Deel je inzicht!

We hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.

Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.

Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.

Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.

Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.

Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.

Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?

Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.

Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.

Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?

Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.

LucidLucy zei:

We hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.

Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.

Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.

Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.

Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.

Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.

Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?

Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.

Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.

Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?

Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.

Klik om te vergroten...

Interessant onderwerp

Persoonlijk kijk ik hier zo naar:

Centraal in dingen buiten jezelf zoeken, staat het gevoel van gebrekkigheid/leegte in jezelf en daarmee direct en tegelijk ook de drang om deze met dingen/substanties/ervaringen/relaties op te vullen. Die twee gaan hand in hand met elkaar.

Het "buiten jezelf zoeken" is (voor mij althans) meer figuurlijk bedoeld, om het tegenovergestelde van vervulling "in jezelf" zoeken/vinden aan te duiden. Dit is eigenlijk figuurlijk, omdat zoals jij zegt bijvoorbeeld het proces van ademen: jezelf (je lichaam, je longen) én de lucht van "buiten" omvat. Het hele proces is 1 "ding". Net zoals ook het proces van horen: jezelf (je lichaam, je oren, je trommelvlies, je brein) én de geluidsbron én het medium (de lucht) omvat. En het moeilijkste om te zien is dat ook het proces van zien: jezelf (je lichaam, je ogen, je netvlies, je brein) én de wereld/het licht omvat.

We delen deze processen middels taal mentaal in het voorstellingsvermogen op in delen, maar elk van deze delen is cruciaal aan het hele proces: onmisbaar voor het proces om überhaupt te bestaan/plaats te vinden. Je kiest er niet voor om afhankelijk te zijn van deze dingen, je bént er afhankelijk van om deze dingen überhaupt te ervaren (om de processen te laten bestaan in je werkelijke ervaring).

Maar het ervaren van gebrekkigheid/leegte in jezelf en het willen opvullen daarvan met dingen "extern" van je is wél een keuze. Het zoeken ís namelijk de ervaring van gebrek. Je kunt elk moment stoppen en direct vervulling ervaren. Het is namelijk niet het opvullen van de leegte met dingen die vervulling geeft, het is het stoppen met zoeken dat vervulling geeft. Daarin is er een keuze: stoppen met zoeken. En dat is ook de enige vervulling. Het opvullen van de leegte met dingen/ervaringen is oneindig. Die leegte is een bodemloze put, áls je de keuze maakt dat je niet al compleet bent en je jezelf moet vervolmaken met dingen "extern" van je. Als je daarentegen de keuze maakt om (echt) te stoppen met zoeken, is vervulling direct, onmiddelijk.

Ik zet "extern" tussen haakjes, want "extern van je" bestaat alleen als je jezelf begrenst waar je huid in aanraking komt met de wereld "buiten jezelf". Oftewel: als je jezelf ziet als (slechts) het lichaam. Dit is een zelf opgelegde mentale begrenzing, want alles verschijnt in jezelf, in je bewustzijn: je gedachten/gevoelens, de perceptie van je lichaam én de wereld (alle zintuiglijke informatie).

Hmm interessant...

Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.

Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.

Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.

Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.

Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.

LucidLucy zei:

Hmm interessant...

Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.

Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.

Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.

Klik om te vergroten...

Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.

LucidLucy zei:

Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.

Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.

Klik om te vergroten...

Ik zou het dan wel iets aan willen passen:

Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).

De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.

Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.

Mindless zei:

Gek genoeg zijn het vaak juist de meer negatieve identificaties waar mensen liever geen afscheid van nemen. Want die zijn krachtig.

Klik om te vergroten...

Mindless zei:

Je kunt verslaafd worden aan die identiteit zelf.

Klik om te vergroten...

Ik had dit met mijn junkie pride 😂
Oh ik was wel trots hoor, dat ik joints van 40cm kom draaien, dat ik 69 verschillende middelen had gebruikt, dat ik zie diehard was dat ik a-php injecteerde. Junk boven junk zegmaar 😂

Waar je maar trots op kan zijn hè haha

Als ik mierenneukerig zen wil volgen, zou het beter zijn om te zeggen: ik heb de ziekte verslaving ipv ik ben verslaafd. Dat staat dichter bij de werkelijkheid.

Net als dat je beter kan zeggen: er is boosheid in mij ipv ik ben boos.

Ach, voorlopig houd ik het er gewoon in, ik ben verslaafd.

Ik ken een fellow die veel met zen bezig was en dit gedachtegoed ook aan ging. Hij kreeg er toen een hekel aan dat hij zich verslaafd moest noemen. Toen is ie een tijdje het programma uit gegaan. Maar na 3 maanden is ie daar toch van teruggekomen.

