DrugsForum.nl

01-01-2024, 00:00

Koffieb00n zei:

uhh hoe denk je dat dat straks op het werk weer zal gaan dan?

Klik om te vergroten...

Nou ik heb bijna mijn hele leven toch ook zonder dagelijks drugsgebruik kunnen leven? Toen haalde ik ook gewoon voldoening uit mijn werk en leven zonder drugs.

Koffieb00n zei:

Toen eenmaal mijn vakantie aanbrak, rara, ging ik gelijk helemaal los. Zuipen, snuiven, doorhalen.

Klik om te vergroten...

Ja sinds ik vrijgesteld ben van mijn werkzaamheden gaat t eigenlijk met ups en downs. Maar ik zag t al wel aankomen dat het helemaal niet werken op termijn mijn gebruik zou versterken. Stiekem weet elke verslaafde wanneer er in principe geen verplichtingen meer zijn om rekening mee te houden dat het dé kans is om daar optimaal gebruik van te maken toch?? Ik baal daarom ontzettend van mezelf en wil gewoon weer een leuke baan. Wat ik zeg, ik wil me nuttig voelen.

Ik kom er net achter dat 2fma staat voor 2-fluormethamphetamine. En dat methamfetamine crystal meth is. Ik ben dus eigenlijk gewoon een meth junk.. heb nooit eerder dit besef gehad

01-01-2024, 00:00

Diamant zei:

Nou ik heb bijna mijn hele leven toch ook zonder dagelijks drugsgebruik kunnen leven?

Klik om te vergroten...

Helaas niet hoe t werkt. Je weet hoe het nu is om dagelijks te gebruiken + hoe je lekker emoties kan verdoven. Drukte/stress door werk kan dan een prachtige trigger zijn. Dat pad heb je al eens bewandeld. Zal wellicht een beetje vervagen maar zal nooit echt weggaan. Eerst aan jezelf werken dan maak je het jezelf alleen maar makkelijker.

01-01-2024, 00:00

Diamant zei:

Mijn intake werd toen telkens verplaatst en toen ik mijn eerste behandel afspraak zou hebben in september, was de conclusie dat ik een zwaardere behandeling nodig had omdat het probleem in de tussentijd was verergerd. Hierdoor moest er een nieuwe intake worden ingepland, en nu staat mijn behandeling gepland voor januari.

Klik om te vergroten...

Weet je al wat voor behandeling je gaat krijgen? Want als je het over zwaardere behandeling hebt dan kan ik me voorstellen dat het bijvoorbeeld een dagbehandeling of wellicht een behandelopname is? Dan heb je toch wat nuttigs te doen op een dag in plaats van werken? Ja werken aan je herstel wat op dit moment heel erg belangrijk is. Zorg eerst dat je jezelf op de rails hebt voordat je weer aan werk gaat denken!💕

01-01-2024, 00:00

Torchic zei:

Weet je al wat voor behandeling je gaat krijgen? Want als je het over zwaardere behandeling hebt dan kan ik me voorstellen dat het bijvoorbeeld een dagbehandeling of wellicht een behandelopname is?

Klik om te vergroten...

Geen behandelopname en ook geen dagbehandeling. Het had meer met de locatie te maken en dat het online was, toen mijn vorige behandeling zou starten, maar dat ik nu toch beter fysiek aanwezig kan zijn. 1x per week ACT therapie. Heb hier ook al het eea over ingelezen.

Ik ben echt in shock dat 2fma meth is - dus daar waag ik me niet meer aan. Benzos heb ik ook niet meer besteld. En nu ben ik online aan t zoeken naar supplementen waar je energie van krijgt, misschien werkt dit voor mij ook een beetje als placebo “stims”.

Hebben jullie suggesties voor supplementen om overdag te slikken? Ik heb van mijn moeder wel eens hypericum, ginkgo, eleutherococcus gehad en daar werd ik vaak wel wat blijer van (volgens mij iets met Sint janskruid?) en dus energieker.

