#1
@LucidLucy heel erg bedankt voor je reactie. Hier heb ik heel veel aan.
Also:
Also:
Touché, lmao.Zegt degene die 10 zegels naar binnen zuigt 😜
Zweevteev's landingsproces
264 antwoorden
38 weergaven
18-5-2026
#2
KORTE UPDATES
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
- Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.
- Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.
- Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.
- M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.Wow da's hoge dosis, mijn hoogste dosering was 250mg (200mg reguliere s' avonds + 50mg XR overdag)
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.Hier eerder Efexor-Exel 75mg van genomen, na 2 weken enkel lichamelijke bijwerkingen, mee gestopt.
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
#3
Ahhhw, dit klinkt zwaar allemaal @Zweevteev. Hopelijk gaat de traumabehandeling je wat helpen. 😘
Wat heftig, het hele verhaal, en ook wel je lippen/mondhoeken, dat ziet er echt flink pijnlijk uit. 😞
Apart dat je met zoveel bijwerkingen op de bupropion reageerde, terwijl je heel goed gaat op lisdexamfetamine! Ik ken beide medicamenten redelijk goed (bupropion in het verleden gebruikt voor depressie, lisdexamfetamine gebruik ik sinds enkele maanden voor ADD-symptomen). Het zijn natuurlijk andere middelen, maar grof genomen beide noradrenaline- en dopaminewerkers, voor mij leken ze in effecten en bijwerkingen ook relatief op elkaar (waarbij bupropion wel echt primair stemmingsstabiliserend was en weinig met mijn andere issues deed, terwijl lisdex echt op executief functioneren werkt en minder dominant op stemming, in mijn geval dan). Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?
Digitale knuffel!
Wat heftig, het hele verhaal, en ook wel je lippen/mondhoeken, dat ziet er echt flink pijnlijk uit. 😞
Apart dat je met zoveel bijwerkingen op de bupropion reageerde, terwijl je heel goed gaat op lisdexamfetamine! Ik ken beide medicamenten redelijk goed (bupropion in het verleden gebruikt voor depressie, lisdexamfetamine gebruik ik sinds enkele maanden voor ADD-symptomen). Het zijn natuurlijk andere middelen, maar grof genomen beide noradrenaline- en dopaminewerkers, voor mij leken ze in effecten en bijwerkingen ook relatief op elkaar (waarbij bupropion wel echt primair stemmingsstabiliserend was en weinig met mijn andere issues deed, terwijl lisdex echt op executief functioneren werkt en minder dominant op stemming, in mijn geval dan). Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?
Digitale knuffel!
#4
Hartklachten, weet niet meer exact wat ik toen voelde, maar het was erg genoeg dat ik er paniekaanvallen van kreeg en letterlijk alleen maar sliep of in bed aan het huilen was, omdat ik me zo miserabel voelde. Dit is het enige medicijn waarmee ik gestopt ben vanwege de bijwerkingen.Wat waren je bijwerkingen als ik vragen mag?
#5
Wow da's wel andere koek en wist niet dat je in dergelijke behandeling zat.KORTE UPDATES
- Ik ben aangenomen voor de klinische traumabehandeling. Dit zal in januari plaatsvinden.
- Drugsgebruik gaat goed, op alcohol na. Ik heb heel veel de neiging om te drinken, omdat sociaal contact anders "te saai" is. Klinkt lullig, maar als ik nuchter ben dan moet ik gewoon genoeg mentaal gestimuleerd worden om niet gek te worden van mijn eigen hoofd. Nuchter chillen doet dat op dit moment gewoon niet meer en dat is echt heel erg kut. Daarom zit ik ook veel vaker dan voorheen alleen thuis, want dan weet ik zeker dat ik mezelf genoeg kan afleiden. Verlangens naar drugs worden steeds sterker en heroïne/methamfetamine halen denk ik steeds vaker aan. Hetzelfde geldt voor automutileren. Heb dat al maanden niet meer gedaan, maar ik ben bang dat ik dat toch weer ga doen als het zo slecht blijft gaan of zelfs nog slechter wordt.
