Welke band raad jij aan?!

matthijs zei:

Daan... Belgische electro producer toch?
Was geloof ik wel heel vet!

Klik om te vergroten...

Intoxicated zei:

Noisia is chill inderdaad, en internationaal gerespecteerd

Klik om te vergroten...

Op de nieuwe plaat van The Notwist (Neon Golden) hebben we vele jaren moeten wachten. Het resultaat overtreft iedere verwachting. Op ongekende wijze slagen de leden van de Notwist er op Neon Golden in om 'koude' electronica (neon) te combineren met het 'warme' geluid van de banjo, cello, klarinet en saxofoon (golden), en dat nog wel in de vorm van perfecte experimentele pop-songs.
Onmiskenbaar The Notwist, kristalhelder als een gouden bergbeek, zorgvuldig en perfect tot in alle details.

Klik om te vergroten...

Het gebeurt niet al te vaak, maar hier is er weer een: een debuutalbum dat direct essentieel genoemd kan worden. De band: Efterklang, de plaat: Tripper. Onthoudt die woorden goed! Waarom? Omdat dit Deense tiental(!) het voor elkaar krijgt om experiment aan goede liedjes te koppelen. En omdat ze tegelijkertijd vooruitstrevend en toegankelijk klinken. Efterklang krijgt het allemaal voor elkaar. De melancholieke liedjes doen denken aan Múm, Sigur Rós en The White Birch - toevallig allemaal Scandinavische stemmingmakers, zou er iets in de lucht zitten daar? – maar kunnen plots gaan glitchen als een lichtvoetige Fennesz, waarna de glitches zo achter elkaar worden geplaatst alsof Steve Reich net een masterclass minimal music heeft verzorgd. Ondertussen komt Rachel’s een strijkkwartet op maat leveren.

Volgt u het nog? Bovenstaande klinkt allemaal moeilijker en pretentieuzer dan het in werkelijkheid is: er zijn weliswaar flink wat experimenten aanwezig en je hoeft ook niet raar op te kijken als er plots een kinderkoor opduikt, maar Efterklang heeft het voor elkaar gekregen om al die dingen alleen maar als bouwstenen te gebruiken voor een verzameling indrukwekkend mooie liedjes. Echte liedjes met mooie zang door zowel een man (een beetje Chris Martin-achtige stem) als een vrouw, en een prachtige inkleuring door subtiele drums, echte strijkers, koren en elektronica. En echt, zo prachtig als hier hoor je het zelden. We zeggen het nogmaals: Efterklang - Tripper. Onthoudt die woorden. En dan kunnen we nog wat loze praat als “verplichte kost” gaan roepen, maar dat spreekt toch voor zich?

Klik om te vergroten...

Op Rounds ontwikkelt Four Tet zich verder en schotelt hij ons spaarzame beats met rock-invloeden en mooie treurige melodieën voor. Kieran werkt veel met herhaling van de melodie en ritme en dat maakt het bijna hypnotiserend. Veel nummers zijn erg sferisch en ademen op een mooie manier droevigheid uit. De drang naar het experiment betekent op dit album niet dat de muziek ontoegankelijk is, vooral een nummer als 'She Moves She' is met zijn funky drumbeat en plots ingemixte gitaargeluiden heel pakkend. Niet voor niets is deze track gekozen als de eerstvolgende single. In steekwoorden gevat is Rounds sferisch, melancholisch, minimaal, repetitief, trippy, droef en soms funky. Een veelvoorkomend gevaar met dit soort beatscapes is dat het allemaal wat langdradig kan worden. Met krap 46 minuten speelduur heeft Four Tet daarvoor op dit album gewaakt en een compact en sterk werkje afgeleverd.

Klik om te vergroten...

Easily being the most pretentious band in modern day's music, GYBE! have succeeded again in making an album beyond comparison. Four long compositions (around 22 minutes each), almost suites, divided over two pieces of black vinyl or silver plastic. Each composition is built out of epic instrumentals, disturbing ambient soundscapes, field recordings and manipulated spoken words. It's the same concept as on its amazing predecessors 'F#A#(infinity)' and 'Slow Riot for New Zero Kanada', and the end products are not for the weak-hearted. The first piece, 'Storm', is the first GYBE! piece that contains a somewhat uplifting atmosphere. Their work is known for their enormous melancholic melodies and almost depressing atmospheres (The members of GYBE! are not really satisfied or happy with the state our world is in), but 'Storm' begins with a melody that is almost hopeful. Almost, because later on in this piece it becomes clear that the hope you gathered by listening to it is not nearly enough to hold off the end of the world that is predicted from the last eight minutes of 'Storm' on to the last fading sounds of 'Antennas to Heaven', the last piece. And they predict this almost entirely instrumentally, but it's impossible not to believe them. Stronger than the rage combined by all of the angry political punk bands in the world, GYBE! sketches a world wherein pain, paranoia, disbelief, anger, and - most of all - the fact that in the end it all will be useless, go hand in hand. And there is no choice than to suffer with them, weep with them, shout with them. No escape. It's amazing that people can create such feelings only with music, without words. By the time you arrive onto the third piece, especially '3rd Part', all you can do is sit down, relax, listen, and cry. Such melancholy... The way all instruments (drums, glockenspiel, three guitars, violin, cello, two basses) complete each other is astonishing and disturbing at the same time, because you feel it has to be impossible to ever top this again. Or can they? With each listening there are other parts that grasp your attention, and there's just no holding back. They may be pretentious, they consider their music as art, and they never will let something come between them and their music. Well, let them be pretentious, because they don't create just music. It is art.

Klik om te vergroten...

Deranged zei:

Van Der Graaf Generator.

Klik om te vergroten...

MetaalKonijn zei:

Klik om te vergroten...

El Retro zei:

Dan ben ik een creep .

Klik om te vergroten...

cunt zei:

cake
lefties soul connection
ok go (voornamelijk oude album)
rancid

Klik om te vergroten...

Johannes de Tripper zei:

Spinvis

Klik om te vergroten...