paupie zei:
Ik heb het idee dat sommige zoiets als dit gewoonweg niet willen geloven.
Ik vind het zelf gewoon heel moeilijk om in te beelden/ voor te stellen. Ik heb zelf volgensmíj hardere trips gehad dan dat, met ego-death, vergeten wie ik was, zelfs zo ver dat ik niet wist waar ik op hielt en de wereld begon, of wat dag en nacht waren, of hoeveel ledermaten ik had. Of wat dát eigenlijk waren. En toch dacht ik 'over een paar uur gaat het over, dan weet ik alles weer, dus laat ik er maar gewoon van genieten nu het nog zo mooi is' en dat lukte. Beste dag van mijn leven; nog steeds.
Ik kan me er gewoon zo weinig bij voorstellen, zelfs dat iemand uit zou flippen in hele extreme omstandigheden.
Want ik heb echt behoorlijke kutdingen meegemaakt in trips qua omstandigheden en ben nog nooit zo bad gegaan. Mijn nu-ex toen vriend was ooit flauw gevallen en had een 20 cm openstaande barst in zijn achterhoofd, ik meost mijn moederbellen die niks van de trip wist en 2 uur in het ziekenhuis uittrippen, vervolgens kan je je voorstellen hoe alle andere trips met hem waren in de zin van 'ik hoop dat het niet wéer gebeurd'. Maar bad gegaan? Nee. Het idee 'nu gaat alles fout'? Nee. Gewoon al trippend (zeer visueel) in de wachtkamer van het ziekenhuis (ik had toen smetvrees, ziektevrees en hypochondrie), en nergens bang voor zijn (besmetvrees+ziekenhuis = normaal gesproken horror).
Daarom kan ik het me gewoon slecht voorstellen, dat paddo's ineens als slecht worden gezien. Ze zijn leuk, visueel mooi en hebben me van mijn angststnoornissen afgeholpen, hoe kan men er zó op uitflippen? Hoe?