- Naast dat het met mij kut gaat, gaat het ook kut met bijna alle mensen die dicht bij me staan en met mensen die ik voorheen vaak zag, dus dat helpt ook niet mee.
- M'n venlafaxinedosis gaat van 187,5mg naar 225mg.
@Nihilist88 m'n antwoorden zijn nogal lang, dus ik antwoord even in dit topic op je citaten.
Ik heb ook een lange tijd 200mg geslikt (en abrupt mee gestopt). Toen ik weer in behandeling was zei m'n psychiater dat quetiapine vanaf 400mg ook een antidepressieve werking heeft en aangezien quetiapine me best goed beviel in het verleden (en ik geen benzodiazepinen meer wilde slikken voor slaap) besloot ik om er opnieuw mee te beginnen en het op te bouwen naar 400mg. Ik zit nu 11 maanden op deze dosis en het bevalt me zeer goed. Helaas is het echter ook gebleken dat wanneer ik het 1 dag vergeet te slikken, ik me ook enorm snel weer depressief en suïcidaal begin te voelen, dus dit afbouwen naar 0mg zie ik niet zo snel gebeuren, ook al wil ik het wel. Ik slik momenteel namelijk 7 pillen per dag en het is echt wel merkbaar aan m'n lichaam dat het echt niet niets is wat ik nu slik. Ik ben ook best wel bang om parkinsonisme te kregen van alle shit die ik nu heb, of dat m'n cognitie permanent schade oploopt. Ik weet niet hoe reëel het is dat ik hier last van ga krijgen als ik het jaren blijf slikken, maar zonder ik gewoon echt niet te doen voor mij momenteel en ik zie ook simpelweg geen toekomst voor me waarin ik niks meer slik.
Bekijk bijlage 54970
Idealiter ben ik in de toekomst van alles af, behalve de lisdexamfetamine. Het is heel evident gebleken dat lisdexamfetamine slikken me aanzienlijk gelukkiger maakt dan zonder het te slikken, dus als ik daardoor wat jaren van m'n leven moet inleveren, dan is dat maar zo.
De promethazine dacht ik eerst wel van af te kunnen, maar nu merk ik dat in slaap komen met promethazine altijd lukt en met quetiapine + venlafaxine alleen is dat niet zo, maar het is niet zo dat ik echt niet zonder de promethazine kan. Ik moet de promethazine sowieso afbouwen vanwege een klinische traumatherapie die ik ga volgen en het afbouwen is heel makkelijk, dus dat scheelt al wel iets.
Over de quetiapine en venlafaxine: ja, geen idee. Het gaat momenteel zo slecht dat de venlafaxine juist omhoog gaat en ik vanaf vandaag 225mg ga slikken. Ik heb tot nu toe 1 SSRI (escitalopram) 2SNRI's (mirtazapine) en een DNRI (bupropion) geslikt. Escitalopram en mirtazapine opbouwen ging prima, maar na 9 maanden was ik met beide medicijnen abrupt gestopt, aangezien ik het idee had dat het letterlijk niets deed, ook al slikte ik van beide de hoogste dosis. Bupropion was zo'n nachtmerrie dat ik dat volgens mij niet eens een week of volgehouden heb door de bijwerkingen. En dan heb je venlafaxine...
Ik ben opgenomen geweest om o.a. venlafaxine op te bouwen. Ik slikte toen 400mg quetiapine, 37,5-112,5mg venlafaxine en 5mg ivabradine (bètablokker). Iedere keer dat ik de gelegenheid kreeg om het te hebben over mijn medicatie, zei ik dat ik z.s.m. van de venlafaxine af wilde en mijn lisdexamfetamine terug wilde. Ik ging door een hel. Mijn hele persoonlijkheid was niets meer van terug te zien en mijn mond werd zo extreem droog van de venlafaxine, dat m'n mondhoeken zo vaak kapot gingen dat ik maandenlang donkere littekens bij mijn mondhoeken heb gehad.