Ik denk meer dat het het stigma is wat om "verslaafd" heen hangt dat vervelend kan zijn.
Immers, is zen niet een gecultiveerde verslaving aan het leven zelf?
Toch zijn er weinig mensen die denken "kijk die junk nou!" Als ze iemand zien mediteren oid.
Iets is alleen een probleem als je dat zo ervaart, met wat oefening wordt het uiteindelijk een koud kunstje om van problemen mogelijkheden te maken tot bijvoorbeeld groei.

Het meest van belang is hoe de persoon in kwestie omgaat met de "lading" die gekoppeld zit aan zo"n label. Uiteindelijk kun je er ook juist trots uithalen inderdaad, of het gebruiken om jezelf niet te serieus te laten worden. Ik noem mezelf wel is Hatsjie-unit (als in niezen ipv G) als ik te stoer aant worden ben 😉

De Laatste Rohikaan zei:

Ik denk meer dat het het stigma is wat om "verslaafd" heen hangt dat vervelend kan zijn.
Immers, is zen niet een gecultiveerde verslaving aan het leven zelf?
Toch zijn er weinig mensen die denken "kijk die junk nou!" Als ze iemand zien mediteren oid.
Iets is alleen een probleem als je dat zo ervaart, met wat oefening wordt het uiteindelijk een koud kunstje om van problemen mogelijkheden te maken tot bijvoorbeeld groei.

Het meest van belang is hoe de persoon in kwestie omgaat met de "lading" die gekoppeld zit aan zo"n label. Uiteindelijk kun je er ook juist trots uithalen inderdaad, of het gebruiken om jezelf niet te serieus te laten worden. Ik noem mezelf wel is Hatsjie-unit (als in niezen ipv G) als ik te stoer aant worden ben 😉

Klik om te vergroten...

Ha-ha-ha-ha-ha tsjie-unit!!

Hele tijd terug een extreem euforische en rustgevende ervaring gehad tijdens een hoge dosis mescaline hcl (430 mg) gecombineerd met een licht dosis lsd (50-75 microgram).
Ik was al aardig aan het trippen en begon met wat pranayama (onderdeel van mijn meditatieroutine), dit voelt altijd al super euforisch aan tijdens het trippen (Als een soort constant orgasme). Nadat ik dit voor een onbekende duur gedaan had ging ik over tot meditatie (simpele vorm, enkel op ademhaling letten en dat uiteindelijk ook los laten). Tijdens deze meditatie gebeurde er iets dat ik nog geen enkele andere keer ervaren had, ik begon oprecht te lachen om elke gedachte die mijn aandacht probeerde te trekken. Het lachen werd steeds harder en ik begon mij steeds gelukkiger en rustiger te voelen dan ik ooit tevoren meegemaakt had. Vervolgens besefte ik mij ineens dat elke gedachte slechts een hindering is om het moment werkelijk te kunnen ervaren (ik weet niet goed hoe ik dit goed kan verwoorden, ik hoop dat het te begrijpen is). Na dit moment zat ik zeker wel voor minimaal een halfuur met de grootste glimlach die ik in tijden had gehad naar buiten te kijken naar het grijze regenachtige weer, het was simpelweg gewoon perfect en zo extreem mooi.
Sindsdien heb ik zo'n moment niet nog eens ervaren, maar het brengt mij wel vreugde om er weer terug op te kijken.

XMR zei:

Hele tijd terug een extreem euforische en rustgevende ervaring gehad tijdens een hoge dosis mescaline hcl (430 mg) gecombineerd met een licht dosis lsd (50-75 microgram).
Ik was al aardig aan het trippen en begon met wat pranayama (onderdeel van mijn meditatieroutine), dit voelt altijd al super euforisch aan tijdens het trippen (Als een soort constant orgasme). Nadat ik dit voor een onbekende duur gedaan had ging ik over tot meditatie (simpele vorm, enkel op ademhaling letten en dat uiteindelijk ook los laten). Tijdens deze meditatie gebeurde er iets dat ik nog geen enkele andere keer ervaren had, ik begon oprecht te lachen om elke gedachte die mijn aandacht probeerde te trekken. Het lachen werd steeds harder en ik begon mij steeds gelukkiger en rustiger te voelen dan ik ooit tevoren meegemaakt had. Vervolgens besefte ik mij ineens dat elke gedachte slechts een hindering is om het moment werkelijk te kunnen ervaren (ik weet niet goed hoe ik dit goed kan verwoorden, ik hoop dat het te begrijpen is). Na dit moment zat ik zeker wel voor minimaal een halfuur met de grootste glimlach die ik in tijden had gehad naar buiten te kijken naar het grijze regenachtige weer, het was simpelweg gewoon perfect en zo extreem mooi.
Sindsdien heb ik zo'n moment niet nog eens ervaren, maar het brengt mij wel vreugde om er weer terug op te kijken.

