#1
Wie slikt ze?En zo ja welke?
Antidepressiva
296 antwoorden
86 weergaven
18-5-2026
#2
Ik geloof niet in anti-depressiva.
Mij heeft het anders perfect geholpen, en doet dat nu nog steeds. Ik was er (als psycholoog) ook kritisch over, maar nooit zo blij geweest dat ik iets toch een kans gegeven heb. Het maakt het piekeren minder waardoor ik mijn PhD kan afmaken en het maakt me ook vanaf het begin veel ontvankelijker voor psychotherapie, die daardoor meer effect heeft.
Ik vind het altijd nogal apart als mensen zeggen dat ze niet in antidepressiva geloven. Ik zeg toch ook niet dat ik niet in paracetamol geloof omdat het mÃjn migraine niet verhelpt.
Van het eerste middel dat ik kreeg (duloxetine) werd ik hartstikke suf en apathisch. Na een maand overgestapt op bupropion (Wellbutrin) en dat gaat al heel lang prima.
Depressie sucks, als iets helpt grijp je dat met beide handen aan.
#3
Heb ook nog trazodone gehad voor het slapen.
#4
Van het eerste middel dat ik kreeg (duloxetine) werd ik hartstikke suf en apathisch.
Bedoel je suf in de zin van vermoeidheid??.
Ik gebruik dus duloxetine en ben dag in dag uit kapot moe.
#5
Bedoel je suf in de zin van vermoeidheid??.
Ik gebruik dus duloxetine en ben dag in dag uit kapot moe.
Ja! Ik werd heel mat en lag halve dagen in bed omdat ik nergens zin en motivatie voor had. Geen depressie, maar ook geen andere emoties, heel leeg. Ik liet mijn hele planning liggen. De overstap naar bupropion was echt noodzakelijk, anders had ik nooit de fut gehad om mijn proefschrift weer op te pakken.
Heb je je vermoeidheid niet met je arts besproken? Of al veel andere middelen geprobeerd die niet goed hielpen?
#6
Ja! Ik werd heel mat en lag halve dagen in bed omdat ik nergens zin en motivatie voor had. Geen depressie, maar ook geen andere emoties, heel leeg. Ik liet mijn hele planning liggen. De overstap naar bupropion was echt noodzakelijk, anders had ik nooit de fut gehad om mijn proefschrift weer op te pakken.
Heb je je vermoeidheid niet met je arts besproken? Of al veel andere middelen geprobeerd die niet goed hielpen?
Nou precies wat je nu omschrijft kwa vermoeidheid zo ervaar ik het nu ook.
Mijn eigen vaste dokter is al geruime tijd afwezig.
Ik was vorige week naar vervangende arts alleen dit verliep niet zo lekker.
Hierdoor heb ik o.a mijn hoofdpijnklachten en vermoeidheid niet kunnen bespreken.
Als je een andere ad krijgt moet dat dan weer opgebouwd worden of ga je op zelfde sterkte dan verder?.
Ik heb morge een afspraak weer bij de poh en maak dan gelijke nieuwe afspraak bij andere vervangende dokter.
Ik slik best veel medicatie dus ik weet niet precies van welke ik san zo vermoeid kan zijn.
#7
Ik geloof niet in anti-depressiva.
Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.
#8
Ik ontken de werking ook niet. Maar ik geloof niet in de shortcut die AD creëert. Ik ben van mening dat je er zonder AD ook kunt komen door de juiste therapie en begeleiding. En ik denk dat die weg je sterker er uit laat komen en de kans op een terugval in depressie kleiner maakt. Zo werkte het voor mij in ieder geval wel.Mij heeft het anders perfect geholpen, en doet dat nu nog steeds. Ik was er (als psycholoog) ook kritisch over, maar nooit zo blij geweest dat ik iets toch een kans gegeven heb. Het maakt het piekeren minder waardoor ik mijn PhD kan afmaken en het maakt me ook vanaf het begin veel ontvankelijker voor psychotherapie, die daardoor meer effect heeft.
