#1
@ Mindless. Daar heb je misschien wel gelijk in. Door deze bizarre situatie worden veel mensen veel bewuster van veel zaken waarvoor ze zich hiervoor niet interesseerden. Of is dat alleen in mijn social media bubble? ![:wink:]()
Deel je inzicht!
735 antwoorden
272 weergaven
18-5-2026
#2
Hier moet ik je wel gelijk in geven. Als je iemand niet mag ga je door die persoon te haten een bepaalde druk bij jezelf leggen die later een stresspunt kan worden. Als je het kan accepteren voor jezelf dat die persoon jou niet ligt en die op zich toch liefdevol kan behandelen bv in teamverband dan vind ik dit een mooie prestatie voor jezelf.
#3
Ik denk dat je tussen 20-25 veel bezig kan zijn met de dingen die jij belangrijk vindt in je leven, en dat is wat mensen bedoelen met 'zichzelf vinden' denk ik? Wel een mooie gedachte vind ik, hoe jij het beschrijft. Maar ik moet wel zeggen, dat weggaan uit mijn vertrouwde omgeving met alle mensen die ik ken, voor een paar maanden, wel heeft geholpen om na te denken over wat ik wil. Wat blijft er van je over als al je patronen en sociale structuren ineens een beetje wegvallen?Zweibeiner zei:Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.
#4
Hah die gaan sowieso right, scherp right, of nog scherper right.
#5
Dat onderscheid kan wel gemaakt worden, maar welke definities hanteer je dan?Zweibeiner zei:Kunnen we daar dan niet een onderscheid maken tussen je 'ik" en je "ego". En als we dat doen stel ik de vraag of we niet allemaal exact dezelfde ego hebben maar dat je ik er vorm aan geeft. Dan kom ik ook weer terug op het vinden van je ik. Die verandert continu dus is het überhaupt wel mogelijk om je ik te vinden in jezelf.
Als je een andere beschrijving van je ik heb dan hoor ik die graag.
Ik zie het gewoon simpel. Bewustzijn is je echte ik, maar dan wel ongeconditioneerd bewustzijn of: puur bewustzijn. Wanneer bewustzijn geconditioneerd wordt door middel van identificatie met gedachten, ontstaat het ego, oftewel de 'ik' die we denken die we zijn. Het ego is echter een valse 'ik', omdat het geen continu bestaan heeft. Het is een tijdelijke gedachtevorm. En het blijft te allen tijde puur bewustzijn die bewust is van de ego 'ik'. Daarom zeg je ook 'mijn' ego en 'mijn' lichaam. Je hebt deze dingen, je bent het niet. Jij bent dat wat ze ziet komen en gaan, terwijl jij altijd hetzelfde blijft.
Je kan jezelf (je echte zelf) niet vinden als een soort object of gedachte, omdat jij het zelf bent die kijkt/zoekt. Op dezelfde manier dat een mes zichzelf ook niet kan snijden en een oog zichzelf niet kan zien (trademark Alan Watts
Wat ik denk over tijd: het is een mythe. Een hardnekkig geloof.
#6
ZERO- zei:Ik denk dat je tussen 20-25 veel bezig kan zijn met de dingen die jij belangrijk vindt in je leven, en dat is wat mensen bedoelen met 'zichzelf vinden' denk ik? Wel een mooie gedachte vind ik, hoe jij het beschrijft. Maar ik moet wel zeggen, dat weggaan uit mijn vertrouwde omgeving met alle mensen die ik ken, voor een paar maanden, wel heeft geholpen om na te denken over wat ik wil. Wat blijft er van je over als al je patronen en sociale structuren ineens een beetje wegvallen?Zweibeiner zei:Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.
Een beetje je globale zelf vinden dus eigenlijk? Met details die blijven veranderen waardoor je ik toch steeds anders is.
Om daarop door te gaan vind ik het zelf uitermate jammer dat pubers zo gepusht worden om een opleiding te volgen. Op dat moment wist ik het niet, ik ben een jaar gaan werken en daarna een fotonica opleiding gaan volgen onder het mom van, dit lijkt mij het leukste.
Nu ik 30 ben (en ook de jaren hiervoor) merk ik dat ik andere beroepen vele male toffer vind. Zo zijn er 3 richtingen waar ik nu zou tussen twijfelen om te kiezen. Astronomie, iets met de menselijke psyche of automonteur. Het ligt allemaal niet echt dicht bij elkaar haha. Maar dat zijn wel de vlakken waar mijn interesse op dit moment liggen. De werking van het heelal, hoe het allemaal ontstaan is etc, daar weet ik veel vanaf. Ik baal er alleen van dat ik de wiskundige kant ervan niet kan volgen. Bepaalde artikelen lezen word voor mij dus erg moeilijk en frustrerend omdat ik het simpelweg niet (goed) kan volgen.
