Mijn familie en vrienden weten alleen niet dat ik in behandeling ga voor mijn verslaving. Ik heb er geen zin in dat mensen zich zorgen gaan maken om mij, ik wil niet dat ze medelijden hebben en ik wil al helemaal niet dat ze me zielig vinden, dus ik wil dit ook niet vertellen.
Ik kan mijn ouders absoluut niet vertellen dat ik een drugsverslaving heb, dat gaan ze zichzelf zo ontzettend verwijten en ik wil niet dat zij zich onnodig zorgen gaan maken en zichzelf dingen gaan verwijten.
Ik denk dat je gevoel heel logisch is en dat je anderen er niet mee wilt belasten.
Je denkt alleen voor die anderen en daar maak je naar mijn idee een denkfout: je familie en vrienden vinden je niet zielig. Ze willen je waarschijnlijk heel graag helpen en vooral zien dat het beter met je gaat. Ze maken zich nu ook zorgen en hebben wellicht meer vermoedens dan je zelf weet.
Wat kan je gebeuren door open te zijn? Het geeft jou rust en je krijgt extra steun en motivatie. Het is heus niet zo dat iedereen een verslaving begrijpt, maar ik zou je echt willen aanraden om hierover open en eerlijk te zijn. Ik weet zeker dat je daar geen spijt van krijgt.
En dat geldt tot slot helemaal voor je ouders. Ik ben zelf vader en hoop dat onze kinderen alles met ons zullen delen, juist als het een keer slecht gaat, want het blijven onze kinderen die we altijd zullen helpen en steunen.
Jij denkt voor je ouders: je denkt dat ze zich dingen gaan verwijten, maar is dat zo? Ze zien ook dat het niet goed met je gaat en willen je helpen. Natuurlijk zullen ze bezorgd zijn, maar dat zijn ze nu ook!
Het mooie is denk ik is dat als je open naar ze bent, dat je ook het gesprek aan kunt gaan en dat brengt jullie dichter bij elkaar.
Mijn grootste punt wat ik je mee wil geven op basis van wat ik lees: stop met denken voor anderen. Denk wat het beste is voor jou.
Heel veel succes met je behandeling, fijn dat je alles deelt met ons.