Ik vind het altijd nogal apart als mensen zeggen dat ze niet in antidepressiva geloven. Ik zeg toch ook niet dat ik niet in paracetamol geloof omdat het mÃjn migraine niet verhelpt.
Van het eerste middel dat ik kreeg (duloxetine) werd ik hartstikke suf en apathisch. Na een maand overgestapt op bupropion (Wellbutrin) en dat gaat al heel lang prima.Voel me veel meer mezelf en heb meer baat bij de therapiesessies.
Depressie sucks, als iets helpt grijp je dat met beide handen aan.
Maar ik gun het iedereen hoor, als het werkt neem het vooral want depressie sucks.
#9
Hier kan me ik me wel in vinden. Het is in mijn ogen een quick fix. Uiteindelijk zul je toch de kern van het probleem moeten pakken en niet de symptomen.Ik eigenlijk ook niet. Maar we leven nu eenmaal in een samenleving waar veel mensen niet goed weten hoe ze met hun emoties moeten dealen. Als we in een samenleving leefden waarin mensen al van jongs af aan leren hoe ze in contact staan met hun gevoel, waardoor emoties niet zo verlammend en overweldigend zouden zijn, dan zou ik zeggen doe al die rotzooi weg. Het is in principe helemaal niet nodig en heeft zoveel bijwerkingen.
Maar in zo'n maatschappij leven we niet. Het is kiezen tussen twee kwaden voor velen. En als het erop neerkomt dat iemand min of meer suïcidaal is bijvoorbeeld en er dus acuut gevaar is, kunnen we dan nog zeggen dat antidepressiva op de korte termijn een slecht idee is? Lange termijn is denk ik sowieso een slecht idee, maar wellicht om uit het diepste gat te kunnen kruipen...
Toch... Het blijft allemaal rotzooi natuurlijk. We zijn erop gemaakt om zonder rare chemicaliën te functioneren. Nee, zelfs meer dan dat: gelukkig te zijn.
Filmpje over dat soort drugs:
Dat het soms de beste oplossing op korte termijn is in bepaalde situaties begrijp ik zeker.
#10
Geen idee, ik ben geen arts.Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.
#11
Nou precies wat je nu omschrijft kwa vermoeidheid zo ervaar ik het nu ook.
Mijn eigen vaste dokter is al geruime tijd afwezig.
Ik was vorige week naar vervangende arts alleen dit verliep niet zo lekker.
Hierdoor heb ik o.a mijn hoofdpijnklachten en vermoeidheid niet kunnen bespreken.
Als je een andere ad krijgt moet dat dan weer opgebouwd worden of ga je op zelfde sterkte dan verder?.
Ik heb morge een afspraak weer bij de poh en maak dan gelijke nieuwe afspraak bij andere vervangende dokter.
Ik slik best veel medicatie dus ik weet niet precies van welke ik san zo vermoeid kan zijn.
Oh balen... Van SSRI’s en SNRI’s zoals duloxetine staat wel bekend dat je er moe van kan worden. Als je een nieuw middel gaat slikken moet je weer opbouwen ja, dat is ook het rotte aan die zoektocht naar het juiste medicijn. Ik kon bupropion gelijk opbouwen met het afbouwen van duloxetine, maar dit zijn middelen die beide een heel andere werking hebben (serotonine en noradrenaline vs. dopamine en noradrenaline, respectievelijk). Ik weet niet hoe dat gaat met wisselen van SSRI’s/SNRI’s, ik vermoed dat je dan eerst moet afbouwen. Sterkte Syl! Ik hoop dat je iets zult vinden wat jou helpt. <3 Je gunt het echt niemand om je zo shit te voelen.
#12
Geen idee, ik ben geen arts.
Was gewoon benieuwd omdat je er niet in geloofd.
Wat voor jou dan betere oplossong in zon situatie zou zijn. 😊
#13
Hier kan me ik me wel in vinden. Het is in mijn ogen een quick fix. Uiteindelijk zul je toch de kern van het probleem moeten pakken en niet de symptomen.