Bekijk bijlage 54969
Ik was constant moe, extreem gedemotiveerd, werd antisociaal en met de dag werd ik suïcidaler. Ik keer ging ik na het avondeten na mijn kamer en stond ik op het punt om in slaap te vallen, wat nergens op sloeg, want ik had gewoon geslapen de nacht ervoor. Dat was echt de druppel voor mij en toen heb ik m'n benen opengesneden, in de hoop dat ik daar wat wakkerder van werd (en dat werkte). Heb het nooit gezegd tegen de begeleiding daar, want dan zou ik naar huis gestuurd worden en was ik nog veel verder van huis, ironisch genoeg.
Na 5 weken werd ik ontslagen uit het ziekenhuis en had ik afgesproken dat ik het nog één week zou slikken en dat het dan afgebouwd zou worden, aangezien toekomstige psychiaters dan niet moeilijk zouden kunnen doen over dat ik venlafaxine niet écht de kans zou hebben gegeven. Dit ging echter anders dan gedacht en in plaats van dat ik besloot om het af te bouwen, wilde ik het ophogen nog één kans geven, want alle bijwerkingen waren weg en ik merkte eigenlijk wel iets van een positief effect in mijn stemming, al was het onmogelijk om te controleren of dat vooral door de venlafaxine kwam of niet.
Mijn dosisverloop was: 37,5 - 75 - 112,5 (veel te snel opgebouwd, ik ging helemaal bad) - 75 - 112,5 - 150 (vrij snel erna, maar dit ging goed) - 187,5 - 225. Het was echt een achtbaan en mocht ik ooit nog veranderen van antidepressivum, dan ga ik dat echt niet thuis doen, want dat gaat niet goed komen denk ik.
Alvast veel sterkte en goede moed.
Zeer begrijpelijk dat je van die venlafaxine vanaf wil, heeft toch veel bijwerkingen, vooral lichamelijk dan.
#6
Goed dat je dit deelt. Ik zou willen dat ik je kon helpen. Ook om je van dit idee af te praten.Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.
Helpt het om met iemand te praten nu?
Take care ❤️
#7
Hopelijk helpt het delen van jouw zucht. Uiteraard zou ik je willen behoeden voor een terugval, maar dat kan je alleen zelf. Je deelt je zoektocht, dus er is nog hoop dat je andere gedachten krijgt.Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.
#8
Goed dat je dit deelt. Ik zou willen dat ik je kon helpen. Ook om je van dit idee af te praten.
Helpt het om met iemand te praten nu?
Take care ❤️
Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.Hopelijk helpt het delen van jouw zucht. Uiteraard zou ik je willen behoeden voor een terugval, maar dat kan je alleen zelf. Je deelt je zoektocht, dus er is nog hoop dat je andere gedachten krijgt.
Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
#9
Ik stuur je hierbij alleen maar liefde, dat overwint alles ❤️❤️❤️❤️Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
#10
@Zweevteev heel indrukwekkend, aangrijpend, authentiek, raakt meteen 🙏
#11
Heel goed dat je hier kwetsbaar deelt. Wat je binnenhoudt groeit, wat je uitspreekt wordt kleiner.Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.
Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
En dan nog even een open deur: door te gebruiken maak je je problemen alleen maar erger.
#12
Ik zeg verder niets, alleen hup Zweefteev! En probeer het beste van de situatie te maken. Dat mantra gebruik ik altijd als het minder goed gaat.Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook. Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine. Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.
Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
#13
Goed vh delen, kan mn je hier misschien op andere gedachten brengen.Ik ben al uren bezig met heroïne en methamfetamine proberen te fixen. Terugval is in zicht.
Piuuw beide zwaar vuil spul😲 Khoop dat je het niet weet te fixen.
Helpt methadon niet mbt heroïne?
Heel veel sterkte en alle moed en deftige hulp toegewenst.
#14
Heb je iemand in je directe omgeving met wie je dit face-to-face of telefonisch kan delen?
