Wat zijn jouw angsten?

Ik had laatst met iemand een gesprek over wat je grootste angsten in het leven zijn.

Ik antwoordde; dingen niet goed doen.
Die ander antwoordde: afwijzing

Ik denk dat afwijzing ook bij mij de onderliggende angst waardoor ik bang ben dingen niet goed te doen. Dit uit zich o.a. in moeite hebben met kritiek, perfectionisme, ontwijkingsgedrag, controledrang.

Ik ben benieuwd wat jullie grootste angst is, welke andere angsten een grote rol in jullie leven spelen en hoe zich dit dan uit?

En ik ben ook benieuwd naar welke angsten je misschien wel al gedag hebt kunnen zeggen en hoe?

Mijn oude angst was alleen zijn of te blijven. Sinds ik meer vrede heb met mezelf, heb ik daar geen enkel probleem meer mee en vind ik het zelfs fijn.

Wie durft?

Faalangst en sociale angst (nog net geen fobie).
Kan goed tegen opbouwende kritiek maar minder goed tegen botte afwijzing, intimidatie of negeren. Ben wel bang om fouten te maken of iets verkeerds te zeggen of iets zeggen dat de ander kwetst. Op de vingers gekeken worden kan ik soms tegen maar soms ook niet. Ligt er denk ik aan of ik iets al vaker (goed) gedaan heb en door routine vertrouwen heb gekregen of dat ik het zelf nog moet uitzoeken en er staat er eentje ongeduldig om me heen te trappelen.

De toekomst. Niet de nabije toekomst, maar over een jaar of 20-30.
Ik heb ergens zo'n gevoel dat er heel veel gaat veranderen in een hele korte tijd, en niet echt positief.

Mijn grootste angst is dat mijn kinderen iets overkomt. Ik vermijd ook in mijn ogen risicovolle gebeurtenissen zoals zwemles in coronatijd waarbij ik er niet bij mag zijn. De zwemleraar kleedt dan de kinderen om. Ik ben dan bijvoorbeeld bang dat er een pedofiel tussen zit met verkeerde intenties.

Op mezelf gericht is afwijzing de grootste angst. Dit komt oa doordat ik in het gezin waar ik in opgegroeid ben niet mezelf heb kunnen zijn. Mijn vader had ptss en m'n moeder is bipolair en had een postnatale depressie toen ik geboren werd. Door mijn ouders ben ik veel afgewezen geweest en nog steeds kan ik niet op ze vertrouwen.

Angst voor alleen zijn herken ik ook wel. Ik heb eigenlijk vanaf mijn 19e altijd in een relatie gezeten en nog nooit alleen gewoond. Zit nu in mijn derde lange relatie.

Angst op fysiek vlak ben ik niet echt bekend mee. Ben ook niet bang voor de dood. Heb veel meegemaakt waarvan menig persoon een trauma van zou oplopen (denk ik). Ik lijk er ongevoelig voor te zijn. Volgens mijn psycholoog is dit de kracht van ADHD, namelijk het extra scherp kunnen zijn in gevaarlijke situaties. ADHD'ers zijn hierdoor de ultieme jagers/krijgers.

Sinds ik een dochter heb is mijn grootste angst dat haar iets overkomt of dat mij iets overkomt en wat de gevolgen zijn voor haar.

Ik ben bang om alleen oud te worden. Dat mensen om me heen wegvallen en dat ik eenzaam word.
Ook zie ik erg op tegen het afscheid nemen van naasten doordat ze een keer doodgaan.

Ook heb ik sociale angsten, ik ben altijd verlegen als ik alleen naar een verjaardag of feestje ga. Ik vind het heel leuk om nieuwe mensen te leren kennen, maar ik heb moeite met koetje kalfje gesprekken.

StraatPiraat zei:

De toekomst. Niet de nabije toekomst, maar over een jaar of 20-30.
Ik heb ergens zo'n gevoel dat er heel veel gaat veranderen in een hele korte tijd, en niet echt positief.

Klik om te vergroten...

Same. Ik ben echt verbaasd dat zoveel mensen denken dat alles op zich wel oké is (of zichzelf dat wijs maken). Dat er problemen zijn, maar dat we die wel te boven komen met de soort maatschappij die we nu hebben. Deze maatschappij is door en door verrot en mensen zijn in ongelofelijke ontkenning. Aan de oppervlakte lijkt het wat, maar we zijn aan het afglijden en ik voorzie wereldwijde chaos in relatief korte tijd als we niet fundamenteel veranderen. Het oude bewustzijn kan niet meer. Ego heeft alles verrot en daaraan vast blijven houden is ten onder gaan met dit zinkende schip.