Dat het soms de beste oplossing op korte termijn is in bepaalde situaties begrijp ik zeker.
Je pakt de kern van het probleem toch aan door de combinatie met therapie? Bij mij is het net door het medicijn dat ik daar veel beter toe in staat was.
Antidepressiva per definitie een quick fix noemen vind ik echt heel kortzichtig. Dan heb je volgens mij gewoon te weinig kennis van het onderwerp.
#14
Ik ben van mening dat je er zonder AD ook kunt komen door de juiste therapie en begeleiding.
Dat is echt onwaar. Als je chemisch een stof te kort komt gaat therapie dat echt niet oplossen hoor. Dat ligt vaak maar net aan de oorzaak.
#15
Oh balen... Van SSRI’s en SNRI’s zoals duloxetine staat wel bekend dat je er moe van kan worden. Als je een nieuw middel gaat slikken moet je weer opbouwen ja, dat is ook het rotte aan die zoektocht naar het juiste medicijn. Ik kon bupropion gelijk opbouwen met het afbouwen van duloxetine, maar dit zijn middelen die beide een heel andere werking hebben (serotonine en noradrenaline vs. dopamine en noradrenaline, respectievelijk). Ik weet niet hoe dat gaat met wisselen van SSRI’s/SNRI’s, ik vermoed dat je dan eerst moet afbouwen. Sterkte Syl! Ik hoop dat je iets zult vinden wat jou helpt. <3 Je gunt het echt iemand om je zo shit te voelen.
Ik heb echt maanden gedaan erover voordat ik echt beter door voelde.
Zit ook wel op de maximale dosis van 120
Was jij ook aangekomen door de duloxetine?.
#16
Hoeft niet per se het beste te zijn om te doen op de lange termijn.Depressie sucks, als iets helpt grijp je dat met beide handen aan.
Ik had ook dingen kunnen gaan slikken met mijn levenslange terugkerende problemen met depressie en concentratie. Dat had mij vast en zeker geholpen op de korte termijn. Maar nu kan ik zelfstandig zonder middelen met die problemen dealen.
Wil mezelf en mijn problemen niet vergelijken met een ander, daar gaat het niet om en dat heeft ook geen zin. Maar als iets helpt, is dat niet per se het beste wat je kunt doen voor jezelf. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken op de lange termijn.
#17
Zoals ik het heb meegemaakt in mijn directe omgeving liep het juist extreem slecht af door die bijwerkingen. Twee keer een suïcide poging bij twee verschillende mensen.Je pakt de kern van het probleem toch aan door de combinatie met therapie? Bij mij is het net door het medicijn dat ik daar veel beter toe in staat was.
Antidepressiva per definitie een quick fix noemen vind ik echt heel kortzichtig. Dan heb je volgens mij gewoon te weinig kennis van het onderwerp.
Later heeft EMDR die beide mensen veel meer geholpen omdat ipv chemicaliën in te gooien gericht therapie werd toegepast op de trauma's die zij hebben meegemaakt.
Ik zie het als een quick fix omdat het alleen op de achtergrond wat in je hersenen veranderd waardoor je anders op triggers reageert. Ik ontken zeker niet dat het werkt.
Ik heb er m'n twijfels bij of het juist is om dat te bestrijden met nog meer chemicaliën. Heb het 2 keer mis zien gaan.Dat is echt onwaar. Als je chemisch een stof te kort komt gaat therapie dat echt niet oplossen hoor. Dat ligt vaak maar net aan de oorzaak.
Een oplossing die ik heb toegepast zien worden is onder andere EMDR. Maar nogmaals ik ben geen arts dus geen idee verder, dat verschilt enorm per case.Was gewoon benieuwd omdat je er niet in geloofd.
Wat voor jou dan betere oplossong in zon situatie zou zijn. 😊
#18
Hoeft niet per se het beste te zijn om te doen op de lange termijn.