Als mijn mooie wagentje naar de garage moet dan mag ik altijd mee kijken en helpen om hem te maken (in zoverre als dat binnen mijn kunnen ligt) en ik vind het onwijs leuk.
En de menselijke psyche is ook onwijs interessant om zoveel redenen. Redenen die andere mensen juist weer een argument vinden dat het saai is.
Ik zal niet voor deze beroepen gaan studeren, ik heb een huis en een leven en geen tijd en geld om me hier nu in te verdiepen. Ik heb werk waar ik me prima vermaak (van mijn hobby's mijn werk gemaakt) dus je hoort me verder ook niet klagen.
Dus conclusie: Mensen moeten veel meer tijd krijgen om te beslissen wat ze de rest van hun leven willen, want op je 20ste ben je te jong en heb je te weinig tijd gehad om de wereld een beetje te ontdekken en om zelf stabiel in je schoenen te staan.
Ik zou het zelf persoonlijk doodeng vinden om uit mijn vertrouwde omgeving weg te gaan. Ik vind het erg knap dat mensen dat kunnen en wellicht dat ik ook wel een beetje jaloers ben op de mensen dit het kunnen. Het klinkt wel als iets waar je veel aan kan hebben.
Hoe heb jij het ervaren, zat er geen angst bij je om alles achter te laten? Wat zijn de belangrijke dingen die je geleerd/gevonden hebt? (mits je dat wil delen natuurlijk)
Ik hoop dat je niet te lang hoeft te wachten met de job die in je hart zit. Zoals ik het lees klinkt het allemaal niet erg fijn als geld een grotere rol speelt in de zorg dan de zorg zelf. Je wil graag mensen helpen maar het word je onmogelijk gemaakt.
#7
Mindless zei:Dat onderscheid kan wel gemaakt worden, maar welke definities hanteer je dan?Zweibeiner zei:Kunnen we daar dan niet een onderscheid maken tussen je 'ik" en je "ego". En als we dat doen stel ik de vraag of we niet allemaal exact dezelfde ego hebben maar dat je ik er vorm aan geeft. Dan kom ik ook weer terug op het vinden van je ik. Die verandert continu dus is het überhaupt wel mogelijk om je ik te vinden in jezelf.
Als je een andere beschrijving van je ik heb dan hoor ik die graag.
Ik zie het gewoon simpel. Bewustzijn is je echte ik, maar dan wel ongeconditioneerd bewustzijn of: puur bewustzijn. Wanneer bewustzijn geconditioneerd wordt door middel van identificatie met gedachten, ontstaat het ego, oftewel de 'ik' die we denken die we zijn. Het ego is echter een valse 'ik', omdat het geen continu bestaan heeft. Het is een tijdelijke gedachtevorm. En het blijft te allen tijde puur bewustzijn die bewust is van de ego 'ik'. Daarom zeg je ook 'mijn' ego en 'mijn' lichaam. Je hebt deze dingen, je bent het niet. Jij bent dat wat ze ziet komen en gaan, terwijl jij altijd hetzelfde blijft.
Je kan jezelf (je echte zelf) niet vinden als een soort object of gedachte, omdat jij het zelf bent die kijkt/zoekt. Op dezelfde manier dat een mes zichzelf ook niet kan snijden en een oog zichzelf niet kan zien (trademark Alan Watts)
Wat ik denk over tijd: het is een mythe. Een hardnekkig geloof.Tijd "bestaat" alleen als concept. Niemand echter heeft ooit het verleden of de toekomst meegemaakt. Je kan niet werkelijk naar het verleden en je kan niet werkelijk naar de toekomst. De werkelijkheid is nu, altijd en voor eeuwig.
![:)]()
Mooie beschrijving, ik ga dit eens even goed in laten zinken en onder het genot van een joint eens wat meer tijd besteden om hier over na te denken. Er is zich momenteel ook een fantasie in mijn hoofd aan het afspelen dus ik weet niet wanneer haha. (soms heb ik daar even een paar weken last van, dan kan ik aan bepaalde dingen denken en de emoties voel ik dan in mijn lichaam en dat kan best verslavend werken, ook daar speelt een joint roken een grote rol om die emoties en fantasie een stuk verder uit te buiten dan dat ik helder zou zijn, ik kan ook makkelijk een uur eerder naar bed gaan alleen om te denken)
Ik ben er heilig van overtuigd dat het concept tijd nog een keer anders gaat zijn. Of dat we een nieuw woord krijgen voor wat we straks weten wat tijd is en tijd blijft bestaan onder het mom van hoe we het nu kennen.
