#1
Dat denk ik ook niet nee.
Het lijkt me niet goed om dit perspectief zonder meer de kop in te drukken omdat het anders is.
Maar het is denk ik ook belangrijk om kritisch te blijven. Is wat wij willen namelijk altijd het beste? Natuurlijk, in sommige gevallen wel, maar in alle? Zo is het bijvoorbeeld ook bekend dat in oude beschavingen transgenderisme zijn intrede deed wanneer deze beschavingen tot een einde kwamen. Zo lijkt er een correlatie te zijn. Aan de ene kant kan het dus zo zijn dat het goed is dat mensen makkelijker kunnen "zijn" (de identiteit uitdragen) wie ze willen zijn. Aan de andere kant kan het ook zo zijn dat we niet goed weten wat we willen en dus meer vanuit die wanhopigheid een identiteit zoeken. Het kan een symptoom zijn van een maatschappij met een heersende identiteitscrisis. Een symptoom van een maatschappij die begint in te storten. Er zijn momenteel namelijk meerdere duidelijke symptomen van een maatschappij die op zijn laatste benen loopt. Niet dat dit betekent dat er geen mensen zijn die daadwerkelijk transgender zijn. Maar zoals gezegd, het is belangrijk om kritisch te blijven.
De kritische wijze waarop deze vrouw naar deze kwestie kijkt vind ik bijvoorbeeld erg interessant:
In bepaalde zin wel ja. In essentie zijn we niet man of vrouw. Persoonlijk ben ik echter van mening dat de natuur juist zo goed werkt omdat het volgens het dualistische principe werkt. En dat het niet per se goed is om globaal gezien die man/vrouw dynamiek het raam uit te gooien. Ik denk niet dat de natuur het fout had om man en vrouw te creëren. Ook al is dat allemaal onderdeel van de relatieve wereld. Slechts omdat we iets kunnen doen, betekent nog niet dat het beter is om dat te doen. Het is niet voor niets dat in de gehele geschiedenis van de mens de man/vrouw relatie steeds weer terugkomt. Het werkt.
Allereerst, ik probeer al jaren mijn essentie uit te leggen maar weet ook tegelijkertijd dat ik daar altijd in zal falen. Het is namelijk zo dat alleen de essentie zelf zichzelf kan begrijpen. Alle beschrijvingen beschrijven het niet direct, maar cirkelen eromheen zeg maar.
Dat gezegd hebbend, kan ik proberen het zo simpel mogelijk te beschrijven om je een beetje in die richting te krijgen. Een goede pointer voor je essentie, is dat het datgene is wat overblijft wanneer denken stopt. Alles wat een mentale constructie is, zal uiteenvallen wanneer het denken tot stilstand komt. Je kunt nog zo sterk geloven in iets, wanneer je het onderwerpt aan die test (het stoppen van gedachteactiviteit) en het verdwijnt voor je, dan is het niet essentieel aan jou. Maar wat wel essentieel is, zal altijd blijven bestaan ongeacht de aan- of afwezigheid van gedachten.
Een ander iets om te beseffen, is dat het woord 'essentie' misschien misleidend kan werken. Het is namelijk niet dat je iets in jezelf zult vinden, een soort ware kern of zo. De essentie ís jezelf, ook nu al. Alles wat niet jezelf is, is tijdelijke aangenomen identiteit.
Waarom dit dan relevant is voor deze discussie? Omdat dit de gehele (gender-)identiteit kwestie relatief maakt. Als mensen niet bewust zijn van dat wat ze zijn, dan wordt dat wat ze dénken dat ze zijn absoluut belangrijk. En dat is een recept voor conflict en alle daaruit voortkomende rampzaligheid. Nogmaals, je uitgedragen identiteit is niet onbelangrijk, maar het is niet absoluut belangrijk. Het enige dat absoluut belangrijk is, is wat je bent ongeacht van wat je denkt. En het is absoluut belangrijk, omdat het nooit veranderd (in de subjectieve beleving). Waardoor het een stabiele basis is voor een identiteit. Als anderen iemands identiteit niet accepteren, dan kan dat diegene niet meer van zijn stuk brengen. Want diegene is dan geaard in dat wat nooit zal veranderen. Het enige dat er absoluut altijd voor je zal zijn, ongeacht wat.
Ik bedoel 'vóór' in de zin van meer fundamenteel. Ja, je bent bijvoorbeeld een man of een vrouw, een Nederlander of een Duitser, een Europeaan of een Amerikaan, et cetera. Maar meer fundamenteel dan die identiteiten ben je iets dat niet gedefinieerd kan worden op die wijze. Wat misschien helpt om dit te visualiseren: niet vóór als in het verleden (horizontale dimensie van tijd), maar vóór in de verticale dimensie van bestaan. Nu in dit moment, is ons bestaan gegrond in iets dieper dan al de bovengenoemde identiteiten. Die identiteiten zijn als een soort tijdelijke maskers. Relevant op een bepaald niveau, maar ze hebben niets te maken met de essentie, die "daaronder" ligt. Om daarin te aarden zul je je eerst bewust moeten worden van die essentie, wat automatisch gebeurd wanneer gedachteactiviteit afneemt. Aarden is misschien een slechte benaming, omdat we alreeds die essentie zijn. Het is eerder een herkenning van 'o ja, ik ben dat...' Het is iets waar we altijd bewust van zijn, maar wat heel 'stil' is vergeleken met onze gedachten. En daarom niet opvalt. Dus wanneer gedachten wat stiller worden, dan wordt het makkelijker om dat daaronder te herkennen.
Het is niet echt esoterisch. Esoterie houdt kennis in die voor velen aan het zicht ontrokken is. Terwijl de essentie vrij toegankelijk is voor iedereen, omdat iedereen zijn/haar essentie is. Ik begrijp natuurlijk dat het wel heel anders is dan reguliere kennis. De reden dat ik het toch (vaak) ter sprake breng, is dat iedereen baat heeft bij bewustwording van het essentiële. Het is iets dat dringend nodig is. Zonder bewustwording daarvan bouwen we onze huizen allemaal op los zand, met catastrofale gevolgen voor onze maatschappij en wereld.
Camille Paglia is een van de meest grote denkers die zich al sinds de Jaren zestig uitspreekt. Vooral haar kijk op de Gloria Steinem slachtoffer mentaliteit was verfrissend. Naar mijn mening een van de grootste feministen van vandaag