Ik had ook dingen kunnen gaan slikken met mijn levenslange terugkerende problemen met depressie en concentratie. Dat had mij vast en zeker geholpen op de korte termijn. Maar nu kan ik zelfstandig zonder middelen met die problemen dealen.
Wil mezelf en mijn problemen niet vergelijken met een ander, daar gaat het niet om en dat heeft ook geen zin. Maar als iets helpt, is dat niet per se het beste wat je kunt doen voor jezelf. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken op de lange termijn.
Je vergelijkt jouw problemen met deze reactie in feite wel met die van een ander.
Ik heb de langere termijn (proefschrift afmaken - dus het meest stressvolle deel van m’n PhD nog ‘aankunnen’) júist in mijn achterhoofd gehad bij het besluiten tot het nemen van medicatie. Ik ben bijna een jaar zonder medicatie geweest (wel therapie) en dit schoot niet op. Sinds ik aan medicatie ben begonnen kom ik veel verder en ik werk nu weer vier dagen. Het proefschrift gaat er komen. Ik ben die shit ontzettend dankbaar en ik ben blij dat ik over mijn eigen kortzichtigheid heengestapt ben destijds. Ik had die kritische noten ook, wetende van de publicatiebias en de invloed van Big Pharma.
Overigens lijkt de lange-termijn-schade van antidepressiva mee te vallen. Ik heb nu even geen tijd om het terug te zoeken (deadline vanavond) maar ik las pas een samenvattend artikel waarin ze tot de conclusie kwamen dat de (fysieke) gevaren bij langdurig gebruik helemaal niet zo groot zijn. Uiteindelijk was er voor een paar ziektes een klein hoger risico, maar voor andere aandoeningen werd het risico net lager, een soort balans dus. Ik zeg niet dat dit alles goedpraat want ik ken de huidige state of the art niet precies, maar je moet wel oppassen met conclusies trekken.
Bedenk wel dat depressie ansich zeer schadelijk is voor je lichaam. Ik was 15 kilo afgevallen, vanaf een gezond gewicht, dus ik was dun en zwak en zag er niet uit met dank aan die stomme depressie. Na start van de combinatie therapie en het juiste medicijn is mijn gewicht nu weer gezond. (@Syl: ik kwam niet aan van duloxetine, maar ik heb het ook maar een maand geslikt. Het is wel een bekend fenomeen. Je zou bupropion eens met je psych kunnen bespreken, dit is een middel waarvan gewichtstoename geen bijwerking is.)
#19
Zoals ik het heb meegemaakt in mijn directe omgeving liep het juist extreem slecht af door die bijwerkingen. Twee keer een suïcide poging bij twee verschillende mensen.
Later heeft EMDR die beide mensen veel meer geholpen omdat ipv chemicaliën in te gooien gericht therapie werd toegepast op de trauma's die zij hebben meegemaakt.
Ik zie het als een quick fix omdat het alleen op de achtergrond wat in je hersenen veranderd waardoor je anders op triggers reageert. Ik ontken zeker niet dat het werkt.
Ik heb er m'n twijfels bij of het juist is om dat te bestrijden met nog meer chemicaliën. Heb het 2 keer mis zien gaan.
Een oplossing die ik heb toegepast zien worden is onder andere EMDR. Maar nogmaals ik ben geen arts dus geen idee verder, dat verschilt enorm per case.
Vervelend dat je het twee keer mis hebt zien gaan, maar de bijwerking ‘suïcidaliteit’ (die inderdaad in de bijsluiter staat) is erg zeldzaam. N = 2 zegt uiteindelijk weinig, hoe naar ook voor deze mensen. Natuurlijk moet het gebruik van dergelijke medicatie strikt opgevolgd worden, en dit soort ernstige bijwerkingen zijn vanzelfsprekend niet acceptabel. Dat is echter geen reden om alle gebruik van antidepressiva over diezelfde kam te scheren.
EMDR is inderdaad een zeer effectieve therapie, maar vooral bij trauma’s.
