad (niet alles afgemaakt)
- 9x in kliniek, waarvan 2 of 3 keer langer dan 2 maanden
- destructieve coping (in crisis)
- niet eten
- automutileren
- drugs (niet één ding specifiek)
TIJDLIJN AUGUSTUS 2025 - DECEMBER 2025
- kort na elkaar 2 zelfmoordpogingen (door extreem veel factoren) -> 8e opname kliniek in augustus
- "afwijzing" WMO
- afwijzing WLZ
- 9e opname overbrugging naar andere kliniek in september
- gegarandeerd dakloos worden in oktober
- met ontslag gestuurd worden zonder ontslagplan, ontslaggesprek: niets, terwijl ze letterlijk in de afspraak ervoor mij in mijn agenda lieten zetten dat dat eindgesprek, wat essentieel was. dus op de dag van mijn ontslag was
- formeel dakloos zijn (maar ik heb onderdak, geen zorgen)
WATSKEBURT?
- Opstapeling extreme tegenslagen & slechte hulpverlening
Een tsunami aan tegenslagen gekregen waar ik 0 controle over heb gehad. Meestal slecht nieuws en zelden goed nieuws, dat dan niet doorging uiteindelijk. Behandelteam nam me niet serieus, terwijl ik extreem vroeg al kon signaleren dat het de verkeerde kant op ging.
- Niemand nam verantwoordelijkheid
Fucking instanties die cóntinu de vingers naar elkaar wijzen, waardoor niemand de verantwoordelijkheid neemt en maanden aan tijd compleet verspild zijn geweest. Het is moeilijk om uit te drukken hoe bizar en gewoon surrealistisch allemaal was.
- Schandalig slechte samenwerking en communicatie tussen instanties onderling en rechtstreeks met mij
Heel erg essentiële informatie zoals besluiten, beoordeling, rapportages etc. worden gewoon niet met mij gecommuniceerd. Het is nog steeds onbegrijpelijk hoe extreem dit bij mij was, want ik heb het hier o.a. over GGZ-hulpverleners, mijn eigen gemeente, het UWV en het CIZ. Val in de herhaling door te zeggen dat het gewoon echt niet te bevatten is dat er zo kan worden omgegaan met een casus als dat de mijne. Ik ben een nummertje. Er zijn mensen die in nog veel ergere situaties zitten dan ik, maar goddamn, letterlijk welke problemen moeten er nog bij komen voordat recht heb op urgentie? Of niet eens dat, maar dat ik gewoon regelmatig op de hoogte gesteld wordt, zodat ze wel laten zien dat ze er echt mee bezig zijn. Nu ik het weer zo ophaal en erover nadenk, heb ik echt iets van wtaf gewoon. Als je zo laconiek omgaat met dit soort maatschappelijke problemen die mensen hebben dan moet je echt ander werk gaan zoeken of zo. Zo'n mentaliteit kan zo veel negatieve impact hebben op iemands levenskwaliteit en bestaanszekerheid.
- Hulpverleners verspreidden leugens over mij
Hulpverleners die leugens over mij rapporteerden of verbaal de wereld in geholpen hadden, lol. Vraag me niet waarom. Ik heb genoeg woedeaanvallen gehad. Side-track: daarom heb ik nu 30mg diazepam o.a. op voorschrift, terwijl ik jaren lang juist geen benzodiazepinen meer voorgeschreven kreeg, omdat ik ze bijna uitsluitend gebruikte om gewoon expres over te doseren door suïcidaliteit; 't is nu gewoon toch gedaan, omdat ik anders waarschijnlijk zo razendsnel achteruit zou dat m'n huisgenoten meermaals per week ambulance voor me zouden gaan mogen bellen. Mijn casemanger heeft letterlijk tegen mijn coach gezegd dat ik uitbehanded zou zijn, terwijl ik letterlijk nog in therapie zat en zou in de kliniek eigenlijk ook beginnen aan verslavingszorg en eetstoornisproblematiek.
