#1
Fijn dat je het jaar positief afsluit! Op naar een drugsvrij(er) 2024
Mijn verhaal - overgenomen door mijn verslaving
320 antwoorden
55 weergaven
18-5-2026
#2
Grappig aan de ene kant. Aan de andere kant zorgwekkend imo, want ik heb dit veel te vaak gezien. Ook en juist bij mezelf.De laatste keer was éénmalig. En morgen doe ik het gewoon nog een keer.
Weinig constructieve reactie dit, maar ik moest er hartelijk om lachen![:)]()
Ik geloof geen woorden van een verslaafde meer, enkel daden. Je overwint pas een verslaving als je het bewezen hebt over een aanzienlijke periode van tijd. Woorden kunnen gebaseerd zijn op een gevoel van bijvoorbeeld motivatie. Dat gevoel gaat een keer weg en waar ben je dan?
Een gevoel is te shaky voor betekenisvol herstel. Je hebt discipline over daadwerkelijke tijd nodig.
Misschien een beetje hard van me. Wil de stemming ook niet negatief maken...
#3
Precies dit. Ergens vind ik het ook triest hoe wat forumgenoten zichzelf voor de gek blijven houden maar dat deed ik zelf ook jaren lang. Af en toe twijfel ik ook wel. Heeft het wel zin? Maar al helpt een bericht 1 op de 1000 keer dan heeft het m.i. nut. Maar af en toe voelt het wel wat nutteloos. Je kent de threads wel met vele pagina’s van dezelfde loze beloftes aan zichzelf die je van kilometers ver al fout ziet gaan. Maar ik houd hoop dat het iemand helpt (heeft het ook wel gedaan hoor) en gun ieder een fijn herstel, en daar hoort een harde / confronterende boodschap ook bijGrappig aan de ene kant. Aan de andere kant zorgwekkend imo, want ik heb dit veel te vaak gezien. Ook en juist bij mezelf.
Ik geloof geen woorden van een verslaafde meer, enkel daden. Je overwint pas een verslaving als je het bewezen hebt over een aanzienlijke periode van tijd. Woorden kunnen gebaseerd zijn op een gevoel van bijvoorbeeld motivatie. Dat gevoel gaat een keer weg en waar ben je dan?
Een gevoel is te shaky voor betekenisvol herstel. Je hebt discipline over daadwerkelijke tijd nodig.
Misschien een beetje hard van me. Wil de stemming ook niet negatief maken...
#4
@dupont, jouw berichten helpen echt wel. Ze zijn altijd begripvol, betrokken, respectvol, maar vaak wel duidelijk. Het is aan de lezer om er iets mee te doen of (nog) niet.Precies dit. Ergens vind ik het ook triest hoe wat forumgenoten zichzelf voor de gek blijven houden maar dat deed ik zelf ook jaren lang. Af en toe twijfel ik ook wel. Heeft het wel zin? Maar al helpt een bericht 1 op de 1000 keer dan heeft het m.i. nut. Maar af en toe voelt het wel wat nutteloos. Je kent de threads wel met vele pagina’s van dezelfde loze beloftes aan zichzelf die je van kilometers ver al fout ziet gaan. Maar ik houd hoop dat het iemand helpt (heeft het ook wel gedaan hoor) en gun ieder een fijn herstel, en daar hoort een harde / confronterende boodschap ook bij![:)]()
#5
Ik geloof geen woorden van een verslaafde meer, enkel daden. Je overwint pas een verslaving als je het bewezen hebt over een aanzienlijke periode van tijd. Woorden kunnen gebaseerd zijn op een gevoel van bijvoorbeeld motivatie. Dat gevoel gaat een keer weg en waar ben je dan?
Een gevoel is te shaky voor betekenisvol herstel. Je hebt discipline over daadwerkelijke tijd nodig.