#20
Mijn visie op depressie en AD:
Verdriet hoort bij het leven. Depressie hoort, voor sommigen, ook bij het leven. Wij hebben ons als doel gesteld gelukkig te zijn, een fijn, comfortabel leven te leiden. Kijk maar naar de jaargetijden: we krijgen te maken met zonneschijn, wind, bewolking, warmte, kou, regen… dat is net zoals de cyclus van het leven, feitelijk. We kunnen schuilen voor de regen, iets warms aantrekken als het koud is, maar de kou zelf kunnen we niet wegnemen. We accepteren dat kou nou eenmaal bestaat, en vertrouwen erop dat het warme weer ook weer zal komen. Net als de boom die al zijn blaadjes verliest, zo kan een mens ook ineens niets meer hebben, maar de boom oordeelt niet en wacht geduldig op betere tijden…
Het is verdriet wat gehoord wil worden, erkent wil worden. Zelfs omarmd moet worden op een gegeven moment.
Juist door die depressie te gaan bestrijden met allerlei middelen, onderdrukken wij hem. We zeggen in feit tegen onszelf: nu is het klaar, nu mag je niet meer depressief zijn, vaak speelt ook mee dat we van onszelf en/of van onze omgeving weer moeten functioneren. Het kan dan een tijd goed gaan, maar je komt nooit bij de bron, en lost het dus ook nooit echt op… Je bestrijdt alleen de symptomen, misschien wel je hele leven waardoor je best een oké leven kan lijden, maar nooit volledig bij je ware zelf komt. Als je AD neemt in combinatie met therapie of er andere herstelbevorderende dingen bij doet kun je wel degelijk vooruit komen, maar door de AD onderdruk je wel je ware gevoel.
We hebben alles gekregen wat we nodig hebben. We hebben allemaal zwaktes, het is de kunst om daarmee om te leren gaan. Soms hoor ik: ik heb dit medicijn nodig, anders ben ik te chaotisch om te kunnen werken. Dan is er niets mis met jou: dan is er iets mis met de maatschappij. Niet jij moet veranderen, maar de maatschappij moet verbreden zodat we er allemaal in kunnen functioneren. Als we onszelf steeds maar aan gaan passen zodat we binnen de maatschappij functioneren, gaat deze nooit veranderen.
Het is zoeken naar een balans tussen je moeilijkheden en je krachten. Die ligt bij iedereen anders, maar de chaoot kan bijvoorbeeld als kracht hebben dat hij ondernemend is, een initiatiefnemer, bijzondere dingen meemaakt door zijn impulsiviteit… Daar kunnen de gestructureerde mensen onder ons dan weer van leren, en de gestructureerde persoon kan samenwerken met de chaoot om samen tot resultaat te komen… We zijn een netwerk met zijn allen, we kunnen elkaars krachten gebruiken om allemaal vooruit te komen.
En je zou ook een tijd te verdrietig mogen zijn om te kunnen werken. Het leven draait niet om werken… het leven draait om onszelf te leren kennen, in al onze facetten… En als we zo gestrest raken van werken, moeten we ons dan niet eens afvragen of dit systeem wat we bedacht hebben wel werkt?
In mijn ogen zit de oplossing in naar jezelf luisteren… Vaak heeft depressie te maken met vervreemding van jezelf. We weten vaak ook echt niet meer wie we zijn, we zijn de connectie met onze roots kwijt. Dit komt door de manier waarop het hedendaagse leven is ingericht, daar kunnen wij zelf meestal niks aan doen.