Klik om te vergroten...

100%

De wereld is absoluut magisch. Het lijkt dat alleen niet te zijn omdat er een constante gedachtestroom is die alles zit te labelen, waardoor je in een soort virtuele werkelijkheid van concepten gaat leven, die je dan vervolgens "realiteit" gaat noemen. Maar eenmaal de gedachtestroom genoeg onderbroken, wordt de ultieme magie die hier constant aanwezig is vanzelf weer zichtbaar.

Lachen is een hele goede om door de sluier heen te prikken!

Ik ben ook wel benieuwd hoe mescaline door de sluier prikt!

Mindless zei:

100%

De wereld is absoluut magisch. Het lijkt dat alleen niet te zijn omdat er een constante gedachtestroom is die alles zit te labelen, waardoor je in een soort virtuele werkelijkheid van concepten gaat leven, die je dan vervolgens "realiteit" gaat noemen. Maar eenmaal de gedachtestroom genoeg onderbroken, wordt de ultieme magie die hier constant aanwezig is vanzelf weer zichtbaar.

Lachen is een hele goede om door de sluier heen te prikken!

Ik ben ook wel benieuwd hoe mescaline door de sluier prikt!

Klik om te vergroten...

Als je er aan kunt komen is mescaline zeker een aanrader! (Helaas wel duur). Ik denk toch wel dat de mescaline iets extra's toevoegt aan de meditatie dat andere psychedelica minder sterk kunnen. LSD voegt in mijn ervaring daarentegen juist weer wat toe aan pranayama omdat energie zoveel duidelijker te voelen is. Truffels/paddo's helpen ook wel met die gedachtenstroom op pauze te zetten, alleen mescaline gaf mij ook echt het besef over wat er gebeurde.

Het was iniedergeval een hele bijzondere ervaring die ik iedereen toewens!

Zit hier chill in een rustig park, 6-apb begint rustig op te komen en ik bedenk me nu: nuchterheid is zooo subtiel. Zo onopvallend. En nuchterheid is jezelf. Het is wanneer de spiegel kristalhelder is, niet gekleurd door iets. Paradoxaal genoeg is daar nu even een middel voor nodig om mijn gedachten stil genoeg te maken om dat te kunnen zien.

Ik zie ook dat ik net zo hard hecht aan mijn pijn, als aan wat fijn voelt. Waarschijnlijk nog meer aan pijn zelfs. Iets in me wil het niet loslaten. Het is een rouwproces. Ik zie dat het niet echt is, maar het is moeilijk los te laten. Het is makkelijk om te denken dat ik gelukzaligheid wil: het totale het einde van lijden. En het is hier toegankelijk. Maar het is te perfect. Het lijkt moeilijk om zoiets toe te laten, mijn hoofd zegt dat ik het eerst moet verdienen, al weet ik dat het niet zo werkt. Het is ons namelijk al gegeven.

Maar toch...

Heb je er ooit bij stilgestaan:

Dat je gedachten en gevoelens op dezelfde "plek" verschijnen als de dingen die je ziet, hoort, etc?

Er is niet een grens te vinden en dus ook geen binnen en buitenwereld. Het is allemaal op dezelfde "plek" genaamd hier, op dezelfde tijd genaamd nu.

Dat een deur dichtdoen ècht nieuwe deuren opent.

Vorig jaar heb ik na een opstapeling van mensen die energie uit me zogen (of beter gezegd, ik liet mezelf leeg zuigen) de keuze gemaakt de deur dicht te doen voor dit soort mensen.
Ik ben ook dankbaar dat deze mensen in mijn leven zijn gekomen omdat ik zoveel over mezelf geleerd heb door hen.

Wat was het spannend om dat te doen... Sommigen waren zelfs al 20 jaar in mijn leven. Ook vond ik het lastig mijn levensstijl van de afgelopen jaren, sinds ik op DF kwam en de Corona periode, achter me te laten.

En nu, nu heb ik allemaal fantastische nieuwe mensen leren kennen, die zo enorm supportive zijn en energie geven. Natuur en gezonde lifestyle mensen die mij naar een hoger level tillen.

