Je zoekt overgave, maar je vind jezelf niet verslaafd. Wat maakt jou anders dan een ander die middelen inzet om psychische problemen te verdoven?
De ander is wel verslaafd.
Verslaving is een groter probleem dan alleen stoppen met gebruiken, als de onderliggende problemen de rede zijn voor gebruik. Waarom dan zeggen dat je niet verslaafd bent.
Eigenlijk zie ik vooral dat je de schuld aan alles en iedereen geeft. Behalve aan jezelf.
Ja, heb die momenten dat ik op die manier probeer te vertellen dat stoppen opzichzelfstaand niet moeilijk is voor mij maar door de psyche weer ernaar grijp. En ja, in feiten is dat verslaving, een coping om ermee om te kunnen gaan.
Ik heb de werkelijkheid nooit onder ogen gehad door of middelen of m'n psyche en vraag me af waar ik moet zijn om dit op te lossen.
Dit is wel wat ik nodig heb, iemand die me erop wijst hoe het daadwerkelijk is want ik zie dat niet.
Zeker als ze ervaringsdeskundigen erbij betrekken, die prikken overal vaak wel doorheen.
Heb ik in het verleden in het begin wel een gehad, toen was ik nog niet zover.
Lijkt mee goed idee!
Mediteren, dankbaarheidslijstje 's avonds schrijven, naar een meeting inderdaad (AA is over het algemeen vrij soft, als je CA in de buurt hebt past dat misschien beter, anders NA). Elke dag wandelen. Als je een soort dagprogrammaatje voor jezelf opstelt en je daar aan houdt zal het langzaam aan beter gaan.
Dit gaat vreemd klinken, maar dit is door de Wajong nog moeilijker geworden.
Het is niet zo simpel zoals het lijkt. Ik kan niet zomaar iets proberen of naar binnen lopen en zeggen "kan ik vrijwilligerswerk doen" want ik moet eerst met UWV contact opnemen, gesprekken voeren papieren ondertekenen en dan pas kan ik gaan zoeken. Dit proces is voor heel veel mensen vrij eenvoudig, voor mij niet.
Leg ik het weer buiten mezelf.
De wereld word enorm klein als je geen mensen om je heen hebt, een klein dorp woont èn regelgeving je zo strak in de greep heeft met het idee er niet uit te komen. En vanaf 2026 is dat nog flink aangescherpt ook nog.
Mijn dag bestaat sinds kort wel uit vaste routines en dat gaat 2 maanden goed nu en ben er blij mee.
Waar nog ruimte zit is vanaf de middag, daar zou wel wat bij kunnen in de toekomst.
Ik heb wel wat ideeën zoals een kookcursus volgen om zo mensen te ontmoeten, maar daar kan ik natuurlijk niet dagen mee invullen.
Maar men zegt dat als je tijdelijk je nieuwe ik accepteert, je vanaf daar weer verder kan groeien.
Hoe doe je zoiets? Iemand die slechte dingen doet kun je ook niet zomaar positief benaderen en belonen. Althans mij lukt dat niet naar mezelf.
Heb enorm afkeer zelfs, dus de acceptatie heb ik nog niet bereikt en gaat ook niet gebeuren vermoed ik.
Ik moet nu ook dingen doen die zo niet bij mij passen en waarvan ik twijfel of dit is wat ik wil en nodig heb. Maar als ik ik het niet proberen ga dan weet ik het niet.
Proberen zit er wel in, vasthouden daarin niet.
Ik kan het lastig uitleggen, ik ben zo wisselvallig dat elke paar uur van de dag zo anders kan zijn en niet goed weet hoe ik dat moet aanpassen continue.
Verder in het algemeen: ik denk dat we het hierbij moeten laten. Ik vermoed dat ik nu op een punt ben dat dit forum niet meer werkt voor mij in de zin van activering. Dat ligt echt aan mij en niet aan het forum.
Zoals Raver al zei ; ik leg alles buiten mezelf en de acceptatie is er nog niet.
Het enige wat heel de tijd in m'n hoofd blijft hangen zijn de onderliggende problematiek waarvan ik vind dat dat het probleem is.
Zolang ik dat niet kan aanpakken gaat er weinig veranderen.
Ik heb daar echt proffesionele hulp voor nodig en dat gaat niet via een huisarts of forum.