#1
Het moeilijkste vond ik daarin nog toegeven dat mijn gedachten niet kloppen. Het heeft me jaren gekost om me daaraan over te geven voordat ik met weinig mitsen en maren maar ging doen wat me aangeraden werd. Ik wist het 40+ jaar namelijk altijd zelf wel en had niemand nodig. Dát bleek mijn echte gevangenis uiteindelijk te zijn. Ik moest uiteindelijk al mijn denkpatronen onder de loep leggen samen met anderen, en een groot deel ervan herzien. Maar dat is uiteindelijk zo ongelofelijk veel fijner leven geworden.Had ik ook.
Je kunt jezelf dan niet meer helemaal voor de gek houden. Wat aan de ene kant als een verlies kan voelen, omdat je die mogelijkheid om jezelf voor te liegen (wat het eigenlijk is) gebruikte om dingen te kunnen doen die eigenlijk niet goed voor je zijn, maar je op korte termijn plezier opleveren.
Niet meer kunnen liegen tegen jezelf is de prijs die je betaalt om uit verslaving te komen. Het kan eerst een hoge prijs lijken maar uiteindelijk zie je dat het niks is voor wat je ervoor terugkrijgt. Maar ja, eerst vaak wel even moeilijk dus.
Toen eenmaal de knop om was en ik alle suggesties aannam werd het eigenlijk verrassend makkelijk om niet te gebruiken. En mijn reïntegratiecoach gaf me een mooie richtlijn die hier goed bij past:
Plezier op de korte termijn = pijn op de lange termijn.
Pijn op de korte termijn = plezier op de lange termijn.