Echt naar jezelf luisteren, dus loskomen van je omgeving, loskomen van je televisie of andere afleidingen, loskomen van alles wat je hebt geleerd, van alles wat je moet, van alles wat je dacht te zijn en te weten. Luisteren naar wat je diepe zelf je wilt vertellen. Er zijn meerdere wegen voor, psychedelica en plantmedicijnen zijn een open deur, je kunt ook denken aan meditatie, yoga, natuurretraites, rituelen, bepaalde literatuur, diepe open gesprekken, creatieve expressies, net wat bij je past… Er de tijd voor nemen die er voor nodig is. Lief zijn voor jezelf, jezelf niet pushen, uitzoeken naar waar jij levenslust uit zou kunnen halen, misschien eens kijken naar wat de natuur je te bieden heeft om je leed wat te verzachten (maar dan niet als symptoombestrijding!). De liefde die je in jezelf hebt opnieuw vinden, en de verbinding met jezelf en alles om je heen (waar jij onderdeel van uitmaakt) herstellen. Het interessante is dat als we onszelf en de staat waarin we verkeren eenmaal volledig kunnen accepteren… dat het dan zijn functie heeft vervuld, en zal verdwijnen. Soms (vaak) betekent dat ook het maken van radicale keuzes in onze levens, zodat we het leven kunnen leiden wat we werkelijk willen leven.
Dat gezegd hebbende, weet ik dat er wel wat kanttekeningen zijn. Ik weet ook dat je zo diep kunt zitten, dat je jezelf er absoluut niet meer toe kunt verzetten om nog iets te proberen/ondernemen. Dan heb je als het ware een soort kickstart nodig om te beginnen. In dat geval, als dus echt niets anders lukt, zie ik wel de voordelen van tijdelijk (!) antidepressiva nemen. Zodra dit ervoor zorgt dat je je bed weer uit kunt komen en met je herstel bezig bent, kun je het het beste weer op eigen krachten gaan doen, in mijn ogen.
Dit komt trouwens van iemand die gedurende 2 jaar een zware depressie heeft gehad, en in die tijd sertraline, citalopram, quetiapine, mirtazapine, opiaten en een bak benzo’s heeft gebruikt, dus ik denk niet lichtzinnig over depressie en ken de valkuilen maar al te goed.
Een heel ander punt wat me overigens ook erg tegenstaat, is de farmaceutische industrie die gericht is op winst, en zeker niet op het beter maken van mensen. Daar hou ik mij het liefst zo ver mogelijk vandaan. Maar dat terzijde.
Verdriet hoort bij het leven. Depressie hoort, voor sommigen, ook bij het leven. Wij hebben ons als doel gesteld gelukkig te zijn, een fijn, comfortabel leven te leiden. Kijk maar naar de jaargetijden: we krijgen te maken met zonneschijn, wind, bewolking, warmte, kou, regen… dat is net zoals de cyclus van het leven, feitelijk. We kunnen schuilen voor de regen, iets warms aantrekken als het koud is, maar de kou zelf kunnen we niet wegnemen. We accepteren dat kou nou eenmaal bestaat, en vertrouwen erop dat het warme weer ook weer zal komen. Net als de boom die al zijn blaadjes verliest, zo kan een mens ook ineens niets meer hebben, maar de boom oordeelt niet en wacht geduldig op betere tijden…
Het is verdriet wat gehoord wil worden, erkent wil worden. Zelfs omarmd moet worden op een gegeven moment.
Juist door die depressie te gaan bestrijden met allerlei middelen, onderdrukken wij hem. We zeggen in feit tegen onszelf: nu is het klaar, nu mag je niet meer depressief zijn, vaak speelt ook mee dat we van onszelf en/of van onze omgeving weer moeten functioneren. Het kan dan een tijd goed gaan, maar je komt nooit bij de bron, en lost het dus ook nooit echt op… Je bestrijdt alleen de symptomen, misschien wel je hele leven waardoor je best een oké leven kan lijden, maar nooit volledig bij je ware zelf komt. Als je AD neemt in combinatie met therapie of er andere herstelbevorderende dingen bij doet kun je wel degelijk vooruit komen, maar door de AD onderdruk je wel je ware gevoel.
We hebben alles gekregen wat we nodig hebben. We hebben allemaal zwaktes, het is de kunst om daarmee om te leren gaan. Soms hoor ik: ik heb dit medicijn nodig, anders ben ik te chaotisch om te kunnen werken. Dan is er niets mis met jou: dan is er iets mis met de maatschappij. Niet jij moet veranderen, maar de maatschappij moet verbreden zodat we er allemaal in kunnen functioneren. Als we onszelf steeds maar aan gaan passen zodat we binnen de maatschappij functioneren, gaat deze nooit veranderen.