We zijn ook allemaal overtuigd dat dit komt door de wet van aantrekking en het ons bezighouden met spiritualiteit. Wat er allemaal gebeurt is gewoon magisch.

Ik ben zo ontzettend dankbaar voor alles wat ik heb. Ongelukkig zijn is gewoon geen optie meer. Ik gun dit iedereen. Laat los, wees niet bang, omarm het nieuwe en onbekende en je zal beloond worden.

There's a natural mystic blowin' through the air.... 🙌🏻🦋✨💜

Dat inzichten en wijsheid alleen krachtig is als je het zelf realiseert je kan andere mensen wel zeggen wat je realiseerde maar het is alsof je de antwoorden van een wiskunde toets geeft en als ze niks van de formule snappen hebben ze er uiteindelijk niks aan.

De pen is van je zus zei:

Dat inzichten en wijsheid alleen krachtig is als je het zelf realiseert je kan andere mensen wel zeggen wat je realiseerde maar het is alsof je de antwoorden van een wiskunde toets geeft en als ze niks van de formule snappen hebben ze er uiteindelijk niks aan.

Klik om te vergroten...

Soms kun je een zaadje planten. Dat daar dan jaren groeit en dan ineens: verhip!

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Mindless zei:

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Klik om te vergroten...

Je maakt me een beetje bang, mindless. Maar het klopt volgens mij wel en sluit ook een beetje aan op de filosofie van mijn nihilisme. In zekere zin. Niets is definieerbaar.

Dirkjan zei:

Je maakt me een beetje bang, mindless. Maar het klopt volgens mij wel en sluit ook een beetje aan op de filosofie van mijn nihilisme. In zekere zin. Niets is definieerbaar.

Klik om te vergroten...

Er is niets om bang voor te zijn. Het niets van het verstand (het concept: niets) is niet hetzelfde als dit. Dit niets is slechts een afwezigheid van iets. Dat betekent niet dat het voor zichzelf (voor mijzelf) leeg is ofzo. Het is slechts zoals jij zegt inderdaad niet definieerbaar. Het verstand kan het niet vatten, niet (be)grijpen. Het verstand kan alleen vorm begrijpen en dit is niet te reduceren tot een bepaalde vorm.

Er is juist een werkelijke, niet bedachte vrijheid in dit. Een vrijheid van vorm die al bestaat vóór vorm. Daarom is het ook werkelijk: het is er al voor iets verschijnt en nadat iets verdwijnt: vorm kan het niet aantasten. Want wat als je niet eens 1 moment kunt grijpen, wat is dan de werkelijkheid van (al je gedachten over) de wereld? Maar ondanks dat de wereld niet echt is (niet echt kán zijn), stopt de perceptie (van de wereld) niet wanneer dit gezien wordt. Je hebt dus the best of both worlds: én de vrijheid ván de wereld, én de schoonheid van deze wereld die ondanks dat deze niet echt kan zijn, als perceptie gezien wordt.

Ik omschrijf slechts mijn ervaring: alles dat ik zie (en hoor, ruik, proef, etc.) is al weg op het moment dat ik het zie. Mijn suggestie voor anderen is om ook eens eerlijk naar je ervaring te kijken. Voor mezelf wil ik achterhalen hoe dingen werkelijk zijn, niet wat me het meest geruststelt. Maar wat blijkt: hoe het is (dat alles dat gezien wordt al weg is wanneer je het ziet) is juist de grootste geruststelling ooit: Phew... Het is allemaal maar een droom. Niets dat echt is kan verloren worden, alles dat niet echt is heb je nooit gehad. En de droom gaat door, zodat je dit elk moment weer kunt zien en lol kunt hebben binnen de droom.

Mindless zei:

Wanneer je geluiden hoort - bijvoorbeeld iemand die praat - kun je zien hoe dat geluid dat je hoort overgaat naar jouw herinnering ervan. Meteen na het horen van het fysieke geluid, weerklinkt de herinnering aan dat geluid door in je geheugen, als een echo.

Maar waar en wanneer precies is die overgang? Je denkt dat het echte ding nog naklinkt, maar je "hoort" het in je hoofd als een gedachte, gekleurd door alle dingen die je eerder hebt gezien, gehoord, gedacht, etc. Het echte ding is al compleet en absoluut verdwenen. Het was een moment die nooit eerder is geweest en ook nooit weer terug zal komen. Elk moment is dus absoluut nieuw, absoluut uniek, hoeveel het ook lijkt op het vorige. Het moment dat hier nú is, is nú alweer compleet weg. Het is letterlijk vernietigd. Het is nergens meer. Het is ongrijpbaar in die zin. Wat je probeert te grijpen is je herinnering eraan, die ook nooit statisch is maar steeds verandert.

