#1
Ik heb citalopram en mirtazapine gehad on het verleden
Antidepressiva
296 antwoorden
37 weergaven
18-5-2026
#2
Ik slik nu ong een jaar Duloxetine.
"Duloxetine is een antidepressivum en pijnstiller uit de groep van selectieve serotonine-en-noradrenaline-heropnameremmers. Het is een gecombineerde serotonine- en noradrenaline-heropnameremmer."
"Duloxetine is een antidepressivum en pijnstiller uit de groep van selectieve serotonine-en-noradrenaline-heropnameremmers. Het is een gecombineerde serotonine- en noradrenaline-heropnameremmer."
#3
Ik heb een 5 jaar geleden een 4 maand Trazolan genomen en een 1 jaar geleden toen ik voor de 2x maal afgekickt was van de Oxycodone en benzo's heb ik Trazodone (Trazolan) een 6 maand genomen. Toen gerealiseerd dat ik slechter slaapte op de Trazodone ben ik het gewoon cold turkey gestopt en kon ik plots 4-5 uur op een nacht slapen.
#4
Dat wist ik niet dat het ook pijn stiltIk slik nu ong een jaar Duloxetine.
"Duloxetine is een antidepressivum en pijnstiller uit de groep van selectieve serotonine-en-noradrenaline-heropnameremmers. Het is een gecombineerde serotonine- en noradrenaline-heropnameremmer."
#5
Klopt sinds ik paroxetine krijg slaap ik ook slechtIk heb een 5 jaar geleden een 4 maand Trazolan genomen en een 1 jaar geleden toen ik voor de 2x maal afgekickt was van de Oxycodone en benzo's heb ik Trazodone (Trazolan) een 6 maand genomen. Toen gerealiseerd dat ik slechter slaapte op de Trazodone ben ik het gewoon cold turkey gestopt en kon ik plots 4-5 uur op een nacht slapen.
#6
Soms word er anti-depressiva voorgeschreven wanneer het niet nodig is. Ander second opinion doen.Klopt sinds ik paroxetine krijg slaap ik ook slecht
#7
Dat wist ik niet dat het ook pijn stilt
Omdat ik darmziekte heb slikte ik altijd medicatie voor zenuwpijn.
Als ik dat niet slik kan ik met slapen alleen op mijn rug liggen.
Toen ik begon met antidepressiva mocht deze niet samen met de medicatie voor de zenuwpijn.
Daarom heeft de dokter mij deze ad voorgeschreven omdat deze ook werkt voor zenuwpijn.
Zo heeft ie dus dubbele werking voor mij.
Dit is niet bij alle ad denk ik,geen idee eigenlijk.
#8
Als je het zo bekijkt lsd en xtc is helemaal niet nodigSoms word er anti-depressiva voorgeschreven wanneer het niet nodig is. Ander second opinion doen.
#9
Bedoel je dan dat lsd en xtc niet nodig is wanneer je het wilt nemen? Je hoeft het natuurlijk niet te nemen maar het is wel leuk af en toe eens. Psychedelica en stimulantia zijn wel andere middelen dan anti-depressiva.Als je het zo bekijkt lsd en xtc is helemaal niet nodig
Maar dokters schrijven soms wel de verkeerde medicatie voor als ze een verkeerde diagnose maken of de patient niet de juiste klachten beschrijft.
#10
Klopt we hebben het over ad.Maar ik heb hem wel nodig,geprobeerd met een ander maar dat ging niet.Bedoel je dan dat lsd en xtc niet nodig is wanneer je het wilt nemen? Je hoeft het natuurlijk niet te nemen maar het is wel leuk af en toe eens. Psychedelica en stimulantia zijn wel andere middelen dan anti-depressiva.
Maar dokters schrijven soms wel de verkeerde medicatie voor als ze een verkeerde diagnose maken of de patient niet de juiste klachten beschrijft.
#11
Je kan altijd nog eens je klachten zeggen tegen de dokter of een andere dokter, misschien heb je iets vergeten te zeggen anders eens kijken voor een ander anti-derpressiva.Klopt we hebben het over ad.Maar ik heb hem wel nodig,geprobeerd met een ander maar dat ging niet.
#12
Ik slik citalopram
#13
Hoeft niet per se het beste te zijn om te doen op de lange termijn.
Ik had ook dingen kunnen gaan slikken met mijn levenslange terugkerende problemen met depressie en concentratie. Dat had mij vast en zeker geholpen op de korte termijn. Maar nu kan ik zelfstandig zonder middelen met die problemen dealen.
