1) Zijn jullie het er mee eens dat een leven zonder drugs suf en kleurloos is ten opzichte van een leven met drugs?
Nee. Drugs verrijken mijn leven, maar zijn niet hét ding dat mij leven vol of kleurrijk maakt. Dat zijn voor mij vooral de mensen met wie ik omga en de dingen die ik doe, zoals het werk dat ik nu mag doen en hoe ik daarin aan mezelf kan werken.
2) Zouden jullie een voorstander zijn voor een levensbeëindigings traject voor drugsloze mensen zoals ik? Wij leven zonder drugs toch niet echt?
Het leven is niet per se beter of per se slechter met drugs in mijn idee. Dat is heel persoonlijk…
Ik ben wel voorstander van een levensbeindigingstraject voor mensen die vrijwillig hun leven willen beindigen om heel verschillende redenen. Maar “want ik gebruik geen drugs” lijkt me daar niet 1 van.
Ik vind dit best een vergaande stelling. Is er iemand in jullie omgeving die dit echt zo heeft gesteld, of is dit iets wat je jezelf hebt aangepraat?
3) Is eens een drugsgebruiker, altijd een drugsgebruiker? Of heeft mijn vriend altijd drugs in zijn hoofd en in gedachten?
Ik heb niet altijd drugs in gedachten, maar ik ben nooit (ernstig) verslaafd geweest. Dus nee: eens een gebruiker is niet altijd een gebruiker. Eens verslaafd betekent vaak wel voor altijd verslaafd, maar dat is wel een heul ander level van gebruik dan bij de meeste drugsgebruikers
4) Is drugs de belangrijkste stap die men kan zetten in zijn/haar leven? Is die stap belangrijker dan de studie of beroepskeuze... Dan trouwen of bijvoorbeeld kiezen welke vrienden je hebt?
Dat lijkt me ook enorm persoonlijk. Veel drugservaringen kunnen echt een levensveranderende impact hebben. Ik denk dan vooral aan het gebruik van psychedelica, die inzichten en doorbraken kunnen bieden. Dat kan je leven echt positief veranderen. Dat kan andersom ook, namelijk bij het gebruik en misbruik van drugs zoals speed, wat je leven heel negatief kan beïnvloeden.
Voor mij heeft het vooralsnog veel toegevoegd op mijn leven, maar is het nooit zo impactvol geweest als ik me kan voorstellen bij trouwen oid.
5) voelen jullie je hoger dan mensen die geen drugs gebruiken, omdat jullie een hogere vorm van levensgenot kennen?
Nee
Ook niet lager.
6) Is mijn leven een gemiste kans zonder drugs?
Zelf heb ik wel de behoefte veel te proberen en ontdekken, zo ook met drugs. Maar ook met reizen, koken, leren. Dus voor mij zou het zeker voelen als een gemiste kans. Als je iemand bent die minder nieuwsgierig is, lijkt me dit minder opgaan
7) Weten jullie, gebruikende mensen, wel nog steeds hoe het is om geluk zonder drugs te ervaren? Of vergelijken jullie alles met drugsgeluk? Is het iets dat jullie eigenlijk niet meer kennen, sinds jullie eerste gebruik?
Absoluut. Ik houd vooral van drugs omdat ik het met vrienden doe en dat nieuwe verbintenissen kan brengen. Soms voel ik me persoonlijk ook kortstondig beter, zoals met xtc. Maar dat gevoel kan ik ook ervaren als ik iets eet dat ik ongelofelijk lekker vind. Of als ik in de natuur ben. Of als ik nieuwe informatie leer en mezelf daar helemaal in verlies en maar door blijf zoeken. Dus ondanks dat ik graag drugs gebruik, vind ik nog veel meer geluk in alle andere dingen die het leven mij geeft. Maar: ook dat is anders als je verslaafd bent geweest. En hoewel anderen op dit forum daar vast meer over willen vertellen, lees ik niets wat daar op lijkt echt in je verhaal terug?
![:sunglasses:]()
Beschouwen jullie drugsgeluk als de ultieme vorm van geluk, dat zo buitenaards en bijzonder is dat het letterlijk álles te boven gaat?
Nee
Zoals je leest aan mijn antwoorden, is er niet echt een duidelijk antwoord op je vragen omdat het ongelofelijk persoonlijk is en afhankelijk van de situatie. Daarom lijkt het me ook veel belangrijker te focussen op wat jou geluk kan brengen, wat jouw antwoorden op deze vragen zijn, en daar naar te handelen. Die van ons zullen je maar weinig geluk brengen, omdat dit vooral voor ons geldt.