Dat lucht bij mij altijd vele malen meer op dan wat tekst op een schermpje.
Desalniettemin is het een hele mooie stap om dit te delen al voordat de terugval gebeurt is. Of dat dan online is of face-to-face, dat is echt een hele stap.
Dat laat mij eigenlijk ook wel zien dat jij diep van binnen eigenlijk helemaal niet wilt gebruiken, maar die kutverslaving neemt op dit moment de overhand.
Ik kan verder eigenlijk maar een tip geven (naast het misschien in real life met iemand bespreken). En dat is op te stoppen met vechten tegen die zucht. Te stoppen met vechten in het vinden van een manier om aan de drugs te komen. Door te stoppen met vechten, komt er ruimte en pas dan verdwijnt de zucht.
Het voelt tegenstrijdig, maar voor mij werkt dat. Stoppen met vechten tegen die gedachtes en gevoelens en ze worden minder is mijn ervaring.
Succes! ❤️
Dat lucht bij mij altijd vele malen meer op dan wat tekst op een schermpje.
Desalniettemin is het een hele mooie stap om dit te delen al voordat de terugval gebeurt is. Of dat dan online is of face-to-face, dat is echt een hele stap.
Dat laat mij eigenlijk ook wel zien dat jij diep van binnen eigenlijk helemaal niet wilt gebruiken, maar die kutverslaving neemt op dit moment de overhand.
Ik kan verder eigenlijk maar een tip geven (naast het misschien in real life met iemand bespreken). En dat is op te stoppen met vechten tegen die zucht. Te stoppen met vechten in het vinden van een manier om aan de drugs te komen. Door te stoppen met vechten, komt er ruimte en pas dan verdwijnt de zucht.
Het voelt tegenstrijdig, maar voor mij werkt dat. Stoppen met vechten tegen die gedachtes en gevoelens en ze worden minder is mijn ervaring.
Succes! ❤️
#15
Daar zit een mogelijke sleutel: wie wil het ?Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook.
Jij of dat duiveltje in jouw hoofd ?
Jij bent het niet ? Dan delft dat duiveltje het onderspit !
#16
Ja, maar ik heb tot nu toe maar één keer in mijn leven heroïne gebruikt. Het is niet dat ik er verslaafd aan ben en dus iets nodig heb zodat ik kan afkicken (althans, nu niet).Helpt methadon niet mbt heroïne?
Ik heb het idee dat dat duiveltje een deel van mij is, dus beide zou ik dan zeggen. Het is meer dat ik weet dat dit niet de oplossing is en dat iets in mij zich genoeg bewust is daarvan om het uit te spreken, maar ik ben gewend dat mijn impulsiviteit me meestal de baas is en dus niet m'n ratio.Daar zit een mogelijke sleutel: wie wil het ?
Jij of dat duiveltje in jouw hoofd ?
Telefonisch: ja, maar ik haat het om te bellen. Het er in persoon over hebben kan ook zeker, maar dat zijn dan precies de mensen waarvan ik niet wil dat ze het weten, want ik krijg dan of een preek of het eindigt in een heftige ruzie, wat al helemaal de kans vergroot dat ik gewoon methamfetamine ga halen.Heb je iemand in je directe omgeving met wie je dit face-to-face of telefonisch kan delen?
#17
Hier kan ik je zo hard in volgen. Heb ook al zeer bewogen leven, met de diepste dalen meegemaakt vol zelfdestructieve daden. Maar ik had/heb wel zeer goede vertrouwensband met mn huisarts en mn beste vriendin, de enige 2 die waarmee ik heel veel v mn leed en miserie deelde.Ik was eigenlijk van plan om helemaal niemand hierover te vertellen, maar heb het toch maar hier gedumpt met het idee van: "Jullie kunnen me niet fysiek tegenhouden, maar ergens hoop ik misschien toch voor mezelf dat anderen hun perspectief toelaten me op andere gedachten kan krijgen." Ik denk niet dat dat gaat gebeuren, want als ik eenmaal iets wil, dan ga ik het krijgen ook.