Wil mezelf en mijn problemen niet vergelijken met een ander, daar gaat het niet om en dat heeft ook geen zin. Maar als iets helpt, is dat niet per se het beste wat je kunt doen voor jezelf. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken op de lange termijn.
Je vergelijkt jouw problemen met deze reactie in feite wel met die van een ander.
Ik heb de langere termijn (proefschrift afmaken - dus het meest stressvolle deel van m’n PhD nog ‘aankunnen’) júist in mijn achterhoofd gehad bij het besluiten tot het nemen van medicatie. Ik ben bijna een jaar zonder medicatie geweest (wel therapie) en dit schoot niet op. Sinds ik aan medicatie ben begonnen kom ik veel verder en ik werk nu weer vier dagen. Het proefschrift gaat er komen. Ik ben die shit ontzettend dankbaar en ik ben blij dat ik over mijn eigen kortzichtigheid heengestapt ben destijds. Ik had die kritische noten ook, wetende van de publicatiebias en de invloed van Big Pharma.
Overigens lijkt de lange-termijn-schade van antidepressiva mee te vallen. Ik heb nu even geen tijd om het terug te zoeken (deadline vanavond) maar ik las pas een samenvattend artikel waarin ze tot de conclusie kwamen dat de (fysieke) gevaren bij langdurig gebruik helemaal niet zo groot zijn. Uiteindelijk was er voor een paar ziektes een klein hoger risico, maar voor andere aandoeningen werd het risico net lager, een soort balans dus. Ik zeg niet dat dit alles goedpraat want ik ken de huidige state of the art niet precies, maar je moet wel oppassen met conclusies trekken.
Bedenk wel dat depressie ansich zeer schadelijk is voor je lichaam. Ik was 15 kilo afgevallen, vanaf een gezond gewicht, dus ik was dun en zwak en zag er niet uit met dank aan die stomme depressie. Na start van de combinatie therapie en het juiste medicijn is mijn gewicht nu weer gezond. (@Syl: ik kwam niet aan van duloxetine, maar ik heb het ook maar een maand geslikt. Het is wel een bekend fenomeen. Je zou bupropion eens met je psych kunnen bespreken, dit is een middel waarvan gewichtstoename geen bijwerking is.)
#14
Zoals ik het heb meegemaakt in mijn directe omgeving liep het juist extreem slecht af door die bijwerkingen. Twee keer een suïcide poging bij twee verschillende mensen.
Later heeft EMDR die beide mensen veel meer geholpen omdat ipv chemicaliën in te gooien gericht therapie werd toegepast op de trauma's die zij hebben meegemaakt.
Ik zie het als een quick fix omdat het alleen op de achtergrond wat in je hersenen veranderd waardoor je anders op triggers reageert. Ik ontken zeker niet dat het werkt.
Ik heb er m'n twijfels bij of het juist is om dat te bestrijden met nog meer chemicaliën. Heb het 2 keer mis zien gaan.
Een oplossing die ik heb toegepast zien worden is onder andere EMDR. Maar nogmaals ik ben geen arts dus geen idee verder, dat verschilt enorm per case.
Vervelend dat je het twee keer mis hebt zien gaan, maar de bijwerking ‘suïcidaliteit’ (die inderdaad in de bijsluiter staat) is erg zeldzaam. N = 2 zegt uiteindelijk weinig, hoe naar ook voor deze mensen. Natuurlijk moet het gebruik van dergelijke medicatie strikt opgevolgd worden, en dit soort ernstige bijwerkingen zijn vanzelfsprekend niet acceptabel. Dat is echter geen reden om alle gebruik van antidepressiva over diezelfde kam te scheren.
EMDR is inderdaad een zeer effectieve therapie, maar vooral bij trauma’s.
#15
Daar heb je zeker een punt. Mijn ervaring ermee is gewoon zeer negatief dus dat vertroebeld mijn mening sowieso.Vervelend dat je het twee keer mis hebt zien gaan, maar de bijwerking ‘suïcidaliteit’ (die inderdaad in de bijsluiter staat) is erg zeldzaam. N = 2 zegt uiteindelijk weinig, hoe naar ook voor deze mensen. Natuurlijk moet het gebruik van dit soort medicatie strikt opgevolgd worden, en dit soort ernstige bijwerkingen zijn vanzelfsprekend niet acceptabel. Dat is echter geen reden om alle gebruik van antidepressiva over diezelfde kam te scheren.
