DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Ik heb wel eens iets interesants gelezen over verslaving:

Van een verslaving kom je nooit af maar je kunt het wel managen.. of beter gezegd.. je kunt gewoon een leuk tijdverdrijf zoeken en je daar de focus op leggen, of zelfs de verslaving daar op gooien.
Dus vechten tegen verslaving is zinloos maar draai het gewoon om zoek iets nieuws

01-01-2024, 00:00

Diamant zei:

Hahaha zo zie je maar weer hoe mijn brein me echt opfuckt, denk dat ik dit voorbeeldje er eens moet bijpakken als ik weer wil bestellen.

Ik had alle nummers verwijderd maar werd voor nieuw jaar door meerdere dealers geappt weer, zoals forumleden hier ook al voorspelden. Ik heb ze gevraagd niet meer te appen.

Klik om te vergroten...

en je denkt werkelijk dat ze daar naar luisteren ? 😅

01-01-2024, 00:00

MR_CHIP zei:

en je denkt werkelijk dat ze daar naar luisteren ? 😅

Klik om te vergroten...

Je denkt als dealer en als klant een beetje om elkaar, toch?

Lukt niet altijd op tijd...

WhatsApp Image 2022-10-06 at 1.26.30 PM (1).jpeg

01-01-2024, 00:00

Wat mij hielp bij het stoppen is, niet tegen jezelf zeggen dat het nooit meer mag. Het kan best nog eens gebeuren, maar kijk de dag erna hoe je jezelf voeld en of het het waard was, en wat het heeft gekost wat je allemaal hebt "weggegooid ", zo ben Ik er van afgekomen na 20 jaar. Ben nu zelfs bijna gestopt met roken 😇 bij mij is de gedachte dat het nooit meer zou mogen not done, daarom zeg ik tegen mezelf dat het heus niet erg is om t nog eens te doen. En dat het daar bij blijft. (Zijn wel wat jaren overheen gegaan) en ik was er zelf gewoon klaar mee.

01-01-2024, 00:00

Pietertje zei:

Wat mij hielp bij het stoppen is, niet tegen jezelf zeggen dat het nooit meer mag. Het kan best nog eens gebeuren, maar kijk de dag erna hoe je jezelf voeld en of het het waard was, en wat het heeft gekost wat je allemaal hebt "weggegooid ", zo ben Ik er van afgekomen na 20 jaar. Ben nu zelfs bijna gestopt met roken 😇 bij mij is de gedachte dat het nooit meer zou mogen not done, daarom zeg ik tegen mezelf dat het heus niet erg is om t nog eens te doen. En dat het daar bij blijft. (Zijn wel wat jaren overheen gegaan) en ik was er zelf gewoon klaar mee.

Klik om te vergroten...

Ja anders hou je een fixatie op het niet mogen en: what you resist persists.

Ik denk wel dat het laatste dat je zegt het meest cruciaal is in stoppen: iemand stopt omdat hij/zij er gewoon klaar mee is. Niet een "ik ben er helemaal klaar mee!!" want dat is eigenlijk woede en frustratie over hoe het je nog in zijn grip heeft. Maar er echt klaar mee zijn: er geen interesse meer in hebben.

01-01-2024, 00:00

Mindless zei:

Ja anders hou je een fixatie op het niet mogen en: what you resist persists.

Ik denk wel dat het laatste dat je zegt het meest cruciaal is in stoppen: iemand stopt omdat hij/zij er gewoon klaar mee is. Niet een "ik ben er helemaal klaar mee!!" want dat is eigenlijk woede en frustratie over hoe het je nog in zijn grip heeft. Maar er echt klaar mee zijn: er geen interesse meer in hebben.

Klik om te vergroten...

Inderdaad. En als ik hierop mag aansluiten: het ‘niet meer hebben van interesse’ kun je qua insteek reframen naar iets positiefs. bijvoorbeeld: het opzoek gaan naar een lifestyle change. Het is cruciaal om niet alleen iets achter te laten. Daarentegen ook iets nieuws op te bouwen. Anders ontstaat er enkel een gevoel van rouw en leegte - om dat wat er niet meer is of niet meer mag zijn.