Ik beperkte het ook bij die beste vriendin, ik zé echt alles, andersom ook zo en wist zowat altijd wanneer ik extra diep zat. Ook als ik echt in een crisis (xtra aanwezige zelfdestructieve en suïcidale gedachten) zat/zit en aant bellen waren, kwam ze met haar vriend (ex ondertussen), omdat ze zelf geen rijbewijs heeft savonds laat nr mij en da helpt wel dan, om erger te voorkomen.
Ook als ik een chat/gesprek kei depri afsloot met soort v afscheid en ik dan overdosis benzo's, Tramadol en alcohol en maagpil nam en dus heeeel ver weg was in zeer diepe slaap en ze mij ni kon bereiken en daar ze zichzelf ni kon verplaatsen, belde ze de hulpdiensten en zo werd ik 14u na inname gevonden door politie en ambulance en werd fuckedup wakker in ziekenhuis, maar zou toch geen dodelijke dosis geweest zijn.
Tegen oa mn ma, die ik samen met mn beste vriendin diep in mn hart draag, deed ik me heeeel lang veel beter voor dan de realiteit, bleef ik vrij oppervlakkig.
Tem maart vorig jaar bleef dat zo, maar toen zat ik zo ontzettend diep op alle vlak en had oa ferme gokverslaving. Dus tegen mn ma verteld en zo goed als ze is, sprong ze me financieel bij. Maar ging verder met gokken en ook drug en medicatie misbruik.
Ik viel dieper dan diepst en wou er echt eind aan maken, had de methode (giga overdosis mix met Oxycodon, Tramadol, alcohol en benzo's en in bad met water gaan liggen en polsen doorsnijden, om zeker te zijn) en de dag vastgelegd in mn hoofd. Zé tegen mn beste vriendin en ma, dat ik dit meer als zelfeuthanasie zag en daarom er hen bij betrok om afscheid te kunnen nemen en hun voor te bereiden, alsof ik aan ongeneeslijke ziekte leed en wist dat einde in zicht was. Ik ging toen nog nr mn ma en vertelde vr het eerst echt alles, want zij wist los van mijn voorgeschreven medicatie, nix van mijn druggebruik qua stims en fuckedup levensstijl. Ik prate echt met de gedachte, 't is hier gedaan vr mij, dus was heel open gesprek langs mijn kant, mr zeer zwaar en mega emotieel vr mn ma, die haar tranen niet kon inhouden, mr was vr mij soort v afscheid, waar ik best koel bij bleef, ik liet bizar geen traan.
Dit was ook enige keer dat ik dergelijke geplande zelfmoord, hier deelde, omdat ik er zo vastberaden over was, het was dé oplossing.
Uiteindelijk toen het moment naderde, werd ik ongemakkelijker met de dag en uren, ook doordat mn beste vriendin niet afhield om me van gedachte te doen veranderen en het beeld v mn ma. En lukte het me echt niet.
Gans die periode daarna, giga veel steun van mn ma gehad en ook van haar vriend. Ik was zo'n totaal wrak, kon letterlijk nix. En zo deed mn ma echt giga boodschappen vr mij, die ze dan samen met haar vriend kwam brengen. En doordat ze nu ook mn verslavingen kende, is ze sowieso pak ongeruster als ik ni of veel later reageer op berichtje. En drukt nu ook meer op mn middelenmisbruik.
Voor jou is het "alleen maar" Methamfetamine, maar dit is toch ook über potent spul of geeft dit niet genoeg qua rush en is heroïne echt iets dat je dan echt ff je leed wegneemt?Nu lukte het alleen niet, dus kan het pas morgen op z'n vroegst halen en heroïne is uitverkocht, dus tenzij ik iemand anders vind, is het "alleen maar" methamfetamine.