EMDR is inderdaad een zeer effectieve therapie, maar vooral bij trauma’s.
Maar heb het met meerdere therapeuten het over AD gehad en niemand was er echt positief over. Ik blijf er iig ver vandaan en voor degenen die het gebruiken hoop ik dat ze op een gegeven moment de rust en stabiliteit vinden dat ze zonder kunnen.
#16
@Ganggang💯, mijn artsen/therapeuten waren er vrij neutraal over. Niet positief en niet negatief. Terecht ook, want ik geloof dat AD gemiddeld ongeveer werkzaam zijn bij 40% van de mensen met depressie. Dat is relatief weinig, het zijn dus zeker geen wondermiddelen. De huisarts begon er na een jaar (nadat ik eerder geweigerd had) weer over, en ik heb toen lang nagedacht en het toch geprobeerd. Was gelukkig een goede beslissing.
Sorry trouwens voor mijn misschien iets te felle reactie m.b.t. dit onderwerp, meningen mogen verschillen natuurlijk.![:wink:]()
Hopelijk ben jij nu depressie-vrij?
Sorry trouwens voor mijn misschien iets te felle reactie m.b.t. dit onderwerp, meningen mogen verschillen natuurlijk.
Hopelijk ben jij nu depressie-vrij?
#17
Geen probleem, ik ben de laatste die iemand zou aanspreken op een te fel antwoord.@Ganggang💯, mijn artsen/therapeuten waren er vrij neutraal over. Niet positief en niet negatief. Terecht ook, want ik geloof dat AD gemiddeld ongeveer werkzaam zijn bij 40% van de mensen met depressie. Dat is relatief weinig, het zijn dus zeker geen wondermiddelen. De huisarts begon er na een jaar (nadat ik eerder geweigerd had) weer over, en ik heb toen lang nagedacht en het toch geprobeerd. Was gelukkig een goede beslissing.
Sorry trouwens voor mijn misschien iets te felle reactie m.b.t. dit onderwerp, meningen mogen verschillen natuurlijk.
Hopelijk ben jij nu depressie-vrij?
Ik ben nu helemaal depressie vrij en mijn wederhelft ook gelukkig. Zij heeft extreem veel baat gehad aan EMDR. En dus heel weinig aan AD.
Bij mij werkte vooral therapie gericht op introspectie heel goed. Want ik wist gewoon niet hoe ik met gevoel om moest gaan. Is me nooit geleerd door mijn ouders (beiden zeer ambitieus en professioneel in hun vak).
Die therapie heeft me uiteindelijk zoveel over mezelf geleerd dat ik eindelijk begreep waarom ik mezelf kapot snoof ieder weekend.
#18
Geen probleem, ik ben de laatste die iemand zou aanspreken op een te fel antwoord.
Ik ben nu helemaal depressie vrij en mijn wederhelft ook gelukkig. Zij heeft extreem veel baat gehad aan EMDR. En dus heel weinig aan AD.
Bij mij werkte vooral therapie gericht op introspectie heel goed. Want ik wist gewoon niet hoe ik met gevoel om moest gaan. Is me nooit geleerd door mijn ouders (beiden zeer ambitieus en professioneel in hun vak).
Die therapie heeft me uiteindelijk zoveel over mezelf geleerd dat ik eindelijk begreep waarom ik mezelf kapot snoof ieder weekend.
Prettig dat jullie beide geholpen zijn met therapie! Introspectie is super belangrijk en dat valt gelukkig grotendeels aan te leren.
Ik wil nog wel even voor de duidelijkheid zeggen: als ik moest kiezen therapie óf medicatie, was het sowieso de eerste optie. Ik ben nog altijd het meest overtuigd van de kracht van goede therapie, anders was ik wel psychiater geworden en geen psycholoog.
#19
ik heb het ooit 4 maanden geprobeerd.. daarna uit eigen beweging mee gestopt.
ik voelde me gewoon nog liever rot dan 'niet mezelf' ..en dacht.. als dit het effect is, doe ik het liever zelf.
heb over de jaren verschillende therapieën gehad en bij psychologen etc. gelopen.
voor mijn vader is het echt zijn redding.. leed lang aan zware depressies
god weet wat die allemaal voor wat voor medicatie heeft geslikt. en wat voor therapieën etc heeft gedaan.
hij was er een poos vanaf maar toen ging het op een gegeven moment toch weer mis.
nu heeft hij weer de juiste ad en dosering daarvan gevonden.