Dan meer persoonlijke angsten:

- Sociale angst. Ik hou er niet van om in wat grotere groepen te zijn en al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hier valt ook bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje onder. Ik ben tegen mondkapjes, maar zie op tegen confrontatie als mensen moeilijk gaan doen en dat iedereen mij dan aan zal kijken.
- Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk.

Eenzaamheid ervaar ik soms, maar ik heb er geen angst voor. Voor de mensen die hiermee zitten: Know Thyself. Neem de tijd om met jezelf te zijn, om met je eenzaamheid te zijn. Je komt alleen op deze wereld en zult alleen weer gaan. Wees voorbereid.

Angsten?

Mijn echte angst is mijn familie (papa, mama, zusje, broer en @Blyatman verliezen, of dat ze een erge ziekte krijgen. En ook de moeder van @Blyatman. Ook ben ik vreselijk bang om mijn hond te verliezen. Hun betekenen alles voor mij.

Verder heb ik ook een angst om zelf ernstig ziek te worden. Heb ook nogal last van hypochondrie.

Ook vind ik het eng om in grote groepen te komen. Dus dat ik naar de DF meet ga vind ik al heel knap van mezelf. Scheelt dat ik al een goede klik heb met sommige hier, dus dat maakt het minder eng.

Ik ben heel sociaal en mezelf altijd, maar kan dat niet altijd in grote groepen zijn. Tenzij het goed klikt.

Door jullie antwoorden besef ik me dat ik meer mijn angsten heb beschreven die me in het dagelijks leven kunnen belemmeren.

Andere angsten die ik heb zijn het verliezen van m'n ouders en mijn katten.
Het verliezen van mijn gezicht, gehoor, ledematen en mijn verstand (dementie o.i.d.)

Tevens ben ik bang om de 'veiligheid' die ik nu ervaar te verliezen door bijvoorbeeld oorlog. In de macht van iemand anders te zijn, gemarteld te worden, afschuwelijke keuzes te moeten maken om te overleven en/of mijn geliefden te beschermen. Hoe zal ik dan zijn??

Toch zijn dit niet de dingen waar ik vaak aan denk, maar waar ik wel elke dag dankbaar voor ben dat ik ze nu niet meemaak.

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
Door ’t lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

De Nachtzuster zei:

Door jullie antwoorden besef ik me dat ik meer mijn angsten heb beschreven die me in het dagelijks leven kunnen belemmeren.

Andere angsten die ik heb zijn het verliezen van m'n ouders en mijn katten.
Het verliezen van mijn gezicht, gehoor, ledematen en mijn verstand (dementie o.i.d.)

Tevens ben ik bang om de 'veiligheid' die ik nu ervaar te verliezen door bijvoorbeeld oorlog. In de macht van iemand anders te zijn, gemarteld te worden, afschuwelijke keuzes te moeten maken om te overleven en/of mijn geliefden te beschermen. Hoe zal ik dan zijn??

Toch zijn dit niet de dingen waar ik vaak aan denk, maar waar ik wel elke dag dankbaar voor ben dat ik ze nu niet meemaak.

Klik om te vergroten...

Dit zijn dingen die voor iedereen denk ik wel gelden en je daarom misschien niet snel noemt. Ik denk daar ook niet vaak aan want dan heb je geen leven meer. Je kunt dan over alles wel in gaan zitten.

De Nachtzuster zei:

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
Door ’t lijden dat hij vreest
Doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
Dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
Als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
Dan helpt God altijd weer
En geeft Hij kracht naar kruis.

Klik om te vergroten...

Heel mooi!!

God geeft alleen dit moment aan ons om te dragen. Wij verzinnen de rest.

Mindless zei:

- Sociale angst. Ik hou er niet van om in wat grotere groepen te zijn en al helemaal niet in het middelpunt van de belangstelling te staan. Hier valt ook bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje onder. Ik ben tegen mondkapjes, maar zie op tegen confrontatie als mensen moeilijk gaan doen en dat iedereen mij dan aan zal kijken.
- Angst om weer in een werk cultuur te komen met domme oppervlakkige mensen waar het niet verder gaat dan small talk. Angst voor de sleur van werk.

