Beste forumleden,
Graag wil ik jullie enkele eerlijke vragen stellen over drugs en jullie gebruik daarvan. De titel lijkt mij duidelijk. Ik vraag me al geruime tijd af of ik wel gelukkig kan zijn zonder drugs. Bestaat geluk zonder drugs wel? Graag zou ik zoals vroeger wel weer gaan geloven dat jezelf zijn genoeg is, maar dat drugs zo groot is tegenwoordig, doet anders vermoeden. Ik kreeg te horen dat meer kleur had en heftiger was. En sindsdien zie ik mijn leven zonder drugs geregelde als grijs en suf. Blijkbaar heb je drugs nodig om iets te bereiken in je leven. Om mee te komen met de rest, populair te zijn en dingen écht te ervaren. Jezelf zijn zonder middelengebruik is niet meer genoeg, iets dat ik zo jammer vind. Alcoholgebruik ben ik ook mee gestopt, omdat die associatie met gedragveranderende middelen mij helemaal gek maakte. Dat maakt mij dus nu echt een saaie drugsloze zak in jullie ogen, vandaar mijn gebruikersnaam.
Drugs zegt toch echt dat alles wat ik ooit beleefde en nog ga beleven zonder drugs. Ik wil het liefst helemaal geen drugs gebruiken omdat ik dat niet bij mezelf vind passen. Ik vind de handel erin duister en kwaadaardig, ik blijf graag mezelf. Al vind ik leven in een drugssamenleving als deze in Nederland wel erg lastig.
Dus veel zorgen dus. Het is daarom een beetje een egoïstisch topic misschien. Maar als jullie met mij mee zouden denken dan wordt dat gewaardeerd. De volgende vragen kunnen misschien een beetje helpen om het concreet te maken;
1) Zijn jullie het er mee eens dat een leven zonder drugs suf en kleurloos is ten opzichte van een leven met drugs?
2) Zouden jullie een voorstander zijn voor een levensbeëindigings traject voor drugsloze mensen zoals ik? Wij leven zonder drugs toch niet echt?
3) Is eens een drugsgebruiker, altijd een drugsgebruiker? Of heeft mijn vriend altijd drugs in zijn hoofd en in gedachten?
4) Is drugs de belangrijkste stap die men kan zetten in zijn/haar leven? Is die stap belangrijker dan de studie of beroepskeuze... Dan trouwen of bijvoorbeeld kiezen welke vrienden je hebt?
5) voelen jullie je hoger dan mensen die geen drugs gebruiken, omdat jullie een hogere vorm van levensgenot kennen?
6) Is mijn leven een gemiste kans zonder drugs?
7) Weten jullie, gebruikende mensen, wel nog steeds hoe het is om geluk zonder drugs te ervaren? Of vergelijken jullie alles met drugsgeluk? Is het iets dat jullie eigenlijk niet meer kennen, sinds jullie eerste gebruik?
![:sunglasses:]()
Beschouwen jullie drugsgeluk als de ultieme vorm van geluk, dat zo buitenaards en bijzonder is dat het letterlijk álles te boven gaat?
Groet,
Een anonieme drugsloos persoon.
