Als je met oud & nieuw toch nog coke gaat gebruiken, probeer dan in ieder geval niet of zeer weinig alcohol te drinken. Dat is waarschijnlijk het grootste gevaar om alsnog door te slaan in gebruik.dus vanavond, en met oud en nieuw ga ik ff voor t laatst, maar ik denk nog steeds dat t dan allemaal wel goed komt.
Natuurlijk heb ik dit ook tegen hem gezegd. Zijn verdienmodel is mensen zo verslaafd mogelijk te maken en dat begrijp ik. Dus ik zei, jij kent mij nu een tijdje, en je hebt mij letterlijk steeds verslaafder zien worden, maar jij blijft je deals eruit slaan. Dat snap ik, maar het is niet wat goed is voor mij. Dus ik zou het heel erg waarderen, als je me zou helpen en niet vanuit je eigen winst denkt, maar het mij ook gunt dat het goed gaat met mij. En toen hebben we er nog een beetje over gekletst, en zei ik dat ik hem ook gewoon een goed inkomen gun en dat t goed met m gaat, maar dat hij mij niet meer mag leveren. En dat komt inderdaad van 2 kanten, ik moet hem ook niet meer vragen.Misschien ben ik nu te streng, maar het is je dealer... Hoe kun je verwachten van je dealer dat die ervoor zorgdraagt dat je geen domme dingen doet. Jij bent de persoon in je leven die verantwoordelijkheid draagt voor jezelf
Mooi gezegd, maar ik geef niet op. Ik neem alles mee en denk er goed over na wat voor effect bepaalde keuzes hebben. XHet was dus toch te mooi om waar te zijn, dat LSD inzicht. Je kunt wel een inzicht hebben, maar je moet van moment tot moment steeds weer die keuze maken en nu maak je weer destructieve keuzes.
Als ik jou was zou ik het zo maken dat het nog maar van 1 kant komt: die van jou.Natuurlijk heb ik dit ook tegen hem gezegd. Zijn verdienmodel is mensen zo verslaafd mogelijk te maken en dat begrijp ik. Dus ik zei, jij kent mij nu een tijdje, en je hebt mij letterlijk steeds verslaafder zien worden, maar jij blijft je deals eruit slaan. Dat snap ik, maar het is niet wat goed is voor mij. Dus ik zou het heel erg waarderen, als je me zou helpen en niet vanuit je eigen winst denkt, maar het mij ook gunt dat het goed gaat met mij. En toen hebben we er nog een beetje over gekletst, en zei ik dat ik hem ook gewoon een goed inkomen gun en dat t goed met m gaat, maar dat hij mij niet meer mag leveren. En dat komt inderdaad van 2 kanten, ik moet hem ook niet meer vragen.
Zeker niet opgeven nee.Mooi gezegd, maar ik geef niet op. Ik neem alles mee en denk er goed over na wat voor effect bepaalde keuzes hebben. X
Ga de adviezen van de mensen hier eens een tijdje opvolgen. Het zijn basisprincipes die een sponsor ook van je zou vragen, en die wilde je graag toch?Natuurlijk heb ik dit ook tegen hem gezegd. Zijn verdienmodel is mensen zo verslaafd mogelijk te maken en dat begrijp ik. Dus ik zei, jij kent mij nu een tijdje, en je hebt mij letterlijk steeds verslaafder zien worden, maar jij blijft je deals eruit slaan. Dat snap ik, maar het is niet wat goed is voor mij. Dus ik zou het heel erg waarderen, als je me zou helpen en niet vanuit je eigen winst denkt, maar het mij ook gunt dat het goed gaat met mij. En toen hebben we er nog een beetje over gekletst, en zei ik dat ik hem ook gewoon een goed inkomen gun en dat t goed met m gaat, maar dat hij mij niet meer mag leveren. En dat komt inderdaad van 2 kanten, ik moet hem ook niet meer vragen.
