Spoiler: DISCLAIMER
DISCLAIMER: De dosis die ik geconsumeerd heb in deze post zijn levensgevaarlijk en kunnen je gemakkelijk fataal worden zonder tolerantie. Dit zijn absoluut geen recreatieve doses.
In deze post beschrijf ik heel gedetailleerd hoe de falende GGZ mij zo tot het uiterste gedreven heeft dat ik twee dagen achter elkaar er een eind aan heb geprobeerd te maken. De gedachten die ik beschrijf m.b.t. mijn pogingen en hoe ik terugkijk op mijn pogingen zijn vrij heftige statements, waarvan ik me voor kan stellen dat dat ook bij anderen emoties zoals verdriet en woede oproept (mogelijk gericht naar mij, daar kan ik me iets bij voorstellen).
Om iets van een schatting te geven:
- 1mg flunitrazepam = 10mg diazepam
- 1mg desmethylflunitrazepam = 10mg diazepam
- 15mg norflurazepam = 10mg diazepam
Wat ik geconsumeerd heb:
- 25mg desmethylflunitrazepam = 250mg diazepam
- >130mg norflurazepam > 65mg diazepam
- Totaal: >315mg diazepam (als ik geen rekenfouten gemaakt heb, please correct me if I'm wrong).
Therapeutische doses liggen meestal tussen 10mg-30mg. |
De eerste zelfmoordpoging
Ik heb 3 of 4 dagen geleden een zelfmoordpoging gedaan met 25mg desmethylflunitrazepam en 130mg norflurazepam. Ik was er definitief klaar mee, dacht ik, totdat mijn overlevingsdrang plots inkickte. Ik heb mijn beste vriendin gebeld en gezegd:
"R, I think I actually fucked up this time. Ik denk dat er een ambulance gebeld moet worden."
Ben op de SEH beland, kon na een paar uur naar huis. Ondanks de monsterdosis aan benzodiazepinen was ik zo goed als compleet helder en voldoende het haast alsof ik iets stimulerends genomen had. De enige mogelijke verklaring die ik hiervoor heb is dat ik al dagen aan de desmethylflunitrazepam en norflurazepam zat en het heel de dag door weg zat te tikken alsof het snoep was. Mijn tolerantie moet intergalactisch geweest zijn.
De tweede zelfmoordpoging
Dag erna kwamen 2 hulpverleners langs en als je dacht dat de emmer niet verder kon overlopen: jawel, zeker wel.
Even terugspoelen:
Had best wel diep geautomutileerd een paar dagen terug, waar m'n psychiater nogal van geschrokken was. Hij zei dat het 3-5 dagen kon duren voor opname. Vandaag zou ik eigenlijk opgenomen moeten worden, maar hij belde me met dat hij niets gehoord had. Dat is toen helemaal misgegaan.
Een van de hulpverleners die zei tijdens dat bezoek tegen mij dat het niet 3 tot 5 dagen kon duren, maar dat ik op beide locaties op de VIJFDE plek stond. In de meeste gevallen betekent dit dat je nog weken moet wachten. Alsof het niets was zijn zij en haar collega toen weggegaan en zouden ze een paar uur later wel weer wat van zich laten horen. Voordat ze vertrokken zeiden ze wel nog
"Ik denk dat het wel handig is als je dat potje met pillen aan ons meegeeft."
Wat, na dit nieuws? Vergeet het maar.
Ze gingen weg en ik dacht dat ik gisteren al het eind van mijn levenswil bereikt had, maar kennelijk niet. Ik had na een tijdje heel veel norflurazepam die ik nog over had ingenomen (geen idee hoeveel meer; het kan van alles zijn tussen 70mg en 150mg) + 20 pillen (500mg) difenhydramine. Zodra ik uit die delier zou komen, was ik van plan om een nieuwe voorraad desmethylflunitrazepam en norflurazepam te gaan bestellen en dit proces van gebruik te blijven herhalen, totdat ik of dood gevonden zou worden of totdat ik weer in het ziekenhuis wakker zou worden.
Wel, dit hele plan ging niet door, want niet lang nadat ik de 500mg DPH genomen had, was mijn hulpverlener ineens van "Oh trouwens, er is een plek vrijgekomen, dus ik sta over een half uur voor je deur."
Oh, nu is er ineens, op magische wijze, geen wachtrij meer van 4 mensen voor me?
Hoe de fuck bedoel je "over een half uur"? Je overweldigt me extreem en verwacht dan ook nog eens dat ik exact alles wat ik hebben moet weet in te pakken? Waar zie jij mij voor aan, een cliënt of een special force commando? Gek.
Ik was onder invloed van 500mg DPH en fucking veel norflurazepam. Ik weet niet eens wat ik hier verder voor toelichting bij moet geven.
Als ze mij niet gebeld had, dan zou ik alle norflurazepam die ik nog had opgemaakt hebben, maar die kans kreeg ik niet. Ze staat na 30 minuten voor mijn deur van vraagt of ik klaar ben. Obviously fucking not en ik heb haar toen ook meteen verteld hoe zwaar onder invloed ik was.
"Oké, hoe lang heb je dan nog nodig?"
Ik was teringgestrest door deze vrouw en begon te paniekeren. Ik zeg: "Weet ik veel, ik ben fucking vaag? 20 minuten of zo? Een kwartier?"
"Nou, een kwartier is wel erg lang. Ik zal over 5 minuten wel weer aanbellen om te kijken hoe ver je bent."
Ik had véél langer nodig dan dat, wat dat wicht prima had kunnen weten, maar goed, maakt niet uit allemaal!
Ze belt weer aan en verrassing: ik ben niet klaar, verward, in paniek én overstuur! Toen ze me in persoon zag, kon ze ineens wel in een rustige toon tegen me praten.
"Maakt niet uit, doe maar rustig aan. Wat heb je nodig? Kan ik alvast dingen voor je inpakken of meenemen? Het is echt oké."
Door de DPH heb ik echt om de anderhalve seconde gevraagd: "Sorry, wat was de vraag?" Geen idee hoe schijnheilig daarop gereageerd werd. 't Is maar beter dat ik dat hele fiasco thuis me nog amper kan heugen.
Godzijdank dat zij niets meer met mijn persoonlijke casus te maken heeft en er simpelweg was omdat iedereen kennelijk op vakantie was, maar holy fucking shit, deze vrouw had ik echt een officiële klacht voor ingediend. Oprecht inlevingsvermogen was nergens te bekennen.
Eindstand
Ik ben na maanden van lijden en zeer open hierover geweest wat betreft communicatie, eindelijk opgenomen. Wat het me heeft opgeleverd? Oprecht in alle eerlijkheid: ik heb spijt dat ik mijn beste vriendin ambulance voor me heb laten bellen. Ik had niet toe moeten geven aan mijn overlevingsdrang.
Maakt me niet uit of ik shit ga krijgen voor deze uitspraak, maar ik ervaar haast gewoon een gevoel van schaamte in dat het me twee keer achter elkaar gewoon niet gelukt is om een eind aan mijn leven te maken. 4 pogingen in totaal en ik ben er nog steeds, "like bitch, you didn't even try." Ik zit de afgelopen dagen alleen maar in mijn hoofd, denkende: de eerstvolgende keer dat ik in m'n hoofd haal een "zelfmoordpoging" te gaan doen, dan zorg ik dat het daadwerkelijk met zelfmoord eindigt.
Weet niet wat niet verder over te zeggen valt. Iedere dag dat ik hier zit wordt de drang om te automutileren (en daarom naar huis gestuurd te worden, aangezien dat een contraindicatie is) steeds groter.