Tijd is afhankelijk van degene die het ervaart (mens, eendagsvlieg, photon, berg etc). De betere omschrijving van tijd is denk ik het ouder worden van dingen. Of niet eens zozeer ouder worden, maar het veranderen en aanpassen van dingen tot ze op/uitgeput zijn. Hoe verder van de aarde en hoe sneller je reist heeft invloed op tijd. Tijd is dus niet echt een constante, het hangt af van variabelen. Tijd is dus geen natuurwet maar een noemer die wij hebben gegeven aan het veranderen (ouder worden) van dingen.
Ik vind het zo lastig om het te verwoorden hoe ik het in mijn hoofd snap. Zoals ik het nu opgeschreven heb vind ik het dus ook niet helemaal kloppen. Als ik een beter omschrijving kan geven dan laat ik wel wat van mezelf horen.
Zwarte gaten zijn ook machtig mooi. Ik hoop dat ze leiden naar een nieuw universum. Dat zou voor mooi de mooiste theorie zijn als die waar blijkt te zijn.
En ik hoop ook nog een keer in mijn leven een supernova te mogen zien me eigen ogen (wel genoeg afstand natuurlijk zodat onze kleine brok steen niet zijn ozonlaag verliest etc.)
#8
Ik ben het helemaal met je eens dat er te vroeg een studiekeuze gemaakt moet worden, en ook dat scholieren en studenten te veel gepusht worden om binnen de 'gewoonlijke' paden te blijven en dat ook nog eens zo snel mogelijk te doen, met zo min mogelijk kosten of schulden, en dan ondertussen zo veel mogelijk ervaring opdoen in hun werkgebied en jezelf optimaal te ontwikkelen. Er zijn heel veel opties en keuzes en tegelijkertijd weinig vrijheid. En dat terwijl je zelf nog lang niet altijd begrijpt wat je wil, en dan bedoel ik wat je écht wil.Zweibeiner zei:Een beetje je globale zelf vinden dus eigenlijk? Met details die blijven veranderen waardoor je ik toch steeds anders is.
Om daarop door te gaan vind ik het zelf uitermate jammer dat pubers zo gepusht worden om een opleiding te volgen. Op dat moment wist ik het niet, ik ben een jaar gaan werken en daarna een fotonica opleiding gaan volgen onder het mom van, dit lijkt mij het leukste. [...]
Dus conclusie: Mensen moeten veel meer tijd krijgen om te beslissen wat ze de rest van hun leven willen, want op je 20ste ben je te jong en heb je te weinig tijd gehad om de wereld een beetje te ontdekken en om zelf stabiel in je schoenen te staan.
Ik zou het zelf persoonlijk doodeng vinden om uit mijn vertrouwde omgeving weg te gaan. Ik vind het erg knap dat mensen dat kunnen en wellicht dat ik ook wel een beetje jaloers ben op de mensen dit het kunnen. Het klinkt wel als iets waar je veel aan kan hebben.
Hoe heb jij het ervaren, zat er geen angst bij je om alles achter te laten? Wat zijn de belangrijke dingen die je geleerd/gevonden hebt? (mits je dat wil delen natuurlijk)
Ik hoop dat je niet te lang hoeft te wachten met de job die in je hart zit. Zoals ik het lees klinkt het allemaal niet erg fijn als geld een grotere rol speelt in de zorg dan de zorg zelf. Je wil graag mensen helpen maar het word je onmogelijk gemaakt.
En ja, dat was wel even eng, maar het was maar voor 4 maanden, plus ik had wel wat vastigheid omdat ik bij een gezin thuis woonde (als au pair). Het voelde soms een beetje raar en leeg, maar tegelijkertijd had ik óntzettend veel tijd om te lezen, te mediteren, na te denken, alle musea die er waren door te struinen, veel te wandelen, et cetera. Ik had wel vrienden daar, maar minder sociale druk (als ik het zo mag omschrijven) dan in mijn leven thuis. Minder verwachtingen, of misschien voelde ik die wel gewoon minder. En ik had geen internet op m'n telefoon (bewust), dat was ook lekker.
