Ik las de tweede regel nog voordat ik het geprobeerd had en dacht toen: "Nou excuuuuuse me, dat kan ik gewoon hoor."
![:tearsofjoy:]()
Zodoende begon ik om me heen te kijken. Het leek een statisch beeld te zijn voor een paar seconden, maar toen ik mijn kerstkaarten zag liggen, begon ik het beeld kwijt te raken. Toen zat ik in mijn hoofd en zag ik enkel nog mijn eigen gedachten...........................En toen voelde ik me kut.
Hooold up... wait a minute... rewind... drrrzzzz...
(Ik ga hier even op door, als je dat liever niet wil moet je het aangeven hoor)
"Toen zat ik in mijn hoofd... en toen voelde ik me kut."
Dat is hoe het gaat. We gaan in ons hoofd zitten (ik ook hoor) en daar begint het malen en vervolgens het lijden daarover. Maar daarom reageerde ik hier ook, om aan te geven dat er een reële uitweg daaruit is. We kunnen de keuze maken niet in ons hoofd te gaan zitten, daar waar we ons eindeloos laten kwellen door onze eigen gedachten.
Het is alleen erg belangrijk om die uitweg niet over het hoofd te zien. Je zegt "het leek een statisch beeld te zijn". Wat? De wereld voor je? Want de suggestie was om naar je huidige perceptie (dat wat je daadwerkelijk voor je ziet) te kijken en het moment zelf te stoppen. Niet in je hoofd een beeld te bedenken over de wereld, maar het daadwerkelijke moment zelf te stoppen. Als de wereld een statisch beeld lijkt te zijn, ben je al een stap te ver en zit je alweer in je hoofd. Want perceptie is nooit een statisch beeld. Het gaat hier niet over gedachten, maar over realiteit: wat is het dat je daadwerkelijk voor je ziet? Is dat een statisch beeld? Hoezo, staat de wereld helemaal stil voor je? Nee toch? De wereld is niet statisch, de wereld is in een constante flux van verandering. Als je daadwerkelijk kijkt naar wat er voor je is, zul je zien dat de wereld nooit ook maar een moment stilstaat.
Je zintuigen zijn als poorten uit je hoofd, uit de illusie, in de werkelijkheid. Tenminste, zo kunnen ze fungeren als je ernaar kijkt zonder te luisteren wat je hoofd erover heeft te zeggen. En in dit voorbeeld pak ik visuele perceptie erbij: dat wat je ziet. Als dat lastig voor je is, kun je bijvoorbeeld ook auditieve perceptie gebruiken: dat wat je hoort. Persoonlijk vind ik dat de makkelijkste. Zet bijvoorbeeld een video of audioclip op waarop iemand aan het praten is. Maakt niet waarover. Het gaat hier niet over de conceptuele betekenis (dan zitten we alweer in het hoofd), maar om te zien/horen dat je het huidige moment niet stil kunt zetten. Niet echt, niet in de realiteit. Probeer het eens met horen en zie hoelang een geluid hier eigenlijk is. Als je echt luistert zul je merken dat een geluid hier niet voor een bepaalde tijdsduur is, maar voor geen tijd. Waarom? Omdat het moment dat een geluid hier is, datzelfde geluid alweer weg is. Geloof mij hier niet in, maar kijk/luister voor jezelf.
Waarom is dit dan zo belangrijk?
Omdat dit de potentie heeft je niet die stap naar je hoofd en vervolgens in malen (en lijden daarover) te laten zetten. Maar in plaats daarvan je in de werkelijkheid te houden: in het hier en nu: daar waar perceptuele informatie daadwerkelijk verschijnt en ook weer verdwijnt. (in hetzelfde tijdloze moment!)
Hiervoor zul je eerst daadwerkelijk voor jezelf moeten zien dat het huidige moment tegelijk verschijnt en verdwijnt. Dat is cruciaal: om te zien dat er geen tijd zit tussen verschijnen en verdwijnen van bijvoorbeeld een geluid of dat wat je ziet.