Mooi gezegd, maar ik geef niet op. Ik neem alles mee en denk er goed over na wat voor effect bepaalde keuzes hebben. X
Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.
Fijne dag allemaal! X
Jij bent de zoveelste bewijs voor mij dat verslaafden ZELF tot bepaalde conclusies moeten komen. En ik snap heel goed je woorden over de cynische reacties. Er zijn altijd wat mensen ( binnen en buiten het forum) die (on)bewust door hun reacties eigen problemen proberen wegduwen en maskeren. Zo is het leven.Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.
Fijne dag allemaal! X
Je komt hier in je eigen woorden mooi tot de kern. Verslaving is niet alleen een psychisch / neurologisch proces, maar bovenal ook sociologisch van aard. Vaak wordt gezegd: verbinding is het tegenovergestelde van verslaving. En het leggen van verbinding is precies wat je hier hebt gedaan. Met mensen die jou dierbaar zijn en vice versa. En door verbinding met anderen te maken kom je ook beter in verbinding met jezelf. Je staat er alles behalve alleen voor.Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij
Hier ben ik het niet mee eens.........Dus vechten tegen verslaving is zinloos maar draai het gewoon om zoek iets nieuws.......
Heel knap van je. Dat je zelf deze stap hebt kunnen maken vanuit intrinsieke motivatie, is zó belangrijk. Jíj hebt deze beslissing genomen, niet iemand anders, niet de mensen op dit forum, niet je ouders, je vrienden, je medegebruikers, maar JIJ. Doe het stap voor stap, dag voor dag. Heel veel sterkte met je herstel! En wees trots op jezelf, dat mag, écht. ♥️Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.
Fijne dag allemaal! X
En jouw/jullie berichten helpen écht wel hoor. Zorgt één berichtje ervoor dat iemand z'n leven omgooit? Nee, tuurlijk niet. Maar de optelsom van alle verhalen, alle bemoedigende en soms ook confronterende berichten maakt echt wel dat er verschuivingen plaatsvinden. Uiteindelijk moet iedereen het zelf doen, maar de berichten uit de community helpen wél. En ja, ook ik vind ze soms confronterend. Dan lees ik even niet meer wat de (goede) bedoeling is die erachter zit. Maar als ik dan weer even uitzoom en lees uit wat voor een hel deze mensen zelf vaak komen, dan begrijp ik wel dat de berichten in wezen bedoeld zijn om te helpen. Het is niet voor niets.Precies dit. Ergens vind ik het ook triest hoe wat forumgenoten zichzelf voor de gek blijven houden maar dat deed ik zelf ook jaren lang. Af en toe twijfel ik ook wel. Heeft het wel zin? Maar al helpt een bericht 1 op de 1000 keer dan heeft het m.i. nut. Maar af en toe voelt het wel wat nutteloos. Je kent de threads wel met vele pagina’s van dezelfde loze beloftes aan zichzelf die je van kilometers ver al fout ziet gaan. Maar ik houd hoop dat het iemand helpt (heeft het ook wel gedaan hoor) en gun ieder een fijn herstel, en daar hoort een harde / confronterende boodschap ook bij![:)]()
Hi Diamant,Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Thanks voor het vragen, met ups en downs gaat het over het algemeen goed. 😉 Ik ben alleen niet meer actief op dit forum.@Diamant hoe gaat het nu met je![:)]()
Het is jou zo gegund 😘Thanks voor het vragen, met ups en downs gaat het over het algemeen goed. 😉 Ik ben alleen niet meer actief op dit forum.
Ik ben niet meer in behandeling bij de Jellinek, maar bij een private kliniek. Hier is de behandeling niet alleen gericht op mijn verslavingsproblematiek, maar ook andere mentale problemen die samenhangen met mijn gebruik.
Ik wil iedereen bedanken die me heeft gesteund en geholpen op dit forum. 🤍 Verandering gebeurt niet van de één op andere dag, maar elke stap in de goede richting telt!
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."