Ik zat net dit filmpje te kijken:
En ik lees in de comments dat iemand zegt dat de graphics van GTA 6 fantastisch zijn. En toen ik weer keek, leek het net alsof ik naar een realistische game/virtuele wereld zat te kijken. Ik kon die manier van kijken een tijdje ook niet uitschakelen. Als je ziet hoe virtuele werelden er nu vandaag de dag uitzien, hoe zullen die er dan over 10 jaar uitzien? 20 jaar? 50 jaar? Laat staan 500 jaar... Het kan niet anders dat virtuele werelden zo realistisch worden als dat wat je nu voor je ziet.
Ik besef me dat die switch hetzelfde is als wanneer ik trip of diep mediteer. Dan is de wereld ook niet meer 'echt', maar virtueel: pixels. En ik besef me ook dat dat voor sommigen een eng of zelfs vreselijk iets kan zijn (ik denk aan derealisatie/depersonalisatie). Maar wat het echt doet, is dat alles ineens niet meer "gewoon" de 'wereld' of 'realiteit' meer is, maar dat alles super nieuw en interessant wordt én super nieuw en interessant blijft. Want, wat is dit spul waar alles van gemaakt is? Zelfs mijn lichaam is ervan gemaakt. Je kunt de vorm van dit spul niet zien, maar het vormt zich constant tot alle vormen.
Die switch maken in perceptie is wat alles ineens compleet verandert van "realiteit" naar "alles is een videogame". Of je het nu op het scherm buiten je hoofd, of op het scherm in je hoofd ziet.
Ik ben ook een beetje stoned nu, dus ik kan er teveel in zien.
![:tonguewink:]()
Maar zien jullie het ook anders als je je voorstelt dat je naar een game/virtuele wereld zit te kijken?