- Hulpverlener heeft 3 van mijn grondrechten geschonden + bewijs
Dit verhaal is gewoon compleet absurdistisch. Ik heb de letterlijke wetten die hij geschonden had misschien nog wel ergens in een document. Samengevat: ik moest een UC doen (+ mede-cliënt), maar 1) reden werd niet gegeven, 2) er werd me niet verteld waar ik op getest zou worden (alleen op "drugs," maar in de wet staat dat ze verplicht zijn om drugs waar ze op testen specifiek te benoemen) en ik heb nergens in het gesprek akkoord gegeven voor de hele UC überhaupt. Ik dacht echt: wtf kom je met dat ik maar gewoon een UC moet doen en verder helemaal niks erover mag weten? Bullshit. 7 uur m'n pis ingehouden of zo en ja hoor. Heb in een documentje opgeslagen met exact welke 3 rechten ik heb volgens de grondwet.
Dit is overigens echt de fucking kers op de taart: wat was de reden dat ik de UC moest doen? Ik liep de woonkamer in en een boek-lezende mede-cliënt (waar ik vaak mee optrok) had een vape en die mocht ik lenen. Ik ga naar buiten en kom terug naar binnen. Mijn mede-cliënt zat toevallig nog in de woonkamer. Ik loop naar hem toe om zijn vape terug te geven. Een van ons gaf of pakte het niet goed aan, dus viel de vape op de grond. Ik zeg: "Oh sorry" en wilden de vape tegelijk van de grond pakken. Mede-cliënt zegt: "Oh, maakt niet uit," en zo eindigde de interactie. Half uurtje later ging ik in de woonkamer zitten, omdat ik toentertijd me aan het verdiepen was in het concept van witte gaten (in relatie tot zwarte gaten, universumshit en zo).
In mijn rapportage staat dat mijn dagbegeleider (een flexwerker die ik nog nooit eerder gezien heb) mijn contact met de mede-cliënt i.c.m. met "het vooral" verdachte activiteiten vond en is dus toen direct naar mijn arts gegaan met het voorstel om een UC af te nemen o.b.v. deze informatie. Oké: waarom staat er "het voorval"? Wat is het voorval geweest: dat de vape op de grond viel. Deze hulpverlener heeft geen van ons gesproken. Hij wist überhaupt niet eens wat er overhandigd werd. Even voor de duidelijkheid hè: hij stond letterlijk maar een paar meter bij ons vandaan. Dit is niet op basis van camerabeelden of zo. Hij was ook niet degene die persoonlijk naar ons toe kwam om te zeggen dat we UC's moesten doen, dat liet hij aan een stagair over niet oprecht niet op de hoogte was wat deze teringlijer als een fucking lafaard achter de schermen heeft zitten lullen. Waar de FUCK ben je wel niet mee bezig? Er wordt LEIP misbruik gemaakt van het feit dat cliënten in de GGZ vaak dingen denken te moeten doen, simpelweg om hun hulpverleners het vertikken om ze bewust te maken van het feit dat ze wel degelijk andere opties hebben behalve maar gewoon "Oké, dokter," op alles zeggen. En niet alleen werden mijn rechten geschonden, maar alle vragen die ik stelde was overal een antwoord op, maar gewoon geen enkele begeleider had zoiets van: "Maar, deze vraag is te beantwoorden en de cliënt heeft ook gewoon recht op deze informatie, dus laten we de cliënt opnieuw spreken."
DAKLOOSHEID
- Reden afwiijzing WMO, beschermd wonen: "We denken dat wij niet voldoende hulp kunnen bieden voor Zweevteev 's zorgbehoeften (en terecht), dus ons lijkt een WLZ-indicatie passender," maar zoals ik al zei: deze indicatie is dus nooit officieel afgewezen, dus dat zei denken dat WLZ dan passender is heeft 0 impact op de kans dat ik een WLZ- indicatie zou kunnen krijgen.
- Reden afwijzing WLZ, beschermd wonen: Grootste argument was: "je moet eigenlijk eerst een WMO-indactie proberen te krijgen en die aanvraag afgerond hebben" en dat had ik dus niet op dat moment. Verder: "er is nog te veel toename mogelijk in de levenskwaliteit, er zijn nog therapieën die je zou kunnen volgen" (want 8 is dus ondermaats; the more you know).
