Ik ga het beschaafd houden maar ik vind jouw post met afstand een van de meest respectloze en domme uitingen die ik hier ben tegen gekomen.
Net zoals er verschillen zijn in levensbeschouwing zijn er ook verschillen in wat men als 'beschaafd' beoordeeld.
![:sweatsmile:]()
Symptoombestrijding kan een prima oplossing zijn. Sterker nog, soms kan het nalaten ervan bij bijv. pijnbestrijding voor ondraaglijk lijden zorgen.
Het zou me niks verbazen als je bij Narconon van Scientology deze kwaadaardige onzin hebt opgepikt.
Die moest ik even googlen. Ik hou mij niet bezig met een anti-meds beweging, dit zijn opvattingen die voortkomen uit een bredere levensbeschouwing waar ik voornamelijk na veel trippen en mediteren steeds meer over na ben gaan denken en meer naar ben gaan leven. Dat ik liever zou zien dat er minder medicatie wordt gebruikt bouwt voort op het streven "zo dicht mogelijk bij ons ware zelf leven in volledige zelfacceptatie" vanuit een non-dualistische invalshoek.
Of bij een MDMA "dinsdagdip", ff de schouders eronder, denk die serotonine omhoog! 🤪
Dit is niet wat ik zeg, ik zeg "verdraag de dinsdagdip, erváár de dinsdagdip." Ook de negatieve gevoelens moeten gevoeld worden. Zijn ze daarmee weg? Nee. Kun je die gevoelens door ze volledig te accepteren wel anders gaan waarnemen? Mogelijk wel.
Als voorbeeld: ik heb nu 4,5 jaar chronische pijn waar medisch gezien niets aan te veranderen is en wat veel beperkingen met zich mee brengt. Ik heb er 3 jaar tegen gevochten en heb het 3 jaar proberen te onderdrukken en te verhelpen door een heel medisch circus en allerlei mogelijke behandelingen. Het hielp niet. De pijn is niet minder geworden, maar ik vecht niet meer, ik accepteer dat het bij me hoort en probeer het neutraal te bekijken in plaats van negatief ("ik voel/ervaar dit" in plaats van "gvd weer die kutpijn"). Als het me lukt dat vast te houden
ervaar ik de pijn langzaam maar zeker niet langer als negatief. Maar ik heb hem nog niet weg kunnen toveren helaas.
Bij ernstigere, chronische aandoeningen is dit natuurlijk nog veel moeilijker en het kan goed zijn dat ik in die gevallen ook geen andere weg zou hebben gezien dan medicatie...
Niet al het gedrag wat voortkomt uit geestelijke problemen is wenselijk en/of nuttig. Zo zet ik bijv. mijn preoccupaties even opzij bij mensen die ik (nog) niet ken of waarvan ik weet dat ze er geen interesse in hebben. Dat kost mij weinig aan energie en verbetert de interactie met de wereld. Jij noemt het conformeren maar het is pragmatisme en gezond verstand.
Zeker. In de praktijk is het bijna onmogelijk om altijd, overal en in alle omstandigheden alleen maar te doen wat we zelf willen. Een belangrijk principe is ook dat je rekening houdt met de ander, en soms botst dat wel eens met eigen wensen in deze persoon. Hierin probeer ik een balans te vinden, maar het blijkt eigenlijk dat er veel meer mogelijk is dan ik dacht. Ik heb mij zelf bijna mijn hele leven aangepast, in de zin van, ik gedroeg mij naar wat er van mij verwacht werd. Een monogaam huwelijk, netjes studeren, netjes werken, geen rare uitspattingen, mijn soms controversionele mening voor me houden en ervoor zorgen dat ik aardig gevonden werd. Ik werd er ongelukkig van.
Eerst was het eng om dingen te doen of zeggen die afkeuring of afwijzing teweeg kunnen brengen omdat ze niet passen binnen datgene waarvan men vindt het het hoort. Maar ik merkte eigenlijk, dat hoe meer ik laat zien wie ik ben, hoe 'aardiger' ik juist gevonden werd, omdat ik geen masker meer op heb. Natuurlijk zijn er mensen die raar opkijken en mijn 'vrijere' manier van leven wordt vooral afgekeurd door mensen die zelf heel netjes en volgens de regels leven. Of men vindt dat ik gewoon niet spoor.