Kbegrijp je wel en ts ook zo subjectief, hangt zo hard af van, hoe uitzichtloos is je hel, hoeveel dieper kan je nog vallen. Ik denk ook, als ik, jij en eender wie, echt volledig, maar echt volledig op is, niks erger is dan dit leven en 0,0 uitzicht hebt op enig lichtpuntje en je echt besluit dit leven te verlaten, je dit indd met niemand deelt, omdat dit enkel alles vermoeilijkt. Als ik die vriendin en mn ma niet had en niemand anders van die waarde zou bb in mn leven, was het toen msschn wel een stille eenzame zelfmoord.Het lucht me dus niet op om dit te delen, het geeft me juist extra stress, aangezien ik mensen op deze manier toelaat om iets te zeggen over dingen die in mijn hoofd omgaan. Ik laat liever iedereen buiten de deur als ik van plan ben om iets heel destructiefs/gevaarlijks te gaan doen. Als ik wil gaan snijden of expres wil overdoseren dan zeg ik het bijvoorbeeld ook nooit tegen iemand.
Ook hier versta ik je volledig, medeforumleden tonen hun medeleven, geven troost en raad en willen luisterend oor zijn.Iets in me waardeert jullie berichten zeker wel hoor, maar duiveltje in mijn hoofd niet zo. Het is echt heel kut.
Maar zoals je zegt, als die stem in je hoofd, die inner struggle, die parasiet van een demoon, de overhand neemt, is de best bedoelde daad van ieders uit de "echte" wereld, vaak ontoereikend.
Meer dan kut, zo'n persoonlijke inner duivel, die zorgt dat je de ware hel hier op aarde beleefd, dat vreet zo ontzettend hard aan je, dat je zowel geestelijk als lichamelijk verder en verder zal afbrokkelen.
I hope, you'll find that little point of light in this dark path🌠
#18
Voor mij stelt methamfetamine niet heel veel voor, tenzij ik het rook. Dat heeft sowieso te maken met mijn turbotolerantie van de lisdexamfetamine die ik dagelijks slik. Het was dus voor mij chiller geweest als ik aan heroïne kon komen i.p.v., want het verschil tussen lisdexamfetamine en methamfetamine is zo goed als niet werkbaar, tenzij ik het rook. Kort samengevat zou ik gewoon goedkoper uit zijn met heroïne dan met methamfetamine.Voor jou is het "alleen maar" Methamfetamine, maar dit is toch ook über potent spul of geeft dit niet genoeg qua rush en is heroïne echt iets dat je dan echt ff je leed wegneemt?
Bedankt voor je uitgebreide bericht, dat waardeer ik heel erg.
#19
Ik weet niet of het al gezegd is maar heroïne + promethazine is een gevaarlijke combinatie. + alcohol extra gevaarlijk.
#20
De meeste van ons denk ik wel. De menselijke geest is een soort labelprinter: overal moet een labeltje op, overal moet een verhaal achter zitten, alles moet uitgelegd kunnen worden.Maar echt! Ik ben er zelf ook heel erg schuldig aan hoor.
Maar @LucidLucy zei het al:
En dan, niks eigenlijk. Het gevoel leren kennen, daar gaat het om. En op een gegeven moment ga je verbanden zien. Hè nu voelde ik weer dit om die situatie. Misschien is het toch angst, dat gevoel.
Je moet dus eigenlijk onder de knie krijgen om die labelprinter in je hoofd even te kunnen negeren. Even niet meer dingen namen geven, even niet meer analyseren, even niet meer oorzaken verstandelijk willen proberen te achterhalen.
Maar slechts:
Bereid zijn samen te zijn met dat gevoel, wat het ook is. Jij en het gevoel, niets meer niets minder. Dat is hoe het gaat met alle dingen die je echt wilt leren kennen/begrijpen: je observeert het. Je probeert niets in hokjes te stoppen maar je kijkt er simpelweg naar voor wat het is. En houdt dat ook een tijdje aan en wees alert op de labelprinter die uit automatisme weer labels begint te printen. Is dat het geval: geen probleem, kom gewoon weer terug naar samen zijn met je gevoel.