Het fundament voor een succesvolle transitie is dat er ook iets nieuws voor in de plaats komt. Wat dat is, dat moet je voor jezelf ontdekken. Het moet iets zijn dat zingeving geeft. Bijvoorbeeld het doen van vrijwilligerswerk, het oppakken van een hobby en/of een sport. Iets dat niet alleen voldoening geeft maar in beginsel ook tijdsinvestering kost. Dat leidt tot een herontdekking van jezelf, een opnieuw ge-herdefinieerde identiteit met andere kernwaarden in het leven. Het leidt af van de leegte die ontstaat door het links laten liggen van de middelen. Die leegte mag ook prima een plek krijgen in het proces, want er wordt ook afscheid genomen van bijvoorbeeld gebruikersvrienden en oude patronen. Ontken dat ook niet voor jezelf. Maar geef dit de benodigde ruimte en praat daar over.

Als je inmiddels zo ver bent gekomen, dan hoef je geheelonthouding ook niet langer meer als doel op zich te beschouwen. Het wordt dan een instrument / middel dat bijdraagt aan je daadwerkelijke doel: de opbouw van je hernieuwde identiteit.

01-01-2024, 00:00

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

01-01-2024, 00:00

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Herkenbaar hoor. Ik raad je aan om voor de kliniek te kiezen. Ambulant werkte niet, en zal een tweede keer waarschijnlijk ook niet werken. Pak jezelf flink aan, dan kom je er wel uit. Acceptatie is inderdaad heel belangrijk, en sommigen moeten heel diep gaan voordat ze dat bereiken. Na acceptatie komt overgave, en dan bereidheid om alles te doen om te herstellen. Fijn dat je opener wordt over jouw verslaving. Blijf praten 💪.

01-01-2024, 00:00

_shikantaza zei:

Pak jezelf flink aan, dan kom je er wel uit. Acceptatie is inderdaad heel belangrijk, en sommigen moeten heel diep gaan voordat ze dat bereiken. Na acceptatie komt overgave, en dan bereidheid om alles te doen om te herstellen. F

Klik om te vergroten...

Bedankt voor je fijne reactie 💜

Ik neig inderdaad sterk naar een klinische opname, precies om wat jij zegt ook. Mijn familie wil hierin ook financieel ondersteunen dus dat is alleen al zo fijn!!

01-01-2024, 00:00

#10

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Wat knap van je dat je je zus gebeld hebt, en de hele familie je steunt.
Ik hoop dat je naar de kliniek kan om te herstellen van je ziekte die verslaving heet. Toi Toi

01-01-2024, 00:00

#11

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Jij bent de zoveelste bewijs voor mij dat verslaafden ZELF tot bepaalde conclusies moeten komen. En ik snap heel goed je woorden over de cynische reacties. Er zijn altijd wat mensen ( binnen en buiten het forum) die (on)bewust door hun reacties eigen problemen proberen wegduwen en maskeren. Zo is het leven.
Dankjewel voor je openheid en eerlijkheid,
ik wens je heel veel succes onderweg naar je herstel. ❤️

01-01-2024, 00:00

#12

Super knap dat je de stap hebt gezet om hulp te vragen door het met je familie te delen!

Ook ik kan je een klinische behandeling alleen maar aanbevelen. Mocht die binnen NL zijn, probeer je kliniek dan zorgvuldig uit te kiezen. De meeste klinieken in het buitenland zijn vaak wel goed aangeschreven. Ik heb mijn keuze gemaakt door ervaringen van anderen in de kliniek die ik via de meetings heb leren kennen.

Succes komende tijd!

01-01-2024, 00:00

#13

@Diamant,
Als ik je goed begrijp, wil je na de ontwenningskliniek overgaan tot gecontroleerd gebruik? Lees: zo af en toe, want helemaal stoppen wil je ( nog) niet?
Allereerst:
Knap van je dat je openheid van zaken hebt gegeven aan de mensen die dicht bij je staan.
Daar is moed voor nodig! Chapeau!
Ik hoop dat je snel in een klinische behandeling kunt stappen!
Maar is het niet beter voor je om helemaal te stoppen met gebruiken?
Gecontroleerd gebruik is heel erg moeilijk en er zijn maar heel weinig mensen die dit kunnen....een terugval zit er voor je het weet weer in!
Alle sterkte toegewenst met de behandeling!

01-01-2024, 00:00

#14

Wat fijn weer even van je te horen. En om eerlijk te zijn interpreteer ik jouw bericht als goed nieuws, hoe dubbel die boodschap ook lijkt. Ik sluit mij aan bij de anderen: dit vergt moed en leiderschap naar jezelf toe. Je bent over je eigen schaduw heen gestapt en daar mag je echt trots op zijn.

Diamant zei:

Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij

Klik om te vergroten...