Precies dit. Ergens vind ik het ook triest hoe wat forumgenoten zichzelf voor de gek blijven houden maar dat deed ik zelf ook jaren lang. Af en toe twijfel ik ook wel. Heeft het wel zin? Maar al helpt een bericht 1 op de 1000 keer dan heeft het m.i. nut. Maar af en toe voelt het wel wat nutteloos. Je kent de threads wel met vele pagina’s van dezelfde loze beloftes aan zichzelf die je van kilometers ver al fout ziet gaan. Maar ik houd hoop dat het iemand helpt (heeft het ook wel gedaan hoor) en gun ieder een fijn herstel, en daar hoort een harde / confronterende boodschap ook bij![:)]()
Ik heb het een tijdje terug ook ergens gepost. Je drugsgebruik stoppen (of minderen; als dat überhaupt al kan) begint niet met voornemens. Niet met woorden, niet met beloftes. Die begint met daden.
Laat staan dat anderen je nog op je woord geloven. Vertrouwen komt te voet en gaat te paard.
Ik zal nooit vergeten hoe er paniek uitbrak op vakantie twee jaar geleden toen ze me kwijt waren terwijl ik op de WC zat. Mn moeder zag me al aan de bar hangen. Ik was toen een maand of 9 terug uit Z-A, en ook geregeld nog terugvallen gehad. Maar dat zijn gewoon de sporen die we nalaten 😅
Dat nutteloos gevoel herken ik wel. Ach, er heeft tenminste één forumlid herstel gevonden. Misschien wel meer waar ik geen weet van heb. (Er zijn ook altijd nog de lezers zonder account)
En aan de andere kant denk ik soms ook: aantrekkingskracht boven promotie. Teveel pushen kan ook een afkeer geven.
Maarja, we gunnen iemand anders wat we zelf ook hebben gevonden 😅
Lastig hoor.
#6
Pohhh heb t even zwaar - heb al coke en keta besteld nu en voel me er heel rot over dat ik toch heb toegegeven aan m’n cravings maar ook een soort van blij. Ik weet dat die blijdschap 100% uit m’n verslaving komt, maar doordat de verslavingsstem in mij nu is gerustgesteld voel ik mijzelf ook blijer en rustiger. Zo voorspelbaar en zo volkomen onlogisch eigenlijk.
#7
Hi hi jongens, ik heb de gram coke voor oud jaarsnacht op gemaakt en dat was oké. Ook heb ik wat lsd druppels gehad, maar heb daar niets bewust van gemerkt. Daarnaast heb ik mijn nacht afgesloten met teveel ketamine. Ik kan nu niet slapen en heb al best wat wijn gedronken om een beetje moe te worden.
Toch wil ik nu heel graag coke en keta bestellen. Ik besef me nu dat elke x gebruik leidt tot meer cravings en dat gebruiken het moeilijker maakt om te stoppen.
Ik ben blij dat ik nu m’n craving hier heb uitgetypt maar helaas maakt t de zucht niet minder.
Hopelijk hebben jullie een hele fijne jaarwisseling gehad en ik wens iedereen al het geluk, de liefde en vooral GEZONDHEID in 2024 ❤️❤️❤️
Toch wil ik nu heel graag coke en keta bestellen. Ik besef me nu dat elke x gebruik leidt tot meer cravings en dat gebruiken het moeilijker maakt om te stoppen.
Ik ben blij dat ik nu m’n craving hier heb uitgetypt maar helaas maakt t de zucht niet minder.