Wat ik ontdekt heb is dat het niks voor mij is om bij een gezin thuis te wonen (ha-ha!) maar dat ik het heerlijk vind om in een grote stad te wonen, om alleen naar musea te gaan, dat ik écht van technofeestjes hou, dat ik niet zo gauw mensen vertrouw maar wel makkelijk praat, dat ik eigenlijk heel goed op mezelf kan zijn en mijn eigen beslissingen kan maken. En je krijgt vanzelf meer zelfvertrouwen als je veel dingen alleen of met onbekende mensen doet.
Even apart van dit bedacht ik me van de week weer eens iets. Ik vind het zwaar om me rot te voelen, tenminste dan heb ik het echt over meer dan een rotdag (die kan ik nog wel uithouden). Ik weet wel dat het gewoon over gaat maar soms kan ik dat niet uitstaan. Dus vrijdag was ik aan het mediteren en bedacht ik me dat ik misschien wel gewoon heel ongeduldig ben. Ik vind het zonde van mijn tijd om me kut te voelen. Er zijn veel leukere en betere dingen te doen in het leven dan je kut voelen. Doordat ik me zo rot voelde lukte het solliciteren bijv. niet. Dus het feit dat ik me zo kut voel zorgt er voor dat het langer duurt voor ik bij mijn doelen ben. En daardoor word ik er ook boos van, en dan duurt het alleen maar langer en wordt het erger.
Maar toen dacht ik, wat nu als ik deze kutdagen ook nodig heb om uiteindelijk te komen waar ik wil/moet/hoor te zijn? Dan kan ik nu wel heel boos op mezelf zijn maar eigenlijk maakt het dan niet uit want ik moet er toch doorheen. En eigenlijk luister ik dan alsnog niet naar wat ik eigenlijk nodig heb, en dat is gewoon chillen in bed met een serie in plaats van mezelf zitten opvreten achter de computer om toch te proberen een brief te schrijven.
Dus de conclusie: misschien heb ik gewoon wat meer geduld nodig.
#9
Al een tijdje zit ik er aan te denken om een topic aan te maken waar iedereen zijn of haar opgedane inzichten kan posten, dus tadaa. ![:grin:]()
Het maakt niet uit wat voor inzicht. Grappige inzichten, spirituele/universele inzichten, inzichten die je hebt tijdens het wiet roken of trippen, inzichten tijdens meditatie of inzichten gewoon zo uit het niets!
Om af te trappen:
Als ik over m'n achterhoofd wrijf, is het gevoel niet achter me, maar voor me (try it!)
Nu jij!
Het maakt niet uit wat voor inzicht. Grappige inzichten, spirituele/universele inzichten, inzichten die je hebt tijdens het wiet roken of trippen, inzichten tijdens meditatie of inzichten gewoon zo uit het niets!
Om af te trappen:
Als ik over m'n achterhoofd wrijf, is het gevoel niet achter me, maar voor me (try it!)
Nu jij!
#10
Hellaas wel ja :PJoopiejo zei:Hah die gaan sowieso right, scherp right, of nog scherper right.
#11
Bij mij is het gevoel toch echt op mijn achterhoofd, maar ik moet wel zeggen als ik er bewust mee bezig ben dat ik ook meer bewust wordt van de bovenkant/voorkant van mijn hoofd. Het lijkt alsof ik me hersenen daar geactiveerd voel worden ofzo.Mindless zei:Als ik over m'n achterhoofd wrijf, is het gevoel niet achter me, maar voor me (try it!)
Mijn inzicht of eigenlijk ondervinding aangezien ik het ergens wel wist maar te koppig was om me er iets van aan te trekken, is dat zowel voeding en beweging een enorme invloed hebben op je mentale en fysieke welzijn. Sinds ik een maandje een stuk bewuster met eten en bewegen om ga, merk ik de kleinste verschillen al. Ik eet nu veel meer groente en fruit en veel minder brood of andere koolhydraat rijk eten, hierdoor heb ik weliswaar een stuk eerder weer honger na het eten maar ik voel me aanzienlijk fitter door de dag heen. Als ik dan toch weer een keertje veel brood eet merk ik het echt direct.
#12
Als wat ik in elkaar aan het lassen te heet wordt, is het hoog tijd dat ik zelf ff afkoel.
#13
Mij minder druk maken in dingen die met tijd en een boterham zichzelf oplossen.
