Dit is het slotgedicht dat ik geschreven heb over hoe ik de zorg beleefd heb het afgelopen half jaar (waarschuwing: 't is best een heftig gedicht waar suïcide en zelfbeschadiging concreet benoemd worden). Toen me verteld werd dat ik "uitbehandeld" zou zijn, was ik er echt helemaal klaar mee en als het aan mij gelegen had, was ik volledig uit zorg gegaan, want mijn vertrouwen (wat al super laag was), was toen gewoon onherstelstelbaar beschadigd. De realiteit is echter helaas dat ik zonder hulpverling gauw genoeg weer in crisis zal raken, nog voordat ik überhaupt voor elkaar weet te krijgen om me officieel gedistantieerd te hebben van de geestelijke gezondheidszorg, dus ik ga toch wel een draaideurpatiënt blijven heel m'n leven.
Titel: Uitbehandeld
Je bent zo lui
Je bent zo dom
Genenloterij
en wat ik won:
een stem die zegt
leg jezelf om
Ga het proberen
Hoe het begon:
sneed in mijn pols,
maar kon niet verder
Het bloed bleef stromen
Het werd steeds erger
Het werd donker
om me heen
Het was te laat
Ik viel meteen
Ben ik al dood
of nog in leven?
Ben ik verlost
of blijf ik streven
naar een moment,
langer dan even,
waarin mijn hart
het zal begeven?
Ik kwam weer bij
Ik ben nog hier,
maar voor wat,
puur voor de sier?
Ik ben beschadigd
Had al geen waarde
Had nooit een doel
voor hier op aarde
Een paar uur later
ging weer mijn wekker
Ik moet echt naar school,
maar voel me niet lekker
Ben weer gaan liggen
Baal als een stekker:
malfunctionerend,
dus werd steeds gekker
Het ging goed
Toen ging het slecht
Weiger te leven
in dit gevecht
Overleven houdt
mijn wonden ongehecht
Keer op keer
kom ik hier terecht
Kan dit niet meer
Ik neem een pil
Kan dit niet meer
Tien door mijn keel
Kan dit niet meer,
maar geen geschreeuw
Een doodse stilte
is wat ik wil
In mijn geheugen
zitten gaten
Zou het me heugen,
zou ik me haten
Ieder die weet,
zal me verlaten
Mijn tweede poging:
het mocht niet baten
Ben in herstel
Ben teruggevallen
Ben in herstel
Ga het vergallen
Ben in herstel
Zelfhaat blijft schallen
dat al mijn tranen
hen niet bevallen
Ben in herstel
Word ik ooit beter?
Groepstherapie
werkt voor geen meter
Voor alles contrageïndiceerd,
omdat me veel te veel mankeert
Waar ik ook kom: zit er verkeerd
Ben niet te redden; ik ben verpest
heb ik van jongs af aan geleerd
Ben niet in herstel
Ik takel heel snel af
Trok zelf aan de bel
Ik wil nu nog geen graf,
maar ik werd niet gehoord
Ik kreeg de grootste straf:
ik wil, maar kan geen zelfmoord plegen,
want daarvoor ben ik te laf
Ik ben niet in herstel,
maar ik ga ook niet achteruit
Ik ben gestagneerd
en die waarheid: die is luid
Het stemmetje in mijn hoofd
krijgt mijn lichaam soms verdoofd
Lig op bed, in pure doodsangst,
voor wat de toekomst mij belooft
Ik ga weer achteruit
Ik word niet geloofd
Het komt echt wel goed
Je wordt niet beroofd
van je potentie en je waarde
Dat doen ze je niet aan
Het doemscenario dat je schetst;
dat zal nooit echt bestaan
Oost, west,
thuis? Heb ik niet,
maar heb ik altijd begeerd
Ik zie, zie, wat jij liever niet ziet;
heb mezelf nu écht zwaar bezeerd
Ik zie, zie in jouw ogen
irritatie, geen verdriet
Sorry dat je op dit moment
niet zo van je werk geniet
Je bent waardeloos
Je bent een hopeloos geval
Omdat niemand je wil hebben,
val je tussen schip en wal
Niemand zal je gaan zoeken,
daar beneden in jouw dal
Uit de autopsie is gebleken:
suïcide door een vrije val