Ik vind het ondraaglijk, maar dat is het niet, want ik draag het toch. Kracht naar kruis, zei m'n oma altijd. Ik weet het niet, maar ik denk dat een mens veel meer kan dragen dan hij zelf ooit kan bedenken, zelfs het eigen kruis.
Dat denk ik ook! Véél meer dan we denken.
Geweldige overdenkingen.
Zeer treffend, gisterenavond gesprek gehad met m'n man (hij was aan het trippen, 22 gram truffels) en heel veel gesproken ook over dergelijke levensvragen, de inzichten omtrent het concept angst en de dood die binnen onze samenleving onlosmakelijk verbonden is aan angst zijn ook al meermaals over me heen gekomen.
Hoewel de confrontatie met je angst uiteindelijk helemaal niet zo zwaar blijkt als je aanvankelijk jezelf wijsmaakt. Zeker wanneer je inziet dat die angst , niet jouw angst is, dat jij dat niet bent, maar een spel, een masker, een facade waarin je verstrengeld bent geraakt en waarmee je je bent gaan identificeren.
In dat perspectief is angst een heel draaglijk concept, want wie ben jij dan nog.
![:blush:]()
![:upsidedown:]()
Ik ben het helemaal met je eens. Uiteindelijk is die confrontatie niet zwaar en is het verhaal dat gekoppeld is aan een gevoel hetgeen dat het moeilijk maakt. Maar mijn probleem is dat er altijd een punt komt waarop ik het toch afkap. Dan maak ik mezelf dus toch wijs dat het ondraaglijk is. Ik heb niet het idee dat ik ooit een meditatie heb 'volbracht', als je begrijpt wat ik bedoel. Wanneer ik het nauwe pad heb gevonden, dan wordt het uiteindelijk zó intens dat ik het afkap.
Dit is precies wat ik ook ervaarde toen ik het vaker deed en hier:
Probeerde te omschrijven.. Ik moet het ook echt weer vaker doen
![:)]()
krijg heimwee als ik jou zo lees.
Het is iets wat ik ook geregeld gewoon "vergeet" om te doen. Maar inderdaad, kom er naar terug.
![:)]()
Dat soort passages moet ik zelf soms 10x lezen voor ik ze "echt" begrijp.
"Zoals de Vader leven heeft in zichzelf, zo gaf Hij ook aan de Zoon leven in zichzelf te hebben"
Sommige passages kan ik echt waarderen.
Het is bijzonder hoe sommige op het eerste oog zulke simpele passages soms zo'n diepte lijken te bevatten. Dan moet je er steeds naar terug komen en ontdek je er steeds meer in. Het is echt alsof woorden niet alleen maar tekens op papier (of een scherm) zijn, maar dat het bewustzijn van de schrijver - zijn/haar state of mind - achter die woorden zit. Met sommige boeken ervaar ik dat soms heel sterk. Dat iets echt van een diepe plek komt. Iemand anders die die woorden simpelweg overneemt en herhaalt is dan niet hetzelfde.
Vanochtend had ik weer zo'n meditatie sessie waar het de eerste 3 kwartier gewoon weer niet wou lukken. De hele tijd afgeleid door de meest onzinnige gedachten. "Dit is tijdverspilling, waar ben je mee bezig!?" "Waarom pak je niet een bak koffie en ga gamen, dan heb je tenminste nog plezier van deze tijd die je nu compleet aan het weggooien bent..."
Echt belachelijke gedachten. Maar toen herinnerde ik me iets dat ik in het verleden wel geregeld gebruikte om niet vast te zitten in dwangmatig denken: Letten op het tintelende gevoel in mijn vingertoppen. Dat klinkt nogal triviaal, maar dat zijn bij mij de plekken waar ik het makkelijkste de energie in mijn lichaam opmerk. Het begint met een heel subtiel tintelend gevoel helemaal op de topjes van de vingers. En wanneer ik mijn aandacht daar op hou, dan wordt het sterker en voel ik die energie door mijn vingers gaan en merk ik op dat het ook in mijn handen is, in mijn armen, in mijn benen, mijn rug, etc. Dit is een geweldig trucje om je meditatie te starten, want zolang je aandacht op dat gevoel is, hebben je gedachten letterlijk geen vat meer op je.
Het gebeurd me wel vaker dat het eerste deel van het uur mediteren niet lukt, dus vandaar ook dat ik nu een heel uur doe. Zelfs wanneer je 3 kwartier hebt zitten vechten tegen jezelf, kan het laatste kwartiertje je meditatie sessie nog volledig redden. Kwaliteit boven kwantiteit.
![:)]()
Toen ik niet meer in mijn hoofd zat, bloeide de meditatie alsnog helemaal open en was alles wat ik zag weer HD/vibrerend/intens kleurrijk en werd ik van binnenuit weer verwarmd door die elektrische energie. Ik heb toen ook hartelijk zitten lachen om hoe ik dan weer 3 kwartier lang mezelf heb zitten kwellen door naar mijn onzinnige gedachten te luisteren.
![:tongueclosed:]()
Die negatieve stem is echt net zo'n gremlin. Zo'n onderkruipsel die er gewoon op uit is om alles te saboteren en verpesten. Maar tegelijkertijd begreep ik waarom mijn gedachten zo extreem aan het tegenwerken zijn. Mijn geest wil niet mediteren, omdat het daar niet toe in staat is, letterlijk. Die entiteit kan niet slechts 'zijn', omdat er helemaal geen entiteit is.
![:laughing:]()
Dat lijkt de grap in dit alles te zijn: er ís geen denker. Er is niemand die gedachten denkt. De 'denker' heeft geen bestaan en valt dus compleet door de mand wanneer dat wat wél bestaan heeft simpelweg is. Het enige wat de geest is, is de huidige gedachte. Verder is er helemaal niets meer aan de geest dan dat. Het is iets dat zó voor de hand ligt, dat het moeilijk is om te zien. En daarom des te meer hilarisch wanneer het weer eens gezien wordt. Een illusie is alles dat het moeilijk lijkt te maken om simpelweg te 'zijn' en niet te 'willen'.
'Ik' 'wou' dit even van me af typen.
![:tonguewink:]()