#1
Ik heb de eerste 10 pagina's gelezen en denk wel wat de clue van dit alles is. Hij heeft gewoon een psychisch probleem waar hij mee worstelt en niet mee kan dealen. Het is dan namelijk zo dat hij blijft herhalen en herhalen en het komt allemaal op hetzelfde neer, "Ik voel mij depressief en weet niet wat ik moet doen...". Ik probeer met mijn post aan te geven dat er altijd een uitweg is, dat iedereen zich depressief kan voelen, Juist wat ik allemaal heb meegemaakt, dat wilde ik delen en aangeven dat ik ook zeer depressief was van de situatie wat uitzichtloos leek, maar het omdraaide naar een uitdaging. Zo lang hij zichzelf als een slachtoffer presenteert, zolang zal hij met het probleem blijven lopen. Uiteindelijk lijkt hij zichzelf in de weg te zitten en zichzelf te saboteren met zelfmedelijden. Daarbij maakt het niet uit wat precies de oorzaak is van zijn depressie. Eerst moet hij het accepteren dat hij het heeft, dan zich herpakken, dan zichzelf niet meer als slachtoffer zien maar daadwerkelijk daar iets aan gaan doen, het als een doel zien en daar naartoe werken, hoe lang het ook gaat duren. Ja, hij heeft problemen met medicatie, ook dat moet hij gaan relativeren, accepteren en de koe bij de hoorns nemen. Ik heb ook geworsteld met een opiaat verslaving, 7 jaar oxycodon gebruikt, tot 250mg per dag. Ben 3 weken naar een afkickkliniek gegaan en zag het na 3 weken niet meer zitten en ben er weg gegaan. Eenmaal thuis begon ik gewoon meer te gebruiken dan wat ik daar gebruikte toen ik wegging. Op een gegeven moment zat ik binnen 3 weken weer op 80mg per dag. Ik had geen medelijden met mijzelf, maar was kwaad, boos op mijzelf dat ik het zover liet komen, daarom dat dat op 27 sept. j.l. had besloten dat het de laatste dag was dat ik het nam. Ik ben toen in één keer Cold Turkey gestopt. Het was zeer zeer zwaar, ik lag op bed en op de bank te kreunen en te puffen, te bewegen als een gek, maar ik vond mijzelf niet zielig. Ik wilde ook niet door mijn vrouw en zoon zielig gevonden worden. Ik ging door een hel, de eerste 3 dagen was echt niet normaal, ik had zoveel pijn en dacht, of eigenlijk zei ik tegen mijzelf, pak een pilletje en je bent er binnen 20 minuten vanaf. Maar ik vocht tegen deze gedachte, had ik mijzelf zielig gevonden en bleef ik zeuren, had ik het niet gered. Ik ben er nu 11 dagen van af en ja, ik voel mij heel erg somber en depressief, maar ben trots dat ik het gedaan heb en ik weet... ergens in de toekomst schijnt voor mij de zon weer.