#14
Het is nu ook niet zo heel duidelijk voor me. Toen ik eens goed high was, was het heel duidelijk. Beetje hetzelfde idee als je tenen bewegen en dan je vingers. Het gevoel is op dezelfde plek (als je er niet bij nadenkt).Psychedelibee zei:Bij mij is het gevoel toch echt op mijn achterhoofd, maar ik moet wel zeggen als ik er bewust mee bezig ben dat ik ook meer bewust wordt van de bovenkant/voorkant van mijn hoofd. Het lijkt alsof ik me hersenen daar geactiveerd voel worden ofzo.Mindless zei:Als ik over m'n achterhoofd wrijf, is het gevoel niet achter me, maar voor me (try it!)
Ik heb hetzelfde met eten trouwens. Wel enorme moeite daarmee soms. Dan is het zo verleidelijk om te gaan snacken...
#15
Hoe ouder je word hoe belangrijker het is om gezond te eten. Nu is het altijd belangrijk maar ik merk bij mezelf dat mijn lichaam daar beter op functioneert. Zo kon ik vroeger ook makkelijk een nacht overslaan waar me dat nu opbreekt. Vroeger 3 dagen ongezond eten was geen probleem, nu merk ik het dezelfde dag al dat ik wat gezonds moet hebben.
Tijdens blowen heb ik veel na kunnen denken en heb ik vooral inzichten gekregen of mijn communicatie met andere mensen en waarom mensen bepaalde dingen doen en zeggen en waarom dat niet negatief is. Ik vind het lastig om uit te leggen wat ik precies bedoel maar ik zal een poging wagen.
(Jonge) mensen hebben vaak/snel het idee dat de mening van andere een aanval op hun persoon is. In deze wereld is het nu ook weer meer aan de orde dat men door alles beledigd is.
Men hoort niet wat mensen zeggen maar men hoort wat men graag wil horen. Op het moment dat ik me dit realiseerde en in mijn leven kon toe passen werd mijn leven makkelijker. Ik zocht vaak iets achter de woorden van een ander, ik dacht te horen wat ze zeiden zonder dat ze het zeiden.
Nu is dit iets wat ik nog steeds niet altijd goed toe kan passen, mijn gemoedstoestand van dat moment zal daar de grootste rol in spelen, plus het onderwerp waar het over gaat. Als het emotioneel geladen is dan is het vaak al moeilijker om rationeel na te blijven denken.
Ik kan wel zeggen dat ik me vanaf dat moment bijna nooit meer beledigd heb gevoeld. (de voor de hand liggende daar gelaten natuurlijk) Een opmerking die als beledigend opgepakt kan worden is vaak puur een mening van iemand die een andere kijk op iets heeft dan jij. Een andere kijk is niet goed of slecht, het is een middel om je eigen denken te verruimen, en een middel om je eigen mening anders vorm te kunnen geven. Het is een leermoment. Het leven is 1 groot leermoment, je houd nooit op met leren. Het is niet erg om je mening aan te passen, je mening zal je hele leven aan blijven passen aan de dingen die je mee maakt. Zo als het hier staat klinkt het allemaal wel logisch enzo, maar voor mij om dit te weten, en te begrijpen zat een groot verschil en maakte voor mij op psychologisch gebied een grote doorbraak. Sinds dit is de psyche van de mens ook een heel erg interessant onderwerp geworden. Ik vind het heerlijk om mensen te observeren en te zien hoe ze op situaties reageren. Hoe gedrag eigenlijk heel voorspelbaar is. Deels omdat het vast staat in de chemie van je hersenen, je bent geprogrammeerd om bepaald gedrag te laten zien op bepaalde situaties. En deels omdat je een bepaalde persoonlijkheid hebt (iemand die niet met zich laat spotten, iemand die heel naïef is etc) De persoonlijkheid van de persoon tegen wie je praat maakt dat je hetzelfde heel anders moet bewoorden om je woorden op de goede manier aan te laten komen bij die persoon.
Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.
Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, ik heb een hoop inzichten gehad op het menselijke gedrag.
Tijdens blowen heb ik veel na kunnen denken en heb ik vooral inzichten gekregen of mijn communicatie met andere mensen en waarom mensen bepaalde dingen doen en zeggen en waarom dat niet negatief is. Ik vind het lastig om uit te leggen wat ik precies bedoel maar ik zal een poging wagen.
(Jonge) mensen hebben vaak/snel het idee dat de mening van andere een aanval op hun persoon is. In deze wereld is het nu ook weer meer aan de orde dat men door alles beledigd is.
Men hoort niet wat mensen zeggen maar men hoort wat men graag wil horen. Op het moment dat ik me dit realiseerde en in mijn leven kon toe passen werd mijn leven makkelijker. Ik zocht vaak iets achter de woorden van een ander, ik dacht te horen wat ze zeiden zonder dat ze het zeiden.