Hopelijk hebben jullie een hele fijne jaarwisseling gehad en ik wens iedereen al het geluk, de liefde en vooral GEZONDHEID in 2024 ❤️❤️❤️
#8
En waar ik ook blij van word is dat ik nu een bewuste gebruiker ben ❤️❤️❤️ ook een vorm van externe validatie! En daarnaast de ultieme bevestiging dat ik bewust - ofwel gecontroleerd- gebruiker ben. Geintje - ik zeg t er maar even bij voor wanneer mensen niet doorhebben dat dit een sarcastische opmerking was xxx
#9
Ik zou lekker alle nummers verwijderen zodat je voorlopig niks meer kan bestellen. Cravings duren maar kort, even wat anders gaan doen. Koude of lange warme douche kunnen ook helpen. Des te vaker je niet toegeeft des te makkelijker het wordt. De strijd aangaan wetrkt vaak averechts maar iets tegenover de craving kan wel werken. Iemand bellen, van je afschrijven, schoonmaken, sporten, tekenen, spelletje etc etc
#10
Omg ik ben gewoon vergeten dat ik dit heb gekocht gisteren en heb het niet genomen!! Omdat ik al best veel had gedronken denk ik en ik afgeleid was door iets anders. Ik weet ook niet waar ik het heb gelaten nu haha dus hopelijk is t kwijt. Maar wel heel blij dat ik deze heb overgeslagen haha.
heb al coke en keta besteld nu
#11
Als je het alsnog vindt, kun je het door de plee spoelen hè? Dat is een actie tegen je verslaving: 1-0 voor Diamant tegen verslaving. Met dat soort acties verzwak je de grip van je verslaving op jou. Net als de dingen die @Brakka Mang opnoemt.Omg ik ben gewoon vergeten dat ik dit heb gekocht gisteren en heb het niet genomen!! Omdat ik al best veel had gedronken denk ik en ik afgeleid was door iets anders. Ik weet ook niet waar ik het heb gelaten nu haha dus hopelijk is t kwijt. Maar wel heel blij dat ik deze heb overgeslagen haha.
Als je het gewoon per ongeluk kwijtraakt overwin je helemaal niks, dan ligt het buiten jouw doen.
#12
heb al coke en keta besteld nu en voel me er heel rot over dat ik toch heb toegegeven aan m’n cravings maar ook een soort van blij.
Hahaha zo zie je maar weer hoe mijn brein me echt opfuckt, denk dat ik dit voorbeeldje er eens moet bijpakken als ik weer wil bestellen.Omg ik ben gewoon vergeten dat ik dit heb gekocht gisteren en heb het niet genomen!!
Ik had alle nummers verwijderd maar werd voor nieuw jaar door meerdere dealers geappt weer, zoals forumleden hier ook al voorspelden. Ik heb ze gevraagd niet meer te appen.Ik zou lekker alle nummers verwijderen zodat je voorlopig niks meer kan bestellen.
#13
Ik heb wel eens iets interesants gelezen over verslaving:
Van een verslaving kom je nooit af maar je kunt het wel managen.. of beter gezegd.. je kunt gewoon een leuk tijdverdrijf zoeken en je daar de focus op leggen, of zelfs de verslaving daar op gooien.
Dus vechten tegen verslaving is zinloos maar draai het gewoon om zoek iets nieuws
Van een verslaving kom je nooit af maar je kunt het wel managen.. of beter gezegd.. je kunt gewoon een leuk tijdverdrijf zoeken en je daar de focus op leggen, of zelfs de verslaving daar op gooien.
Dus vechten tegen verslaving is zinloos maar draai het gewoon om zoek iets nieuws
#14
en je denkt werkelijk dat ze daar naar luisteren ? 😅Hahaha zo zie je maar weer hoe mijn brein me echt opfuckt, denk dat ik dit voorbeeldje er eens moet bijpakken als ik weer wil bestellen.
Ik had alle nummers verwijderd maar werd voor nieuw jaar door meerdere dealers geappt weer, zoals forumleden hier ook al voorspelden. Ik heb ze gevraagd niet meer te appen.
#15
Je denkt als dealer en als klant een beetje om elkaar, toch?en je denkt werkelijk dat ze daar naar luisteren ? 😅
Lukt niet altijd op tijd...