Klik om te vergroten...

In grotere groepen zijn, vind ik zelf ook niet prettig. Niet door sociale angst, maar meer door de overprikkeling. Ik keer dan wat in mezelf wat opgevat kan worden als verlegen, maar het is meer een mechanisme om alles te kunnen verwerken.
In het middelpunt staan vind ik wel echt vreselijk! Het geen mondkapje dragen doe ik nu 7 maanden. Het is me opgevallen hoe weinig mensen eigenlijk met je bezig zijn. Weinig vreemde blikken, nog minder commentaar dan ik van tevoren gedacht had.

Ik heb 2 confrontaties meegemaakt. 1 in een hele grote supermarkt waarbij een man luidkeels me begon uit te foeteren waardoor iedereen bevroor en ons aan keek.
En 1 in een buurtsuper waar een vrouw me toe beet of ik niks vergeten was? Toen ik nee antwoordde begon ze mompelend commentaar te leveren.

Ik ben naar haar toe gelopen en haar gevraagd me recht aan in de ogen te kijken als ze me wat te zeggen had (op rustige, vriendelijke toon). Ze droop af met staart tussen de benen, verscholen achter haar maskertje.
Ik besefte me toen dat ze banger was dan ik. Dit geldt voor heel veel situaties, we zijn banger voor de ander dan noodzakelijk. We zijn allemaal mensen met hun eigen angsten.

Over werk; er zijn plekken waar dit niet zo is. Of je creëert zelf zo'n plek. Als zelfstandige werken bijvoorbeeld? Als je werk doet, wat je met je hart doet, kan er geen sleur ontstaan. De vraag is of je überhaupt moet werken, in het systeem zoals dit nu bestaat, voel ik daar ook weinig voor.
Ik werk graag, maar vanuit hele andere beweegredenen dan geld en het gevoel dat het 'moet' van de maatschappij.

De Nachtzuster zei:

In grotere groepen zijn, vind ik zelf ook niet prettig. Niet door sociale angst, maar meer door de overprikkeling. Ik keer dan wat in mezelf wat opgevat kan worden als verlegen, maar het is meer een mechanisme om alles te kunnen verwerken.

Klik om te vergroten...

Misschien is het dat ook meer bij mij, want ik zou mezelf ook weer niet echt verlegen noemen. Ik heb sowieso altijd veel last gehad van overprikkeling. In grote groepen kan ik ook heel moeilijk afstemmen op wat mensen zeggen, het komt dan vaak allemaal tegelijk binnen waardoor ik gesprekken niet kan volgen en dan heb ik zoiets van get me out of here! Als er dan alweer een bedrijfsuitje gepland staat heb ik zoiets van ah nee daar heb ik helemaal geen zin in... Terwijl dat voor de meeste mensen meestal juist leuk en ontspannend is.

De Nachtzuster zei:

In het middelpunt staan vind ik wel echt vreselijk! Het geen mondkapje dragen doe ik nu 7 maanden. Het is me opgevallen hoe weinig mensen eigenlijk met je bezig zijn. Weinig vreemde blikken, nog minder commentaar dan ik van tevoren gedacht had.

Ik heb 2 confrontaties meegemaakt. 1 in een hele grote supermarkt waarbij een man luidkeels me begon uit te foeteren waardoor iedereen bevroor en ons aan keek.
En 1 in een buurtsuper waar een vrouw me toe beet of ik niks vergeten was? Toen ik nee antwoordde begon ze mompelend commentaar te leveren.

Ik ben naar haar toe gelopen en haar gevraagd me recht aan in de ogen te kijken als ze me wat te zeggen had (op rustige, vriendelijke toon). Ze droop af met staart tussen de benen, verscholen achter haar maskertje.
Ik besefte me toen dat ze banger was dan ik. Dit geldt voor heel veel situaties, we zijn banger voor de ander dan noodzakelijk. We zijn allemaal mensen met hun eigen angsten.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat je daar helemaal gelijk in hebt, maar het denken en het echt doen zijn twee verschillende dingen. Ik bewonder het zeker dat jij dat wel doet. De laatste jaren zit ik met wat fysieke klachten en daardoor slechte slaap waardoor ik sowieso al vaak weinig energie heb en dan kijk ik nog meer tegen een eventuele confrontatie op want daar heb je energie en helderheid voor nodig.