Nu is dit iets wat ik nog steeds niet altijd goed toe kan passen, mijn gemoedstoestand van dat moment zal daar de grootste rol in spelen, plus het onderwerp waar het over gaat. Als het emotioneel geladen is dan is het vaak al moeilijker om rationeel na te blijven denken.
Ik kan wel zeggen dat ik me vanaf dat moment bijna nooit meer beledigd heb gevoeld. (de voor de hand liggende daar gelaten natuurlijk) Een opmerking die als beledigend opgepakt kan worden is vaak puur een mening van iemand die een andere kijk op iets heeft dan jij. Een andere kijk is niet goed of slecht, het is een middel om je eigen denken te verruimen, en een middel om je eigen mening anders vorm te kunnen geven. Het is een leermoment. Het leven is 1 groot leermoment, je houd nooit op met leren. Het is niet erg om je mening aan te passen, je mening zal je hele leven aan blijven passen aan de dingen die je mee maakt. Zo als het hier staat klinkt het allemaal wel logisch enzo, maar voor mij om dit te weten, en te begrijpen zat een groot verschil en maakte voor mij op psychologisch gebied een grote doorbraak. Sinds dit is de psyche van de mens ook een heel erg interessant onderwerp geworden. Ik vind het heerlijk om mensen te observeren en te zien hoe ze op situaties reageren. Hoe gedrag eigenlijk heel voorspelbaar is. Deels omdat het vast staat in de chemie van je hersenen, je bent geprogrammeerd om bepaald gedrag te laten zien op bepaalde situaties. En deels omdat je een bepaalde persoonlijkheid hebt (iemand die niet met zich laat spotten, iemand die heel naïef is etc) De persoonlijkheid van de persoon tegen wie je praat maakt dat je hetzelfde heel anders moet bewoorden om je woorden op de goede manier aan te laten komen bij die persoon.
Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.
Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, ik heb een hoop inzichten gehad op het menselijke gedrag.
#16
Je 'ik' blijft veranderen, net zoals de rest van de wereld. Maar wie/wat ziet die verandering? Mensen die er proberen achter te komen wie hun 'ik' is, kijken (als het goed is) niet naar de veranderende 'ik', maar de 'ik' die de verandering ziet. "Je ik" zegt het al. Die laatste 'ik' heb je, die ben je niet.Zweibeiner zei:Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.
Dat gezond eten heb ik trouwens ook. Man, ik kon vroeger alles wel hebben en nu merk ik het meteen als ik iets ongezonds eet.
#17
Ik bedacht me van de week iets. Vroegah in die goede oude tijd dat ik nog lang vrijgezel was kreeg ik regelmatig de vraag of ik het niet miste om seks te hebben. Maar ja, liever geen seks dan seks met een stom iemand. Dan wacht ik liever even. Als je nagaat dat je binnen een paar jaar (ga ik van uit) een persoon komt met wie je de rest van je leven samen bent (en awesome seks gaat hebben), is die paar jaartjes vrijgezel zijn (en misschien wat minder goede seks hebben) helemaal niet zo erg. Je kijkt er even op een iets andere manier naar. Om die reden heb ik het ook nooit erg gevonden om vrijgezel te zijn. ..In tegenstelling tot een aantal vrienden van mij. Die ik echt nooit begrijp. Maar oké. :P
Nu heb ik dus een beetje een hekel aan mijn werk en ja dat werd groter en uiteindelijk irriteer ik me de laatste tijd aan vrijwel alles. Ik wil eigenlijk ergens anders werken maar ja. Ik ging hier werken omdat ik ervaring op wilde doen en toch niet meteen aan de bak kom als orthopedagoog. Maar toen bedacht ik me dus van de week dat ik maar misschien gewoon naar mijn werk moet kijken zoals ik naar relaties kijk. Ik doe dit nu gewoon even nog en ik zit hopelijk over een tijdje bij een organisatie die beter bij me past dan dit, maar ja, misschien is mijn werk wel minder erg als ik weet dat ik er over een tijdje niet meer werk? Dus eh. Ja dat ga ik nu uitproberen.
Als ik het zo typ klinkt het best wel stom. Maar eigenlijk ben ik gewoon mijn best aan het doen om me niet te irriteren en er nog een tijdje zo veel mogelijk ervaring uit te halen want ondertussen solliciteer ik verder (voor zover dat lukt met mijn hoofd).