#16
Wat mij hielp bij het stoppen is, niet tegen jezelf zeggen dat het nooit meer mag. Het kan best nog eens gebeuren, maar kijk de dag erna hoe je jezelf voeld en of het het waard was, en wat het heeft gekost wat je allemaal hebt "weggegooid ", zo ben Ik er van afgekomen na 20 jaar. Ben nu zelfs bijna gestopt met roken 😇 bij mij is de gedachte dat het nooit meer zou mogen not done, daarom zeg ik tegen mezelf dat het heus niet erg is om t nog eens te doen. En dat het daar bij blijft. (Zijn wel wat jaren overheen gegaan) en ik was er zelf gewoon klaar mee.
#17
Ja anders hou je een fixatie op het niet mogen en: what you resist persists.Wat mij hielp bij het stoppen is, niet tegen jezelf zeggen dat het nooit meer mag. Het kan best nog eens gebeuren, maar kijk de dag erna hoe je jezelf voeld en of het het waard was, en wat het heeft gekost wat je allemaal hebt "weggegooid ", zo ben Ik er van afgekomen na 20 jaar. Ben nu zelfs bijna gestopt met roken 😇 bij mij is de gedachte dat het nooit meer zou mogen not done, daarom zeg ik tegen mezelf dat het heus niet erg is om t nog eens te doen. En dat het daar bij blijft. (Zijn wel wat jaren overheen gegaan) en ik was er zelf gewoon klaar mee.
Ik denk wel dat het laatste dat je zegt het meest cruciaal is in stoppen: iemand stopt omdat hij/zij er gewoon klaar mee is. Niet een "ik ben er helemaal klaar mee!!" want dat is eigenlijk woede en frustratie over hoe het je nog in zijn grip heeft. Maar er echt klaar mee zijn: er geen interesse meer in hebben.
#18
Inderdaad. En als ik hierop mag aansluiten: het ‘niet meer hebben van interesse’ kun je qua insteek reframen naar iets positiefs. bijvoorbeeld: het opzoek gaan naar een lifestyle change. Het is cruciaal om niet alleen iets achter te laten. Daarentegen ook iets nieuws op te bouwen. Anders ontstaat er enkel een gevoel van rouw en leegte - om dat wat er niet meer is of niet meer mag zijn.Ja anders hou je een fixatie op het niet mogen en: what you resist persists.
Ik denk wel dat het laatste dat je zegt het meest cruciaal is in stoppen: iemand stopt omdat hij/zij er gewoon klaar mee is. Niet een "ik ben er helemaal klaar mee!!" want dat is eigenlijk woede en frustratie over hoe het je nog in zijn grip heeft. Maar er echt klaar mee zijn: er geen interesse meer in hebben.
Het fundament voor een succesvolle transitie is dat er ook iets nieuws voor in de plaats komt. Wat dat is, dat moet je voor jezelf ontdekken. Het moet iets zijn dat zingeving geeft. Bijvoorbeeld het doen van vrijwilligerswerk, het oppakken van een hobby en/of een sport. Iets dat niet alleen voldoening geeft maar in beginsel ook tijdsinvestering kost. Dat leidt tot een herontdekking van jezelf, een opnieuw ge-herdefinieerde identiteit met andere kernwaarden in het leven. Het leidt af van de leegte die ontstaat door het links laten liggen van de middelen. Die leegte mag ook prima een plek krijgen in het proces, want er wordt ook afscheid genomen van bijvoorbeeld gebruikersvrienden en oude patronen. Ontken dat ook niet voor jezelf. Maar geef dit de benodigde ruimte en praat daar over.
Als je inmiddels zo ver bent gekomen, dan hoef je geheelonthouding ook niet langer meer als doel op zich te beschouwen. Het wordt dan een instrument / middel dat bijdraagt aan je daadwerkelijke doel: de opbouw van je hernieuwde identiteit.
#19
Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.
Fijne dag allemaal! X
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.
