Het is inmiddels een week later, maar wou dit toch nog even neer schrijven:
Na een viertal dagen enorme einden (totaal over 2500 km) te hebben gereden in de VS en uiteindelijk te zijn aangekomen in het laatste motel in Houston, Texas, compleet vermoeid in een niet veilig aanvoelende omgeving met schreeuwende mensen buiten, gestresst over het feit dat ik de volgende ochtend zonder internet/telefoon en amper geld mijn familie om 6:30 a.m. móest treffen om samen onze vlucht terug te redden, met bovenop dat alles hevig onweer, voelde ik angst in me opkomen. Een diepe directe dreigende angst.
Ik voelde me niet veilig daar en kon maar niet slapen. Na uren rusteloos liggen werden de zorgen en angst intens opgedreven. Tot op een moment dat ik het iets op een afstandje van mezelf kon plaatsen.
En toen zag ik het helemaal helder: alles dat er is geweest en ooit zal zijn is hier aanwezig. Elk 'punt' (elke 'pixel' zou je kunnen zeggen) herbergt alles in zich, álles in de kosmos is tegelijk aanwezig in het allerkleinste.
Ik "zag" dit:
"Licht" komt vanuit het hart naar buiten, vormt een projectie die gezien/gehoord/gevoeld wordt en keert weer terug naar het hart, zo snel dat het lijkt dat er een solide wereld bestaat daar "buiten".
Maar het zijn "slechts" "pixels", een projectie van licht/bewustzijn dat elke vorm denkbaar aan kan nemen en waarbij elk oneindig klein punt tegelijkertijd oneindig krachtig explodeert, maar op deze manier kan verschijnen als zowel een atoom explosie, of als bijvoorbeeld een glazen kopje, of een stukje behang. Allemaal dezelfde oneindig potente substantie, verschijnend als de wereld in al zijn vormen en kleuren. Een wereld die zo onwaarschijnlijk echt lijkt, dat de observator ervan erdoor betoverd wordt (of: zich erdoor betoverd laat worden) en denkt ín die wereld van vormen te bestaan.
Maar er is niemand hier en ook nooit geweest. Er is alleen deze oneindig potente substantie, wat je licht zou kunnen noemen (maar dat is ook maar een woord) waarvan je lichaam en ook je gedachten maar een paar vormen van zijn.
De bliksem sloeg weer in en met 1 hand hield ik mijn mjölnir vast en met de andere balde ik mijn vuist en riep fuck yess, fuck yess!!!
We zijn geen zwakke losstaande entiteiten, we zijn 1 met dit alles recht voor onze neus en herbergen deze kracht, nee we
zijn deze kracht.
Compleet duidelijk werd:
Angst is zwakte
Liefde is kracht, de énige kracht
Waar angst is kan geen liefde zijn
Waar liefde is kan geen angst zijn
Alles gebeurt met een reden, ook al is die reden soms lange tijd onduidelijk of zelfs onbegrijpelijk.
Liefde heeft al gewonnen van angst, maar in dit leven moeten we bewust kiezen voor liefde om dit daadwerkelijk te realiseren in deze geprojecteerde wereld.
En het is hier nog steeds. Ik ben hier nog steeds. Ik ben zelfs nooit echt naar de Verenigde Staten geweest. De Verenigde Staten zijn naar mij toe gekomen en nu is (de verschijning van) Nederland weer naar me teruggekomen. Ik kan nooit weg van hier, mijn thuis is overal. Er kunnen voorkeuren zijn voor bepaalde verschijningen, maar alles is hetzelfde "spul" op dezelfde "plek".
Het is echte magie en ik denk niet dat ik ooit zal begrijpen hoe dit allemaal mogelijk kan zijn. Ik kan enkel (steeds weer opnieuw) beseffen dat de wereld zoals ik denk dat deze is, een verzinsel is van mezelf en dat hetgeen dat hier echt aanwezig is niet gedefinieerd en daardoor niet gelabeld kan worden.
Wonderlijk hoe psychedelisch reizen over de wereld kan zijn. Je hebt geeneens drugs nodig.