De Nachtzuster zei:

Over werk; er zijn plekken waar dit niet zo is. Of je creëert zelf zo'n plek. Als zelfstandige werken bijvoorbeeld? Als je werk doet, wat je met je hart doet, kan er geen sleur ontstaan. De vraag is of je überhaupt moet werken, in het systeem zoals dit nu bestaat, voel ik daar ook weinig voor.
Ik werk graag, maar vanuit hele andere beweegredenen als geld en het gevoel dat het 'moet' van de maatschappij.

Klik om te vergroten...

Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe.

Ik was vroeger altijd erg bang voor de dood, maar sins mijn drugsgebruik is dat vrij wel weg.

Ik heb wel dat ik soms moeite heb met bepaalde dingen vragen. Hulp of een gunst of aandacht. Ben dan bang om nee te horen te krijgen.

Een keer xtc of 3mmc nemen werkt dan wonderen. Dan kan ik de afwijzing aan en vraag ik mensen helemaal blauw.

Mindless zei:

Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe.

Klik om te vergroten...

Ik zou echt niet weten wat ik wil. Ik heb al zo veel ideeen gevolgt. Ik zit op het randje van het bijna opgeven. Misschien komt het dan wel.

Mindless zei:

De laatste jaren zit ik met wat fysieke klachten en daardoor slechte slaap waardoor ik sowieso al vaak weinig energie heb en dan kijk ik nog meer tegen een eventuele confrontatie op want daar heb je energie en helderheid voor nodig.

Klik om te vergroten...

Oh maar ik heb er ook veel meer moeite mee als ik moe ben/niet lekker in m'n vel zit. Lijkt me niet vreemd. Je moet dan wat het prettigst voelt voor jou aan het einde van de som. Daarom begrijp ik wel dat veel mensen het toch maar dragen ondanks dat ze het er niet mee eens zijn.
Sociale druk kan zwaar en vermoeiend zijn.

Mindless zei:

Ik denk er hetzelfde over! Alleen ik heb erg moeite met het vinden van iets wat ik vanuit mijn hart doe.

Klik om te vergroten...

Martinus zei:

Ik zou echt niet weten wat ik wil. Ik heb al zo veel ideeen gevolgt. Ik zit op het randje van het bijna opgeven. Misschien komt het dan wel.

Klik om te vergroten...

Waar gaat jullie hart sneller van kloppen in het dagelijks leven? Wat zijn je hobbies/passies? Waar raak je niet over uitgepraat als je met iemand een gesprek hebt? Wat doe je als je niet lekker in je vel zit om jezelf op te vrolijken?

Ik probeer om "geen" angsten te hebben. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld toekomstige angsten .

Hierboven staat ergens "dementie" beschreven. En ook al wil ik geen dementie, ik leef er ook niet met een angst door omdat dat misschien ooit zo kan zijn.

Een angst of mijn ouders te verliezen heb ik ook niet. Beide zijn gezond, en dat kan snel keren ( besef ik ook wel )
Maar deze soorten angst probeer ik heel bewust te negeren, en te genieten van elk moment.

Zelfs nu momenteel...Mijn hondje wordt geopereerd binnen 2 weken en echt angst dat het verkeerd loopt heb ik niet. Of toch nog niet. Mensen noemen mij niet voor niks eeuwige optimist. En ja, ik weet dat deze post misschien kritiek gaat opleveren, want iedereen heeft angsten, toch?

WeAreThe99% zei:

Mensen die een bijna dood ervaring hebben gehad zijn klinisch dood. Dus dat betekend dat er wetenschappelijk geen bewustzijn mogelijk kan zijn.

Klik om te vergroten...

Nog iets… Wetenschappelijk gezien zou bewustzijn zich wel buiten het lichaam kunnen afspelen. Hoe je het beter had kunnen zeggen is: ‘Er is aan de hand van de wetenschappelijke methode nog geen experiment geweest dat grond biedt voor de creatie of het bestaan van bewustzijn buiten de hersenen om.’ Dat is vast wat je bedoelde, of niet? 😋

WeAreThe99% zei:

Wetenschappers hebben vast kunnen stellen dat die andere 10 strengels van ons DNA kunstmatig is gedeactiveerd.

Klik om te vergroten...

Ben toch heel benieuwd hoe ik dit precies moet opvatten. Hoe kunstmatig gedeactiveerd? Heb je een onderzoek want ik ben super benieuwd!