Fijne dag allemaal! X
#20
Herkenbaar hoor. Ik raad je aan om voor de kliniek te kiezen. Ambulant werkte niet, en zal een tweede keer waarschijnlijk ook niet werken. Pak jezelf flink aan, dan kom je er wel uit. Acceptatie is inderdaad heel belangrijk, en sommigen moeten heel diep gaan voordat ze dat bereiken. Na acceptatie komt overgave, en dan bereidheid om alles te doen om te herstellen. Fijn dat je opener wordt over jouw verslaving. Blijf praten 💪.Hi, ik heb de laatste tijd gemerkt dat ik niet meer de behoefte had om mijn proces hier te delen omdat ik toch vooral bezig was met alle negatieve, cynische reacties die ik vaak kreeg als ik weer iets had geüpdate. Maar ik weet dat veel mensen dit topic ook in stilte volgen, zonder te oordelen. Dus ik hoop dat ik mensen hier mee kan helpen, door mijn ervaring te delen.
Er is nogal wat gebeurd.
M’n behandeling is begonnen. Maar tegelijkertijd is m’n gebruik weer toegenomen. Dus ik ben keurig elke week naar de afspraak geweest met mijn verslavingspsycholoog, maar hierdoor dacht ik: ik ben ermee aan t werk, ik krijg hulp, wat kan er nou helemaal gebeuren? En ik moet zeggen, de afgelopen periode ging met ups en downs best goed ook. De behandeling bij verslavingszorg is nu alleen gestopt, omdat ik mijn doel heb bereikt: op dit moment zit ik op (semi) gecontroleerd gebruik. Iets wat hier ook al veel ter sprake is gekomen, omdat ik intrinsiek de wil niet heb om 100% te stoppen met alles (daarvoor ondervind ik de nadelen (nog) niet genoeg, heeft behandeling bij verslavingszorg geen zin.
Ik ben mijn baan verloren in the meantime. En omdat ik dus ook geen hulp meer heb, heeft dit iets bij mij getriggerd. Ik baalde ervan dat ik er nu weer echt alleen voor stond.
Afgelopen weekend had ik weer van alles en nog wat gebruikt en dacht ik: dit kan zo niet langer, ik zit mijn eigen vooruitgang in de weg.
Ik heb toen voor t eerst mijn zus gebeld om te vertellen dat ik gewoon knetter verslaafd ben en dat t niet goed gaat. M’n zus schrok zich kapot natuurlijk maar ze was wel heel begripvol en ondersteunend. Eerder in dit topic wilde ik absoluut mijn probleem niet met naasten delen, maar ik kom er alleen niet uit, dus ik ben zo blij dat ik het met familie gedeeld heb nu. Een uur later stond mijn moeder hier voor de deur en nam ze me mee naar het huis van mijn ouders om te praten en om gewoon bij te komen. Natuurlijk zijn mijn ouders zich kapot geschrokken ook, maar ze steunen me vooral. Samen met mijn zus en ouders ben ik nu aan t kijken om naar een kliniek in t buitenland te gaan, maar ik sluit niet uit dat ik de behandeling bij verslavingszorg alsnog hervat. Het is zo fijn na 3 - 4 jaar erover te kunnen praten en ook te kunnen overleggen wat goed is voor mij en waar ik goed aan doe. Dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen.
Door mijn probleem met mijn familie te delen heb ik t gevoel dat ik een stuk dichter bij de erkenning en acceptatie zit, waardoor de oplossing ook makkelijker lijkt ofzo. Het is echt niet zo dat ik opeens ben genezen, maar het is heel fijn om steun en begrip te krijgen, om samen naar een oplossing te werken die het beste is voor mij.
Ik heb er ineens wel weer vertrouwen in dat het goed komt. Niet vanzelf - ik moet het nog steeds zelf doen, maar ik ben nu gemotiveerder om er echt mee aan de slag te gaan.
Fijne dag allemaal! X