Nu heb ik dus een beetje een hekel aan mijn werk en ja dat werd groter en uiteindelijk irriteer ik me de laatste tijd aan vrijwel alles. Ik wil eigenlijk ergens anders werken maar ja. Ik ging hier werken omdat ik ervaring op wilde doen en toch niet meteen aan de bak kom als orthopedagoog. Maar toen bedacht ik me dus van de week dat ik maar misschien gewoon naar mijn werk moet kijken zoals ik naar relaties kijk. Ik doe dit nu gewoon even nog en ik zit hopelijk over een tijdje bij een organisatie die beter bij me past dan dit, maar ja, misschien is mijn werk wel minder erg als ik weet dat ik er over een tijdje niet meer werk? Dus eh. Ja dat ga ik nu uitproberen.
Als ik het zo typ klinkt het best wel stom. Maar eigenlijk ben ik gewoon mijn best aan het doen om me niet te irriteren en er nog een tijdje zo veel mogelijk ervaring uit te halen want ondertussen solliciteer ik verder (voor zover dat lukt met mijn hoofd).
#18
Wat jammer dat je het niet naar je zin hebt op je werk. Vanaf een scherm is het tegelijk makkelijk en moeilijk om "advies" te geven. Het beste wat ik kan zeggen is maak een plan en houd je eraan.
Als ik het reflecteer op mijn leven neem ik even het voorbeeld van seks. Ik had een lange relatie achter de rug en geen zin om weer vast te zijn. Ik heb een jaar of 2 mezelf uitgeleefd en meerdere avonturen beleefd, en zo ook mijn sexuele voorkeuren ontdekt, herontdekt. In de tussen tijd ben ik weer helemaal happy in een relatie maar die break en lang leve de lol (zonder emoties) was voor mij een welkome verandering.
Ik weet niet of jij het los van elkaar kan zien, werk om nu voorruit te komen en werk waar je daadwerkelijk van geniet. Wellicht dat het leven makkelijker voor je word als dat 2 aparte dingen gaan zijn voor je. Weet je ook zeker dat de plek is die je tegen staat en niet het werk? Omdat je gestudeerd hebt en bang bent om iets anders te gaan doen omdat het voelt dat je dan een aantal jaar voor niks naar school gegaan bent. Dat je een aantal jaar weggegooid hebt van je leven?
Ik heb een studie gevolgd en daar doe ik helemaal niks mee. Maar het werk wat ik heb geniet ik wel volledig van. Ik ben op mijn plek gekomen. Ik zie mijn studie ook niet als verspeelde tijd, zonder die studie had ik andere beslissingen gemaakt en was ik waarschijnlijk niet op de plek uitgekomen waar ik nu ben.
Kunnen we daar dan niet een onderscheid maken tussen je 'ik" en je "ego". En als we dat doen stel ik de vraag of we niet allemaal exact dezelfde ego hebben maar dat je ik er vorm aan geeft. Dan kom ik ook weer terug op het vinden van je ik. Die verandert continu dus is het überhaupt wel mogelijk om je ik te vinden in jezelf.
Als je een andere beschrijving van je ik heb dan hoor ik die graag.
Heeft er iemand wel eens nagedacht over tijd? Ik heb daar al heel wat uurtjes in zitten en het fascineert me onwijs. Helaas heb ik gemerkt (ook na lsd trips) dat de Nederlandse taal veel te weinig woorden bevat om me op bepaalde onderwerpen goed uit te kunnen drukken. Ik kan mijn punt gewoon niet maken met de woorden die ik tot mijn beschikking heb.
Dat vind ik ook het grootste nadeel als de trip uitgewerkt is, ik voel me dan weer zo bekrompen.
Als ik het reflecteer op mijn leven neem ik even het voorbeeld van seks. Ik had een lange relatie achter de rug en geen zin om weer vast te zijn. Ik heb een jaar of 2 mezelf uitgeleefd en meerdere avonturen beleefd, en zo ook mijn sexuele voorkeuren ontdekt, herontdekt. In de tussen tijd ben ik weer helemaal happy in een relatie maar die break en lang leve de lol (zonder emoties) was voor mij een welkome verandering.
Ik weet niet of jij het los van elkaar kan zien, werk om nu voorruit te komen en werk waar je daadwerkelijk van geniet. Wellicht dat het leven makkelijker voor je word als dat 2 aparte dingen gaan zijn voor je. Weet je ook zeker dat de plek is die je tegen staat en niet het werk? Omdat je gestudeerd hebt en bang bent om iets anders te gaan doen omdat het voelt dat je dan een aantal jaar voor niks naar school gegaan bent. Dat je een aantal jaar weggegooid hebt van je leven?