Flualhamdulillam zei:

Nog iets… Wetenschappelijk gezien zou bewustzijn zich wel buiten het lichaam kunnen afspelen. Hoe je het beter had kunnen zeggen is: ‘Er is aan de hand van de wetenschappelijke methode nog geen experiment geweest dat grond biedt voor de creatie of het bestaan van bewustzijn buiten de hersenen om.’ Dat is vast wat je bedoelde, of niet? 😋

Ben toch heel benieuwd hoe ik dit precies moet opvatten. Hoe kunstmatig gedeactiveerd? Heb je een onderzoek want ik ben super benieuwd!

Klik om te vergroten...

Dankjewel voor de correctie. precies hoe je het omschrijft zo had ik het ook in mijn hoofd.
Ik zal even voor je kijken deze week of ik iets zwart op wit kan vinden wat hierover gaat.
Hoe ik hier aan kom is dat ik veel docu's kijk op het internet. Die zijn vaak langdradig en daar komt het 1 en ander in voor en er is ook vaker dan 1 keer voorgekomen dat ze het over onze DNA hebben gehad en hoe dat precies in elkaar zit. Wanneer je in deze materie verdiept zou je eigenlijk eerst kritisch aan jezelf moeten vragen of het klopt wat wij geleerd hebben op school?,. Klopt het hoe de wereld ons is voorgeschoteld en hoe komen we eigenijk aan ons wereldbeeld? Veel dingen die er verteld worden komt niet overeen met de realiteit waarin wij leven. Wanneer je kijkt naar de oerknal hebben dat nooit hardhandig kunnen bewijzen dat dat ook zo is.

Hoe ik ben begonnen met al deze onderzoeken was ooit met "Follow the money" En dan komen veel dingen op je pad waarvan je nooit had gedacht dat dat zo in elkaar zou zitten. Veel eye openers maar ook veel dingen die moeilijk te verwerken zijn.

Om even terug te komen op je vraag
Ik ga de komende 7 dagen kijken of ik wat kan vinden waar het duidelijk in vermeld staat over DNA. Ik kan niks beloven. Ik kan je wel beloven dat ik heleboel andere documontaires voor je heb waar veel essentiële informatie in staat over onze realiteit waar wij ons in bevinden en over buitenaardse zaken.
Als ik het over buitenaardse zaken heb dan heb ik het niet over de zweverige kant maar over de kant waar harde bewijzen over te vinden zijn. En wanneer je buitenaardse zaken en technologie onderzoekt dan kom je uiteindelijk ook bij ons DNA terecht. Want ons DNA blijkt niet organisch te zijn.

Ik hou je op de hoogte

We keep in touch!

Mindless zei:

maar iets als sowieso kul wegzetten is closedminded worden.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat zo’n gesloten mindset voornamelijk het resultaat is van heel veel mensen die wetenschappelijke onwaarheden verkondigen gemengd met spiritualiteit (en in veel gevallen slaan ze hierin óók de plank mis). Ik heb ook zo lang spiritualiteit geassocieerd met astrologie, mijn moeder die verteld over ‘breatharians’ en energieballen… Het is onterecht, maar ik snap heel goed hoe wetenschap en spiritualiteit in velen hun optiek recht tegenover elkaar staan. Veel mensen die zich openlijk over spiritualiteit uiten presenteren het op zo’n zweverige manier, zo dat het allemaal wel heel onwaarschijnlijk lijkt. Maar dat is spiritualiteit natuurlijk niet, er is niet 1 spiritualiteit ofzo, zo kan je het helemaal niet opdelen.
Als je je openstelt voor nieuwe ideeën, ben je hoe dan ook ‘deels’ spiritueel, mits je er enigszins over nadenkt dan natuurlijk. Objectief en nuchter gezien hebben we namelijk nooit genoeg antwoorden, en we kunnen lang niet alles halen uit de huidige wetenschappeijke methode.

Ik ben bang om ooit een fatale hartaanval te krijgen na het gebruik van middelen. Ben er al een paar keer in de buurt geweest. Het zou een zielige manier van doodgaan zijn, helemaal alleen zonder mensen om je heen.

Verders ben ik ook bang om verliefd te worden. Je toont je zwaktes en stelt je kwetsbaar op waar mensen misbruik van kunnen maken.