Ook zoek ik iets voor het slapen, melatonine etc haalt bij mij natuurlijk helemaal niks uit en alle vormen van slaaplekker, nighty night en zen thee heb ik al geprobeerd.

Volgens mij is er ook een apart topic over supplementen, zal daar ook eens naar kijken.

Door mijn terugval naar 2fma, is eigenlijk mijn hele verslavingscirkel aangeslingerd. Maar dat wil ik gewoon echt niet meer. Ik vond t altijd al junken spul maar dat is t dus ook echt. Dus ik hoop dat ik de feestdagen nog even doorkomen met natuurlijke alternatieven om zo’n goed mogelijke start te maken met mijn behandeling.

Ik ben al eerder cold turkey van de 2fma gegaan en toen werkte ik gewoon nog, dus ik heb er vertrouwen in dat het me nu ook lukt.

01-01-2024, 00:00

Ga het gewoon aan zonder naar iets externs te grijpen. Er bestaat geen wonder middeltje. Ook niet in supplementen. Leer te accepteren dat je moe bent en je kut voelt. Haal desnoods je energie uit voeding: dus meer gaan eten, maar ook meer rust momentjes gedurende de dag te nemen om op te laden. Dus een kop thee pakken, telefoon weg en gewoon eens een kwartier uit het raam gaan kijken. Slaap doet ook wonderen. Dus elke dag op een vaste tijd naar bed, tussen half 10 en 11, waar jij je prettig bij voelt.

01-01-2024, 00:00

Nee dat snap ik ook wel - maar als verslaafde grijp ik natuurlijk alle externe hulpmiddelen die er beschikbaar zijn aan. Ik heb de afgelopen periode veel gehad dat ik gewoon dagen achter elkaar sliep. En ik wil inderdaad juist dat dagritme er meer inkrijgen en lekker wandelen / yoga gaan doen. Maar ik kom gewoon m’n bed niet uit dan. Dus vandaar dat ik in deze “transitie” periode het fijn zou vinden als ik met supplementen al iets kan doen om meer rust reinheid en regelmaat te creëren.

01-01-2024, 00:00

Ik denk ook dat ik aanraad om even naar een periode toe te werken zonder middelen. Paar kopjes koffie doe ik zelf wel, maar zelfs die kan ik niet echt aanraden.
Vervelen en toch zonder middelen de dag door komen. Mediteren, schrijven, lezen, sporten en mensen ontmoeten. Meetings, goed eten... Werken aan jezelf en niet verdoven maar voelen wat je wil gaan doen zonder drugs.
En dan zal werken je nog meer voldoening bieden in de toekomst.

Moeilijk zal het zijn, maar zo snel mogelijk weer werken gaat je waarschijnlijk niet blij maken op de middellange termijn.

Hoe ziet je mooie toekomst eruit zonder verslavingen? Kun je daar naartoe werken?

Veel succes toegewenst en daarna natuurlijk ook geluk!

01-01-2024, 00:00

Ik heb afgelopen periode ook nuchtere weken gehad en dan hield ik t ook ik t ook bij 2 koffies per dag, en dan kon de tweede kop koffie nog echt verkeerd vallen ook 😅

Manu76 zei:

Paar kopjes koffie doe ik zelf wel, maar zelfs die kan ik niet echt aanraden.

Klik om te vergroten...

01-01-2024, 00:00

Diamant zei:

heb al coke en keta besteld nu en voel me er heel rot over dat ik toch heb toegegeven aan m’n cravings maar ook een soort van blij.

Klik om te vergroten...

Diamant zei:

Omg ik ben gewoon vergeten dat ik dit heb gekocht gisteren en heb het niet genomen!!

Klik om te vergroten...

Hahaha zo zie je maar weer hoe mijn brein me echt opfuckt, denk dat ik dit voorbeeldje er eens moet bijpakken als ik weer wil bestellen.