Moeilijker te zien dan geluiden (en met name moeilijker dan het horen van woorden imo) gaat dit hetzelfde met zien (en met alle percepties). Dat wat je ziet is al weg op het moment dat je het ziet. Hoe kan iets dat zo vluchtig is, als zo solide worden ervaren? Hoe kan de wereld zoals deze lijkt te worden ervaren zo echt, zo rotsvast lijken, terwijl elk moment al weg is op het moment dat deze verschijnt? Aan de ene kant is het moment nooit stil te houden, maar aan de andere kant is hier iets dat helemaal stil is. Elk moment heeft een kwaliteit in zich die het volgende moment ook heeft, waardoor er in die zin geen overgang tussen twee momenten is en we een onveranderlijkheid ervaren. We geven deze onveranderlijkheid, deze soliditeit aan de wereld, maar we hebben al gezien dat elk moment al weg is wanneer het verschijnt. En kunnen dit gegeven elk moment opnieuw zien. Dus het is niet de wereld zelf die vast/solide is. Dus wat is hier wel solide? Wat is hier stil? Wat is hier onveranderlijk?

Even hardop denkend.

Klik om te vergroten...

Grappig, we hadden het afgelopen donderdag bij de Zen over synchroniciteit, maar ook over perceptie, waarmee je waarneemt. En dat je in principe niet kan zien waarmee je kijkt.

In mijn meditatie popte dan ineens op dat ik ook niet kan horen waarmee ik hoor, voelen waarmee ik voel, ruiken waarmee ik ruik en proven waarmee ik proef.
En mijn hoofd wilde dat eigenlijk doortrekken naar: kan ik dan ook niet zijn wie ik ben? Of wel zijn wie ik niet ben?

Leegte is vorm, vorm is leegte.

Die herken ik ook wel in dit verhaal van jou haha

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

LucidLucy zei:

Grappig, we hadden het afgelopen donderdag bij de Zen over synchroniciteit, maar ook over perceptie, waarmee je waarneemt. En dat je in principe niet kan zien waarmee je kijkt.

In mijn meditatie popte dan ineens op dat ik ook niet kan horen waarmee ik hoor, voelen waarmee ik voel, ruiken waarmee ik ruik en proven waarmee ik proef.
En mijn hoofd wilde dat eigenlijk doortrekken naar: kan ik dan ook niet zijn wie ik ben? Of wel zijn wie ik niet ben?

Leegte is vorm, vorm is leegte.

Die herken ik ook wel in dit verhaal van jou haha

Klik om te vergroten...

Ja dat is het ingrijpende: je kunt bijvoorbeeld het gegeven dat een geluid dat je hoort al weg is op het moment dat je het hoort (ik vind dit persoonlijk het makkelijkste om op te merken, via horen) doortrekken naar álle dingen die je ervaart. Alle dingen die komen en gaan. Dit omvat je volledige wereld. Ook dat wat je ziet als letterlijk de wereld, gemaakt van materie.

Wat betreft het wel dan niet kunnen zijn van wie we zijn:

Van alles wordt gezien dat het geen tijdsduur - en dus geen werkelijk bestaan - heeft. Maar dit 'zien' zelf blijft constant. Zijn we niet dat? Dat wat overblijft wanneer alles dat niet blijvend is van ons wordt gestript. En dan bedoel ik dit niet als iets of iemand dat naar iets anders zit te kijken, maar die kwaliteit in alles dat ziet. Ik geloof dat het Alan Watts was die realiteit beschreef als een "self-licking ice cream cone". Dat wat je ziet, ziet zichzelf en jij bent dat, jij ziet het.

LucidLucy zei:

Mooi inzicht hoor! Het doet me ook denken aan het verhaaltje van de monnik die verlichting bereikte toen hij langs de slager liep. Iemand vroeg de slager om het beste stuk vlees. En de slager antwoorde: het is allemaal het beste stuk vlees. En dat zinnetje bleef hangen bij de monnik waardoor hij verlichting bereikte.

Klik om te vergroten...

Ik ken hem en dit is volgens mij een zogenaamde Koan: een uitspraak die compleet onzinnig kan lijken, maar de potentie heeft om op het juiste moment de juiste persoon compleet uit de illusie te klappen.