- Kortom: je problemen zijn te fucked up voor een Wmo, maar niet fucked up genoeg voor een Wlz.
Zo luidt de vraag: oké, wat zit er dan tussen waar Zweevteev voor aangemeld kan worden?
Tussen wal en schip vallen
Dit is iets wat heel veel mensen niet weten: als je afgewezen wordt voor zowel WMO als WLZ (waarbij bij mij persoonlijk de WMO afgewezen werd, omdat ze niet dachten te kunnen voldoen aan de hulpbehoeftes die ik heb), dan bestaat er niet iets daartussen waar je je dan voor kan aanmelden. Je valt gewoon tussen wal en schip. Hier is de overheid ook mee geconfronteerd (maar niks mee gedaan, want zodra je tussen wal en schip valt, behoor je tot een groep die totaal niet goed vertegenwoordigd wordt, dus je wordt eigenlijk gewoon een soort spook in de samenleving, gewoon ongezien, maar ja: wat niet weet, wat niet deert, hè?)
Toen dat nog de situatie was, was mijn behandelteam + aansluitende hulpverlening op een gegeven moment oprecht van: "Ja, ik moet eerlijk zeggen Zweevteev, de situatie waar jij in zit is oprecht wel heel erg complex en op dit moment weten wij ook niet zo goed wat er moet gebeuren, omdat er dus veel informatie ontbrak of dat er letterlijk tegenstrijdige dingen gezegd werden, maar goed, kortom: ik was WMO- en WLZ-loos en zou gegarandeerd in oktober dakloos worden, dus... waar gaat Zweevteev als jongedame, met veel en complexe psychiatrische problematiek, actieve suïcidaliteit en een concreet uitgewerkt zelfmoordplan dan moeten wonen? Want Zweevteev "kan niet eeuwig hier blijven, want wE zijN gEeN daKloZeNOpVanG." Zweevteev kon er inderdaad ook niet eeuwig wonen. Is er iets in de 4 maanden geregeld qua huisvesting of gewoon iets van opvang? Nee. Kan Zweevteev niet tijdelijk gaan wonen bij mensen in haar netwerk/familie? Nee (wat ik 11x heb moeten zeggen; eerste 10x stond hun gehoorapparaat niet aan of zo). Kan Zweevteev een hostel betalen? Heel tijdelijk en daarna niet meer, dus dan komt ze alsnog op straat.
Zoals ik eerder zei: ik heb talloze mensen gesproken en letterlijk IEDEREEN zei tegen me:
"Ja, maar, ze gaan je echt niet zomaar op straat zetten hoor."
"Ja, maar, ze kunnen je toch echt niet zomaar op straat zetten (vanwege zorgplicht bijv.)?"
Antwoord: jawel hoor. Als jij vrijwillig opgenomen bent val je onder WGBO en bij verplichte zorg val onder Wvggz. Bij Wvggz is het zo dat wanneer een PVP'er (patiëntvertrouwenspersoon) betrokken is bij een cliënt die onwetmatig behandeld wordt, dat die PVP'er bevoegd is om van de behandelde instantie af te dwingen dat ze verplicht zijn voor het zorgen van overbrugging naar huisvesting en vervolghuisvesting. Val je onder WGBO, dan heb je juridisch gezien echt geen poot om op te staan.
DRUGSGEBRUIK
Was 4 maanden nuchter van alles, want zat in de kliniek. Wilde direct na ontslag heroïne halen, maar hij reageerde niet en ineens was het niet meer op voorraad of zo, dus dat heb ik maar laten gaan. Ik ben denk ik een week na mijn ontslag weer expres aan het overdoseren op benzodiazepinen, maar af en toe ook met difenhydramine en/of promethazine. Er gebeurde gewoon zo veel fucked up shit, dat ik mezelf 3 of 4 dagen achter elkaar volgens mij een delier gegeven had. Had ook eigenlijk wel een besefmomentje van "Oh shit, als dit een verslaving wordt, dan ben ik bij iedere overdosis mijn kans op dementie aan het verhogen." Ik weet niet hoe schadelijk het allemaal precies is in verschillende contexten, maar wat ik wel weet is dat ik me heel goed kan voorstellen dat de impact op de mensen die een dierbare hebben met dementie heel groot is. Ik hoop echt dat ik het gewoon kan laten, maar om een of andere reden heb ik gewoon een kronkel in mijn hoofd, waardoor ik deliers als leuk ervaar. In ieder geval m'n allereerste delier vond ik echt leuk en had ik alleen maar leuke visuele en auditieve hallucinaties. De keren daarna heb ik nooit meer zo hard gehallucineerd. Alleen het effect van totaal geen concentratie meer hebben en fucked geheugen heb ik nu.