Brakka Mang zei:

Ik zou lekker alle nummers verwijderen zodat je voorlopig niks meer kan bestellen.

Klik om te vergroten...

Ik had alle nummers verwijderd maar werd voor nieuw jaar door meerdere dealers geappt weer, zoals forumleden hier ook al voorspelden. Ik heb ze gevraagd niet meer te appen.

01-01-2024, 00:00

#10

Ik heb wel eens iets interesants gelezen over verslaving:

Van een verslaving kom je nooit af maar je kunt het wel managen.. of beter gezegd.. je kunt gewoon een leuk tijdverdrijf zoeken en je daar de focus op leggen, of zelfs de verslaving daar op gooien.
Dus vechten tegen verslaving is zinloos maar draai het gewoon om zoek iets nieuws

01-01-2024, 00:00

#11

Diamant zei:

Hahaha zo zie je maar weer hoe mijn brein me echt opfuckt, denk dat ik dit voorbeeldje er eens moet bijpakken als ik weer wil bestellen.

Ik had alle nummers verwijderd maar werd voor nieuw jaar door meerdere dealers geappt weer, zoals forumleden hier ook al voorspelden. Ik heb ze gevraagd niet meer te appen.

Klik om te vergroten...

en je denkt werkelijk dat ze daar naar luisteren ? 😅

01-01-2024, 00:00

#12

MR_CHIP zei:

en je denkt werkelijk dat ze daar naar luisteren ? 😅

Klik om te vergroten...

Je denkt als dealer en als klant een beetje om elkaar, toch?

Lukt niet altijd op tijd...

WhatsApp Image 2022-10-06 at 1.26.30 PM (1).jpeg

01-01-2024, 00:00

#13

Wat mij hielp bij het stoppen is, niet tegen jezelf zeggen dat het nooit meer mag. Het kan best nog eens gebeuren, maar kijk de dag erna hoe je jezelf voeld en of het het waard was, en wat het heeft gekost wat je allemaal hebt "weggegooid ", zo ben Ik er van afgekomen na 20 jaar. Ben nu zelfs bijna gestopt met roken 😇 bij mij is de gedachte dat het nooit meer zou mogen not done, daarom zeg ik tegen mezelf dat het heus niet erg is om t nog eens te doen. En dat het daar bij blijft. (Zijn wel wat jaren overheen gegaan) en ik was er zelf gewoon klaar mee.

01-01-2024, 00:00

#14

Pietertje zei:

Wat mij hielp bij het stoppen is, niet tegen jezelf zeggen dat het nooit meer mag. Het kan best nog eens gebeuren, maar kijk de dag erna hoe je jezelf voeld en of het het waard was, en wat het heeft gekost wat je allemaal hebt "weggegooid ", zo ben Ik er van afgekomen na 20 jaar. Ben nu zelfs bijna gestopt met roken 😇 bij mij is de gedachte dat het nooit meer zou mogen not done, daarom zeg ik tegen mezelf dat het heus niet erg is om t nog eens te doen. En dat het daar bij blijft. (Zijn wel wat jaren overheen gegaan) en ik was er zelf gewoon klaar mee.

Klik om te vergroten...

Ja anders hou je een fixatie op het niet mogen en: what you resist persists.

Ik denk wel dat het laatste dat je zegt het meest cruciaal is in stoppen: iemand stopt omdat hij/zij er gewoon klaar mee is. Niet een "ik ben er helemaal klaar mee!!" want dat is eigenlijk woede en frustratie over hoe het je nog in zijn grip heeft. Maar er echt klaar mee zijn: er geen interesse meer in hebben.

01-01-2024, 00:00

#15

Mindless zei:

Ja anders hou je een fixatie op het niet mogen en: what you resist persists.

Ik denk wel dat het laatste dat je zegt het meest cruciaal is in stoppen: iemand stopt omdat hij/zij er gewoon klaar mee is. Niet een "ik ben er helemaal klaar mee!!" want dat is eigenlijk woede en frustratie over hoe het je nog in zijn grip heeft. Maar er echt klaar mee zijn: er geen interesse meer in hebben.