Het is zoeken naar een balans tussen je moeilijkheden en je krachten. Die ligt bij iedereen anders, maar de chaoot kan bijvoorbeeld als kracht hebben dat hij ondernemend is, een initiatiefnemer, bijzondere dingen meemaakt door zijn impulsiviteit… Daar kunnen de gestructureerde mensen onder ons dan weer van leren, en de gestructureerde persoon kan samenwerken met de chaoot om samen tot resultaat te komen… We zijn een netwerk met zijn allen, we kunnen elkaars krachten gebruiken om allemaal vooruit te komen.
En je zou ook een tijd te verdrietig mogen zijn om te kunnen werken. Het leven draait niet om werken… het leven draait om onszelf te leren kennen, in al onze facetten… En als we zo gestrest raken van werken, moeten we ons dan niet eens afvragen of dit systeem wat we bedacht hebben wel werkt?
In mijn ogen zit de oplossing in naar jezelf luisteren… Vaak heeft depressie te maken met vervreemding van jezelf. We weten vaak ook echt niet meer wie we zijn, we zijn de connectie met onze roots kwijt. Dit komt door de manier waarop het hedendaagse leven is ingericht, daar kunnen wij zelf meestal niks aan doen.
Echt naar jezelf luisteren, dus loskomen van je omgeving, loskomen van je televisie of andere afleidingen, loskomen van alles wat je hebt geleerd, van alles wat je moet, van alles wat je dacht te zijn en te weten. Luisteren naar wat je diepe zelf je wilt vertellen. Er zijn meerdere wegen voor, psychedelica en plantmedicijnen zijn een open deur, je kunt ook denken aan meditatie, yoga, natuurretraites, rituelen, bepaalde literatuur, diepe open gesprekken, creatieve expressies, net wat bij je past… Er de tijd voor nemen die er voor nodig is. Lief zijn voor jezelf, jezelf niet pushen, uitzoeken naar waar jij levenslust uit zou kunnen halen, misschien eens kijken naar wat de natuur je te bieden heeft om je leed wat te verzachten (maar dan niet als symptoombestrijding!). De liefde die je in jezelf hebt opnieuw vinden, en de verbinding met jezelf en alles om je heen (waar jij onderdeel van uitmaakt) herstellen. Het interessante is dat als we onszelf en de staat waarin we verkeren eenmaal volledig kunnen accepteren… dat het dan zijn functie heeft vervuld, en zal verdwijnen. Soms (vaak) betekent dat ook het maken van radicale keuzes in onze levens, zodat we het leven kunnen leiden wat we werkelijk willen leven.
Dat gezegd hebbende, weet ik dat er wel wat kanttekeningen zijn. Ik weet ook dat je zo diep kunt zitten, dat je jezelf er absoluut niet meer toe kunt verzetten om nog iets te proberen/ondernemen. Dan heb je als het ware een soort kickstart nodig om te beginnen. In dat geval, als dus echt niets anders lukt, zie ik wel de voordelen van tijdelijk (!) antidepressiva nemen. Zodra dit ervoor zorgt dat je je bed weer uit kunt komen en met je herstel bezig bent, kun je het het beste weer op eigen krachten gaan doen, in mijn ogen.
Dit komt trouwens van iemand die gedurende 2 jaar een zware depressie heeft gehad, en in die tijd sertraline, citalopram, quetiapine, mirtazapine, opiaten en een bak benzo’s heeft gebruikt, dus ik denk niet lichtzinnig over depressie en ken de valkuilen maar al te goed.
Een heel ander punt wat me overigens ook erg tegenstaat, is de farmaceutische industrie die gericht is op winst, en zeker niet op het beter maken van mensen. Daar hou ik mij het liefst zo ver mogelijk vandaan. Maar dat terzijde.