het zit bij ons in de familie.. ik vind dat ik nog geluk heb gehad.. vergeleken bij andere familieleden.
ik voelde me gewoon nog liever rot dan 'niet mezelf' ..en dacht.. als dit het effect is, doe ik het liever zelf.
heb over de jaren verschillende therapieën gehad en bij psychologen etc. gelopen.
voor mijn vader is het echt zijn redding.. leed lang aan zware depressies
god weet wat die allemaal voor wat voor medicatie heeft geslikt. en wat voor therapieën etc heeft gedaan.
hij was er een poos vanaf maar toen ging het op een gegeven moment toch weer mis.
nu heeft hij weer de juiste ad en dosering daarvan gevonden.
het zit bij ons in de familie.. ik vind dat ik nog geluk heb gehad.. vergeleken bij andere familieleden.
#20
Ok, ik wil gerust meegaan in de gedachtegang dat er altijd wel 'iets' is dat de trigger vormt. Zelfs al zit dat soms heel erg diep vanbinnen. Toch weet ik - uit eigen ervaring - dat het echt wel kàn dat er (zo goed als dan) geen aanleiding is. Ik sta op tijdens een normale week, op een normale dag, en zonder enige aanleiding voel ik mij wegzakken in een diepe depressie. Die kan een paar uur tot een paar maanden aanhouden, en gaat dan vanzelf weer weg. Ik heb een bipolaire stoornis. Dat betekent puur fysiek dat er problemen zijn in 'mijn bovenkamer', en dat depressies of manieën écht komen opzetten uit het niets. Niet altijd, maar soms wel. Maakt dat mijn depressies dan minder échte depressies? Ik denk het niet. Maar ik volg je voor 99% van de gevallen, dat er wel degelijk 'iets' speelt bij de val...Ik geloof er zeker niet in dat het uit het niets komt. Het kan dan lijken alsof het uit het niets komt, maar heel veel van wat wij zijn zit in het onderbewuste. Voordat je iets denkt, voelt en doet is er al een heel proces waar je zelf niet bewust van bent. Werk je niet aan bewustwording van alle processen die in jou omgaan, dan zullen deze jou saboteren al voordat je er iets aan kunt doen.
En in mijn ogen zijn dergelijke "fysieke depressies" vaak toch oorspronkelijk ontstaan vanuit de geest (psychosomatisch) en dan "uitgehard" tot lichamelijke patronen/kwalen dus. Ook het zoeken in het verleden van iemand naar de oorzaak van een kwaal is imo lang niet altijd afdoende om het probleem op te lossen. Vanaf een bepaald punt moet je over naar genezing op spiritueel niveau. Dan helpt graven in het verleden niet meer, maar alleen nog maar het in direct contact komen met de eigen essentie, waarbij je in dat proces je onderbewuste door je heen laat komen en stukje bij beetje oplost, zonder dat je per se concreet weet hoe dat daar is gekomen en wat de betekenis ervan is op persoonlijk vlak. Het enige dat telt is terugkeren naar het essentiële bewustzijn dat alreeds altijd zonder kwalen is.
Allemaal slechts mijn mening maar natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen ervaring.
Spitten naar de 'ware oorzaak' is inderdaad niet altijd de beste methode, maar het kan mensen wel helpen hun valkuilen te leren kennen. Zeer belangrijk in het helingsproces, maar ook naar hervalpreventie toe. Wat ik geleerd heb de laatste 32 jaar vol ziekte, artsen, medicatie en opnames, is dat er wel veel meer aandacht is voor dat essentiële bewustzijn. Het hier en nu. Zo heb ik altijd meditatie en yoga gekregen tijdens mijn opnames. Of mindfulness. Het zijn de eerste stappen naar nieuwere vormen van heling, die zeer zeker hun nut al bewezen hebben. Voor en na de meditatie-sessies wordt een spanningsscore opgevraagd bij de patiënten. Het is wonderbaarlijk hoe die vaak drastisch daalt na een uurtje meditatie of yoga. Bij mijn psychologe merk ik het ook. De focus ligt op 'hoe voel je je nu, en wat kunnen we doen om dat te veranderen', en er wordt vooruit gekeken, ipv enkel achteruit. Als je het vergelijkt met 30 jaar geleden, dan staan we écht wel een stuk verder naar mijn mening...
Deze vele woorden, enkel maar om te zeggen dat ik je grotendeels gelijk geef. Zeker als het gaat om te leren terugkeren naar dat essentiële bewustzijn.