Klik om te vergroten...

Inderdaad. En als ik hierop mag aansluiten: het ‘niet meer hebben van interesse’ kun je qua insteek reframen naar iets positiefs. bijvoorbeeld: het opzoek gaan naar een lifestyle change. Het is cruciaal om niet alleen iets achter te laten. Daarentegen ook iets nieuws op te bouwen. Anders ontstaat er enkel een gevoel van rouw en leegte - om dat wat er niet meer is of niet meer mag zijn.

Het fundament voor een succesvolle transitie is dat er ook iets nieuws voor in de plaats komt. Wat dat is, dat moet je voor jezelf ontdekken. Het moet iets zijn dat zingeving geeft. Bijvoorbeeld het doen van vrijwilligerswerk, het oppakken van een hobby en/of een sport. Iets dat niet alleen voldoening geeft maar in beginsel ook tijdsinvestering kost. Dat leidt tot een herontdekking van jezelf, een opnieuw ge-herdefinieerde identiteit met andere kernwaarden in het leven. Het leidt af van de leegte die ontstaat door het links laten liggen van de middelen. Die leegte mag ook prima een plek krijgen in het proces, want er wordt ook afscheid genomen van bijvoorbeeld gebruikersvrienden en oude patronen. Ontken dat ook niet voor jezelf. Maar geef dit de benodigde ruimte en praat daar over.

Als je inmiddels zo ver bent gekomen, dan hoef je geheelonthouding ook niet langer meer als doel op zich te beschouwen. Het wordt dan een instrument / middel dat bijdraagt aan je daadwerkelijke doel: de opbouw van je hernieuwde identiteit.

01-01-2024, 00:00

#16

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

01-01-2024, 00:00

#17

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Herkenbaar hoor. Ik raad je aan om voor de kliniek te kiezen. Ambulant werkte niet, en zal een tweede keer waarschijnlijk ook niet werken. Pak jezelf flink aan, dan kom je er wel uit. Acceptatie is inderdaad heel belangrijk, en sommigen moeten heel diep gaan voordat ze dat bereiken. Na acceptatie komt overgave, en dan bereidheid om alles te doen om te herstellen. Fijn dat je opener wordt over jouw verslaving. Blijf praten 💪.

01-01-2024, 00:00

#18

_shikantaza zei:

Pak jezelf flink aan, dan kom je er wel uit. Acceptatie is inderdaad heel belangrijk, en sommigen moeten heel diep gaan voordat ze dat bereiken. Na acceptatie komt overgave, en dan bereidheid om alles te doen om te herstellen. F

Klik om te vergroten...

Bedankt voor je fijne reactie 💜

Ik neig inderdaad sterk naar een klinische opname, precies om wat jij zegt ook. Mijn familie wil hierin ook financieel ondersteunen dus dat is alleen al zo fijn!!

01-01-2024, 00:00

#19

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Wat knap van je dat je je zus gebeld hebt, en de hele familie je steunt.
Ik hoop dat je naar de kliniek kan om te herstellen van je ziekte die verslaving heet. Toi Toi

01-01-2024, 00:00

#20

Diamant zei:

Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.

Fijne dag allemaal! X

Klik om te vergroten...

Jij bent de zoveelste bewijs voor mij dat verslaafden ZELF tot bepaalde conclusies moeten komen. En ik snap heel goed je woorden over de cynische reacties. Er zijn altijd wat mensen ( binnen en buiten het forum) die (on)bewust door hun reacties eigen problemen proberen wegduwen en maskeren. Zo is het leven.
Dankjewel voor je openheid en eerlijkheid,
ik wens je heel veel succes onderweg naar je herstel. ❤️

Mijn verhaal - overgenomen door mijn verslaving

Een reactie plaatsen