Je komt hier in je eigen woorden mooi tot de kern. Verslaving is niet alleen een psychisch / neurologisch proces, maar bovenal ook sociologisch van aard. Vaak wordt gezegd: verbinding is het tegenovergestelde van verslaving. En het leggen van verbinding is precies wat je hier hebt gedaan. Met mensen die jou dierbaar zijn en vice versa. En door verbinding met anderen te maken kom je ook beter in verbinding met jezelf. Je staat er alles behalve alleen voor.
Keep us posted

.

En klaag en steun ook een keer wanneer het wat minder gaat.

Verder staat de vrijdagavond voor de deur. Probeer vanavond de klok vooruit te zetten. Hoe ziet je zaterdag er na gebruik uit? Die brakheid en kater wil je niet! En dat hoeft ook niet. You got this!

01-01-2024, 00:00

#15

Respect @Diamant ! Dat je in alle eerlijkheid je familie op de hoogte hebt gebracht! Vergt moed. Ik schaamde me kapot dat ik er zo'n potje van had gemaakt. Heeft bij mij wel langer geduurd voordat ik het had opgebiecht. Maar Ik wilde niet meer met dat geheim rondlopen. Uiteindelijk voelt dat zo goed om gewoon eerlijk te kunnen zijn. De eerste stap terug naar je echte zelf

!

Goed dat jullie samen naar een kliniek aan het kijken zijn. Die hulp verdien je. Kies voor herstel en niet de doodlopende weg van gebruik. Die gaat je niks brengen alleen pijn en hopeloosheid.

Tijd voor een beter leven, een clean leven. Want het is de moeite waard!

01-01-2024, 00:00

#16

Pietlul zei:

........Dus vechten tegen verslaving is zinloos maar draai het gewoon om zoek iets nieuws.......

Klik om te vergroten...

Hier ben ik het niet mee eens.
Ik heb tegen mijn verslavingen gevochten, met succes 💪 kan ik wel zeggen.
Als onderdeel van die strijd helpt het zoeken naar afleiding en dat kan vanalles zijn , wel degelijk ja.
Maar eenvoudigweg stellen van zoek maar iets nieuws te doen, daarmee alleen red je het niet....

01-01-2024, 00:00

#17

@Diamant hoe gaat het nu met je

01-01-2024, 00:00

#18

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Heel knap van je. Dat je zelf deze stap hebt kunnen maken vanuit intrinsieke motivatie, is zó belangrijk. Jíj hebt deze beslissing genomen, niet iemand anders, niet de mensen op dit forum, niet je ouders, je vrienden, je medegebruikers, maar JIJ. Doe het stap voor stap, dag voor dag. Heel veel sterkte met je herstel! En wees trots op jezelf, dat mag, écht. ♥️

01-01-2024, 00:00

#19

_shikantaza zei:

Precies dit. Ergens vind ik het ook triest hoe wat forumgenoten zichzelf voor de gek blijven houden maar dat deed ik zelf ook jaren lang. Af en toe twijfel ik ook wel. Heeft het wel zin? Maar al helpt een bericht 1 op de 1000 keer dan heeft het m.i. nut. Maar af en toe voelt het wel wat nutteloos. Je kent de threads wel met vele pagina’s van dezelfde loze beloftes aan zichzelf die je van kilometers ver al fout ziet gaan. Maar ik houd hoop dat het iemand helpt (heeft het ook wel gedaan hoor) en gun ieder een fijn herstel, en daar hoort een harde / confronterende boodschap ook bij

Klik om te vergroten...

En jouw/jullie berichten helpen écht wel hoor. Zorgt één berichtje ervoor dat iemand z'n leven omgooit? Nee, tuurlijk niet. Maar de optelsom van alle verhalen, alle bemoedigende en soms ook confronterende berichten maakt echt wel dat er verschuivingen plaatsvinden. Uiteindelijk moet iedereen het zelf doen, maar de berichten uit de community helpen wél. En ja, ook ik vind ze soms confronterend. Dan lees ik even niet meer wat de (goede) bedoeling is die erachter zit. Maar als ik dan weer even uitzoom en lees uit wat voor een hel deze mensen zelf vaak komen, dan begrijp ik wel dat de berichten in wezen bedoeld zijn om te helpen. Het is niet voor niets.

01-01-2024, 00:00

#20

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.

Klik om te vergroten...

Hi Diamant,

Ik begrijp precies wat jij bedoeld.. Ik lees jouw topic in stilte. Uitgelogd. Wil je laten weten dat ik respect heb voor jou en de reis waarmee je bent begonnen. Haal de positieve zaken eruit en laat de rest lekker zitten. Keep going ( strong) ... You will be just fine!

Greetz,
Sam

Mijn verhaal - overgenomen door mijn verslaving

Een reactie plaatsen