Daarna pas kunnen de implicaties hiervan gezien worden, die schokkend zijn:
Het is nodig om dit voor jezelf te zien, maar ik kan wel 1 implicatie opnoemen:
1 implicatie van zien dat het huidige moment dat je waarneemt dat exact zelfde moment alweer verdwenen is, is dat er geen 'dingen' kunnen bestaan. Niet echt, niet in de werkelijkheid. Natuurlijk, conceptueel plakken we labels op "dingen" en dit is hartstikke nuttig, omdat we zo middels taal betekenis geven aan "dingen" en hierover kunnen communiceren met anderen. Maar in de werkelijkheid bestaan deze dingen nergens. Waarom? Omdat zelfs het letterlijke moment: dat wat je de wereld noemt, weg is op het moment dat het er is. Er is geen substantie aanwezig in dat wat je ziet. Het lijkt hier te zijn, maar het is constant veranderend. Voor 'dingen' te laten bestaan, moet er tijd bestaan waarin die dingen bestaan. Maar je hebt al gezien: het moment zelf is hier aanwezig voor geen tijd whatsoever.
Dit klinkt waarschijnlijk heel raar en dat is het ook, vergeleken bij de "normale" overtuiging dat hier echt dingen bestaan in tijd. Maar dit directe zien heeft de potentie om je uit tijd te halen. (Psychologische) tijd = denken. Mind = time, time = mind. Tijd "is" er alleen zolang je denkt. Maar wanneer je door 1 van de poorten van perceptie gaat, kom je terug in de realiteit: daar waar geen tijd, geen ruimte en dus geen dingen en óók geen mensen zijn, inclusief jezelf. Wat hier wél is, is een constante stroom van bewustzijn die de vorm aanneemt van de wereld voor je (waar overigens dat wat je je lichaam noemt deel van uitmaakt). En dat ben jij. Dat is het vormloze die verschijnt als vorm. Maar het is alleen maar een lijken te verschijnen als vorm. Want als je weer kijkt naar je daadwerkelijke perceptie, het daadwerkelijke moment: het is hier aanwezig voor geen tijd. Alles dat verschijnt, verdwijnt dat exact zelfde moment.
En in dit hele zien (wat je zélf alleen kunt doen, anders heeft dit allemaal geen betekenis voor je) is vrijheid. Vrijheid van gevangen zijn door je eigen geest. Want je ziet: ik ben niet een entiteit op een lineaire tijdslijn met een daadwerkelijk bestaand verleden, naar een daadwerkelijk komende toekomst. In plaats daarvan ben ik dat wat hier en nu (eeuwig) aanwezig is en alle vormen ziet verschijnen en verdwijnen (in hetzelfde moment!).
Als proberen altijd in tijd is en proberen een essentieel onderdeel is van jezelf ontwikkelen, iets wat ervoor zorgt dat het gebied waar je potentiële geluk in zit zich uitbreidt, alsmede het gebied wat je juist een slechte invloed op je kan hebben, waarom doe ik dat dan nog? Waarom stagneer ik niet gewoon, verlies ik mijn behoefte om mezelf te verrijken en besluit ik dat niets doen, denken of willen de hoogst bereikbare vorm van contentheid is? Deze manier van redeneren doet me haast denken dat zelfmoord eerder een oplossing is dan een permanente vermijding.
Voor de duidelijkheid:
Ik bedoel met dit alles niet dat je geen plannen of dromen zou moeten hebben. Tijd is dan wel illusionair, maar het stopt niet, zelfs niet als je de illusionaire aard van tijd ziet. En er is niets mis met de dimensie van tijd. Er is niets mis met als een persoon een leven leiden met plannen en dromen. Met dingen die je graag wilt doen in deze prachtige wereld. Het is de dans van vormloosheid in vorm.
Wat ik wél bedoel, is dat dít moment nú, niet veranderd kan worden. Omdat het alreeds is en op exact hetzelfde moment alweer weg is. Het heeft daarom absoluut geen zin om in weerstand te zijn tegen wat is, want je bent altijd al te laat: het is al zoals het is.
Dus, je kunt the best of both worlds hebben:
En de inherente vrijheid die in het hier en nu aanwezig is als je eigen zelf. Én de dans van vorm: het (schijnbaar) bestaan als entiteit die ervaringen heeft: kan leren, kan omgaan met (schijnbare) anderen, liefde kan ervaren, schoonheid kan ervaren, verlies kan ervaren, etc.