ADVIES?
Ik voel me eigenlijk alleen maar echt goed als ik m'n lisdexamfetamine slik, 24/7 diazepam in m'n systeem heb en blow, zoals nu, maar om een of andere reden kan ik toch niet slapen met zo veel diazepam. Tegelijkertijd heb ik ook iets van: ik kan ook gewoon iets nuttigs of creatiefs doen als ik toch niet moe ben, maar ja, daardoor ben ik nu sinds 2 weken 3 dagen non-stop wakker en dan ben ik 4 dagen fucking depressief en slaap ik zo veel mogelijk. Kijk, dit zal vast niet goed voor me zijn, zeker niet optimaal voor wat momenteel realistisch is, maar de weken voordat ik die combi van 3 deed, was het meermaals dat ik gewoon 2 weken alleen maar op bed lag, dus ik weet gewoon niet zo goed wat ik moet doen. In die 3 dagen krijg ik ook gewoon echt heel veel belangrijke en leuke dingen gedaan die me voldoening geven en is het niet zo dat ik hallucineer, paranoïde gedachten heb of lichamelijk me niet goed voel.
Hmmm, oké, ik heb gehad dat ik ineens na 3 dagen wakker te de gedachte had: waarom blijf ik niet gewoon wakker zolang ik echt niet moe ben, gewoon om te zien wat er gebeurt per dag dat ik langer wakker blijf? Want ik voel me prima. Ben gewoon nieuwsgierig naar hoe die belevenis is."
Daarbij besefte ik me wel van: "Rationeel gezien is dit geen goed idee, ook al zit het gevoelsmatig goed." Misschien wel een randje-psychose-achtige gedachte? Ik weet het niet. Ik heb veel gepraat met mensen in die 3 dagen en ook op de 3e dag was het niet zo dat ik ineens hele vreemde redeneringen had die anderen opvielen, dus daarom weet ik niet zo goed wat ik met deze gedachte moet, want nu voelt het ook gevoelsmatig goed.
NU
Ik mag echter van geluk spreken dat ik niet daadwerkelijk sinds ontslag op straat heb moeten zwerven en dat is tot juni sowieso zo, maar de toekomst is voor daarna nog steeds compleet onzeker. Wat wel echt een ongelooflijk grote meevaller is dat ik een nieuw behandelteam heb en eigenlijk oprecht wel een goed gevoel bij ze had tijdens het kennismakingsgesprek en op zeer korte termijn ga ik ook weer met een psycholoog praten en mogelijk weer schematherapie ga doen. Ik heb fantastische vrienden waar ik heel veel van houd en waar ik onwijs dankbaar voor ben.
By the way: ik ga trouwens een gedichtenbundel uitbrengen dit jaar met alle gedichten (50 in totaal) die ik gedurende mijn 4 maanden in opname heb geschreven (want ja, er was geen schaarste aan inspiratie met alle dingen die in mijn leven gebeuren). Dit is wel echt iets wat ik heel erg graag werkelijkheid zou willen maken, want voor 95% is het ook gewoon af. Ga er niet veel over zeggen, maar als iemand tot zo ver gekomen is dat die dit leest en benieuwd is naar wat voor poëzie ik heb geschreven destijds of het leuk vindt om een gedichtje te lezen dan mag je me gewoon een berichtje sturen. Meeste gedichten gaan over thema's m.b.t. mentale gezondheid.
Oké, dat is wel een goeie update. Als je het gelezen hebt: dat is lief.
Doei.
![:redheart:]()