![:grinning:]()
Maar de gesprekken met mensen die nu op mijn pad komen zijn veel oprechter en meestal veel dieper, voorbij het oppervlakkige, sociaal wenselijke gebeuren. En zo inspireren we elkaar en zie je langzaam maar zeker dat andere mensen om ons heen ook meer van zichzelf durven te laten zien. Nog altijd heb ik mijn remmingen en een zekere remming is ook nodig denk ik, maar er mag en kan in mijn ogen véél vrijer geleefd worden dan nu het geval is - zo lang je er niemand kwaad mee doet.
Ach, ik ben te lief en principieel hierin. Wat mij betreft verdienen jullie zo'n ervaring gewoon.
Dat is nou net het principe van mijn invalshoek: ik
ervaar dat al. Want jij bent - IN MIJN OPVATTING - net zo zeer mijzelf als dat ik mijzelf ben. Alle fragmentaties komen - NAAR MIJN IDEE - uiteindelijk allemaal weer bij elkaar, en ik zal - ZOALS IK HET ZIE - exact jouw leven ervaren, niet 'alsof', maar 'daadwerkelijk'. Daarom kan ik niet anders dan het beste voor jou - mijzelf willen. En bedoel ik het dus echt niet slecht. Jij vindt medicatie voor jouzelf de beste oplossing, misschien is dat juist, ik kan immers nu niet exact voelen wat jij voelt. Ik denk wel dat problemen/onopgeloste gevoelens/niet-geleerde lessen niet weggaan door symptoombestrijding, en dat die dus in andere levenscycli terugkomen, net zo lang tot ze zijn opgelost. Dat wil ik niet voor jou, dat wil ik niet voor mezelf, en daarom denk ik dat er hoe dan ook ooit een moment zal moeten komen dat het leed ervaren moet worden. Hoe verschrikkelijk dat leed ook moge zijn. Ikzelf geloof niet meer in 'domme pech' en denk dat alles een reden heeft. Om het positieve te ervaren moet ook het negatieve worden ervaren, etc.
Dat is overigens heel wat anders dan "schouders eronder" of "gewoon even doorbijten", ik heb zelf ook een hekel aan zulke uitspraken.
Misschien snap je mijn visie iets beter na het lezen van mijn
5-MeO-DMT report. En toen ging ik (meer) lezen en bleek de eenheidstheorie al heel lang en in vele stromingen te bestaan.
En ja, ik erken een zekere mate van hypocrisie. Ik gebruik af en toe nog wel eens pijnstilling als mijn pijn voor mijn gevoel 'ondraaglijk' is of als het ervoor zorgt dat ik mijn dagelijkse 'verplichtingen' niet uit kan voeren. Als ik langere tijd slecht slaap neem ik wel eens een benzo. Ik eet mijn stress wel eens 'weg'. En ik heb heus niet altijd alleen maar goed intenties en doe altijd maar het juiste.
Ik
streef wel naar geen medicatie en het juiste doen.
Ik dring mijn mening wel eens op, doorgaans wel vanuit goede intenties, maar daarmee toch iemand kwetsend, zoals ik nu bij jou heb gedaan.
Ik ben nog volop lerende, en ik heb jou niet het gevoel willen geven dat jij jouw keuze moet rechtvaardigen, of dat je een aansteller zou zijn. Zo zie ik het namelijk absoluut niet.
Je laatste puntje nog, ik geloof niet zozeer in karma binnen dezelfde levenscyclus, ik zie ook dat het leed oneerlijk lijkt verdeeld en dat mensen met van alles 'weg komen' in het leven. Ik geloof wel in balans en dat het totaal onderaan de lijn gelijk is, en dat alles wat je zelf de wereld in stuurt weer bij je terug komt, op welke manier en in welke vorm dan ook.