Ik heb een studie gevolgd en daar doe ik helemaal niks mee. Maar het werk wat ik heb geniet ik wel volledig van. Ik ben op mijn plek gekomen. Ik zie mijn studie ook niet als verspeelde tijd, zonder die studie had ik andere beslissingen gemaakt en was ik waarschijnlijk niet op de plek uitgekomen waar ik nu ben.
Mindless zei:Je 'ik' blijft veranderen, net zoals de rest van de wereld. Maar wie/wat ziet die verandering? Mensen die er proberen achter te komen wie hun 'ik' is, kijken (als het goed is) niet naar de veranderende 'ik', maar de 'ik' die de verandering ziet. "Je ik" zegt het al. Die laatste 'ik' heb je, die ben je niet.Zweibeiner zei:Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.
Dat gezond eten heb ik trouwens ook. Man, ik kon vroeger alles wel hebben en nu merk ik het meteen als ik iets ongezonds eet.![:(]()
Kunnen we daar dan niet een onderscheid maken tussen je 'ik" en je "ego". En als we dat doen stel ik de vraag of we niet allemaal exact dezelfde ego hebben maar dat je ik er vorm aan geeft. Dan kom ik ook weer terug op het vinden van je ik. Die verandert continu dus is het überhaupt wel mogelijk om je ik te vinden in jezelf.
Als je een andere beschrijving van je ik heb dan hoor ik die graag.
Heeft er iemand wel eens nagedacht over tijd? Ik heb daar al heel wat uurtjes in zitten en het fascineert me onwijs. Helaas heb ik gemerkt (ook na lsd trips) dat de Nederlandse taal veel te weinig woorden bevat om me op bepaalde onderwerpen goed uit te kunnen drukken. Ik kan mijn punt gewoon niet maken met de woorden die ik tot mijn beschikking heb.
Dat vind ik ook het grootste nadeel als de trip uitgewerkt is, ik voel me dan weer zo bekrompen.
#19
ik ben nu al een paar weken slechts een maal vroeg in de dag aan het eten, met zeker genoeg eiwitten, calcium
daarna maak ik een plan voor mijn pretpillen avond
dit werkt want ik heb die hele dag geen honger en geloof het of niet, ik ben aan het afvallen sinds het eerst in jaren
daarna maak ik een plan voor mijn pretpillen avond
dit werkt want ik heb die hele dag geen honger en geloof het of niet, ik ben aan het afvallen sinds het eerst in jaren
#20
Het werk wat ik nu doe is niet per sé waar ik voor gestudeerd heb. En hetgeen waarvoor ik gestudeerd heb is juist hetgeen wat ik echt het allerliefste wil doen. Maar het is moeilijk om daar terecht te komen, dus de ervaring die ik nu op mijn werk opdoe is mooi meegenomen.Zweibeiner zei:Ik weet niet of jij het los van elkaar kan zien, werk om nu voorruit te komen en werk waar je daadwerkelijk van geniet. Wellicht dat het leven makkelijker voor je word als dat 2 aparte dingen gaan zijn voor je. Weet je ook zeker dat de plek is die je tegen staat en niet het werk? Omdat je gestudeerd hebt en bang bent om iets anders te gaan doen omdat het voelt dat je dan een aantal jaar voor niks naar school gegaan bent. Dat je een aantal jaar weggegooid hebt van je leven?
Ik heb een studie gevolgd en daar doe ik helemaal niks mee. Maar het werk wat ik heb geniet ik wel volledig van. Ik ben op mijn plek gekomen. Ik zie mijn studie ook niet als verspeelde tijd, zonder die studie had ik andere beslissingen gemaakt en was ik waarschijnlijk niet op de plek uitgekomen waar ik nu ben.
Op zich is het best leuk werk, maar ik vind de werktijden echt heel kut en de organisatie is alleen maar uit op geld verdienen. Dat werkt niet als je zelf juist uit bent op het helpen van kinderen en ouders.
Ik wil ook werk waar ik van kan genieten. Ik hoef helemaal niet veel geld te verdienen of zo, als ik het maar leuk vind. Je moet iets doen wat je leuk vind en verder maakt het allemaal niet zoveel uit. Maar ik doe niet iets waar m'n hart ligt momenteel en dat moet ik zien te accepteren I guess. (En ondertussen solliciteer ik verder dus in dat opzicht doe ik wat ik kan.)