Het is belangrijk om te beseffen dat je die vrijheid niet zelf creëert. Het is hier al, voordat je iets kunt doen. Het huidige moment creëert zichzelf en vernietigd zichzelf in datzelfde moment. Het geeft zichzelf op die manier absolute vrijheid, zou je kunnen zeggen. Elk moment is daarom constant nieuw. Elk moment is een daadwerkelijk nieuw begin. We hoeven hier niks voor te doen, behalve realiseren dat dit al zo is, voordat we iets kúnnen doen.
Ik ben bang van niet, maar dat ligt aan mezelf. In een ander topic over intrusieve gedachten hebben we ook een heel lang gesprek gehad en bracht je dezelfde boodschap voort. Ik snap wat je zegt en ik geloof ook dat wat je zegt inderdaad een goede manier is om meer geluk te ervaren, indien het je lukt om te leven naar die filosofie, maar het lukt me niet. Het is ook niet dat ik je voorgaande berichten vergeten ben, integendeel: iedere keer dat ik je naam voorbij zie komen, denk ik er weer even aan (met nadruk op even, want mijn negatieve gedachten zijn veel getrainder en dus sterker dan de positieve gedachten, waardoor ik heel makkelijk weer afdwaal). Gelukkig bestaat er zoiets als neuroplasticiteit en is het zeker mogelijk om de sterkte van bepaalde verbindingen radicaal te veranderen, maar dat kan alleen maar met tijd en het resultaat merken van deze veranderde verbindingen kost heel veel tijd, niet zomaar enkele momenten. Daarnaast is mijn hoofd zo ingesteld dat ik geen beloningsgevoel kan ervaren als ik ergens ontzettend veel tijd in moet steken. Daarom maak ik bijvoorbeeld de meeste van mijn tekeningen in 1 dag af, want hoe langer ik moet kijken naar iets dat niet af is, hoe meer ik ervan walg en hoe groter de kans is dat ik het niet besluit af te maken en opnieuw begin. Dit leidt tot een domino-effect, want hoe meer tijd ik walg, hoe sterker mijn negatieve verbindingen worden, des te groter de kans wordt dat ik blijf stoppen en opnieuw blijf beginnen, steeds sneller na elkaar, totdat ik gewoon volledig opgeef.
Daartegenover staat echter wel dat ik me wel degelijk goed voel als ik iets heb weten af te maken, waar ik in eerste instantie heel veel van heb gewalgd. Deze tekening is daar een voorbeeld van:
Bekijk bijlage 56194
Bij deze was het gevoel van walging op een moment zo erg geworden dat ik het wilde verscheuren. Dit was dan de 6e of 7e tekening achtereen die niet goed genoeg was. De reden dat ik doorging was dat ik had afgesproken met mijn therapeut dat ik het iedere week mee zou nemen en dat we zouden oefenen met ontdekken welke regels ik onbewust voor mezelf opstel als ik aan het tekenen ben (om het als mooi te kunnen beschouwen). In de 7 jaar dat ik in de GGZ zit is dat het meest waardevolle huiswerk dat ik ooit gehad heb, dus toen had ik plots weer heel veel zin om te tekenen. Hoe meer regeltjes ik herken, hoe makkelijker het is om mijn ziekelijke perfectionisme los te laten en "gewoon" te kunnen tekenen, want tekenen is "gewoon" leuk.
Ben een beetje kwijt waarom ik dit allemaal getypt heb tbh, dus ik post het wel gewoon en ga daarna m'n medicatie slikken en me weer verder "gewoon kut" voelen. 🤡 (< ik)
Wauw mooie tekening!
En ik denk dat ik hierboven eigenlijk alles wel getypt heb. Je zegt "maar het lukt me niet". Ik zou zeggen: kijk gewoon weer opnieuw: wat is dit moment? Wat is deze wereld? En hoe waar kunnen mijn gedachten zijn, als ik de implicaties van de aard van dit (vluchtige) moment aanschouw?
Dit.
![:handpointleft1:]()
Dit zijn die dingen die jou een fucking toffe gast maken. Ik ben sprakeloos. Je hebt mij veranderd.
Ben blij dat zoveel mensen de dingen herkennen die ik hier aangeef! Ik wijs er alleen naar hè. Je heb zelf het inzicht, je ziet het voor jezelf.
(zal later even reageren op je PM
![:)]()
)
