#1
Een paar jaar geleden is me het volgende over komen:
Omdat ik was geslaagd voor mijn opleiding gingen we op mijn laatste stagedag wat drinken met het team. Eenmaal aangekomen op de unit moest ik van de collega's een knalrood separeerpak aan en op zo'n grote driewieler met hen naar stad fietsen. Gelukkig was het maar een klein stukje, en ik dacht die kan nog wel eens goed van pas komen op het einde van de avond. Dat pak had ik liever niet aan gehad, maar ach het hoorde erbij en ik deed maar gewoon mee.
Na een avondje goed doorzakken reden we terug naar de kliniek (hier zou ik met een paar collega's blijven slapen). Op een smal fietspad in de stad zien we in de verte twee stadswachten fietsen. We naderen de heren en ze reden heel rustig.
Mijn drie collega's halen de mannen in, en ik tringel een paar seconden later ook met mijn fietsbel omdat ik ze in wil halen.
Was ik me toch vergeten dat ik op een driewieler zat en die twee uitstekende achterwielen. Toen ik ze inhaalde viel een van die stadswachten op de grond. Hij was op me aan het roepen, maar ik snapte er in eerste instantie niks van. Ik haalde hem immers netjes in voor mijn gevoel. Wat bleek, ik heb hem met het achterwiel geraakt haha.
De stadswachten kwamen me achterna en men dacht dat ik ontsnapt was op de kliniek. Het rode pak heeft normaal niemand in de kast hangen dus ze dachten dat ze een grote vangst hadden geslagen. Mijn verhaal werd niet geloofd, het verhaal van collega's ook niet. Dus maar wachten op de politie die zij inmiddels hadden gebeld.
Toen mijn gegevens waren gecontroleerd door de blauwe heren, mocht ik door fietsen. 2 agenten, 3 verpleegsters en ik zelf moesten hard lachen. De stadswachten reden boos weg (degene wat ik van achteren had aangereden zonder licht haha).
Wat een avond. Is al jaren geleden, maar zoiets vergeet je nooit meer![:grin:]()
Omdat ik was geslaagd voor mijn opleiding gingen we op mijn laatste stagedag wat drinken met het team. Eenmaal aangekomen op de unit moest ik van de collega's een knalrood separeerpak aan en op zo'n grote driewieler met hen naar stad fietsen. Gelukkig was het maar een klein stukje, en ik dacht die kan nog wel eens goed van pas komen op het einde van de avond. Dat pak had ik liever niet aan gehad, maar ach het hoorde erbij en ik deed maar gewoon mee.
Na een avondje goed doorzakken reden we terug naar de kliniek (hier zou ik met een paar collega's blijven slapen). Op een smal fietspad in de stad zien we in de verte twee stadswachten fietsen. We naderen de heren en ze reden heel rustig.
Mijn drie collega's halen de mannen in, en ik tringel een paar seconden later ook met mijn fietsbel omdat ik ze in wil halen.
Was ik me toch vergeten dat ik op een driewieler zat en die twee uitstekende achterwielen. Toen ik ze inhaalde viel een van die stadswachten op de grond. Hij was op me aan het roepen, maar ik snapte er in eerste instantie niks van. Ik haalde hem immers netjes in voor mijn gevoel. Wat bleek, ik heb hem met het achterwiel geraakt haha.
De stadswachten kwamen me achterna en men dacht dat ik ontsnapt was op de kliniek. Het rode pak heeft normaal niemand in de kast hangen dus ze dachten dat ze een grote vangst hadden geslagen. Mijn verhaal werd niet geloofd, het verhaal van collega's ook niet. Dus maar wachten op de politie die zij inmiddels hadden gebeld.
Toen mijn gegevens waren gecontroleerd door de blauwe heren, mocht ik door fietsen. 2 agenten, 3 verpleegsters en ik zelf moesten hard lachen. De stadswachten reden boos weg (degene wat ik van achteren had aangereden zonder licht haha).
Wat een avond. Is al jaren geleden, maar zoiets vergeet je nooit meer
