Antidepressiva

Wat voor de één werkt werkt voor de ander niet, dat zeker.
Waarom ik een mening heb over mensen die wel voor medicatie kiezen? Omdat ik denk dat het voor het collectieve bewustzijn beter is als we allemaal zo dicht mogelijk bij onszelf leven... Als ik uit zou gaan van de theorie dat wij allen één zijn ben ik er bij gebaat dat iedereen zichzelf leert kennen in al zijn facetten, en aspecten of beperkingen van zichzelf dus niet onderdrukt of veranderd middels medicatie, maar er mee in het reine leert te komen of een manier vindt om er mee om te gaan.
Dan nog vind ik het geen 'foute' keuze, ik weet dat er ook mentale aandoeningen zijn waarbij de kwaliteit van leven aanzienlijk slecht kan zijn zonder medicatie, maar ik had het gewoon het liefst anders gezien, want naar mijn idee blijven die problemen/uitdagingen altijd terugkomen in dit of volgende levens tot ermee gedealt wordt, en uitgaande van die theorie heb ik dus mijzelf ermee.
Komt ook nog bij dat sommige mensen denken te moeten veranderen omdat ze anders niet goed functioneren in de maatschappij, dat vind ik verdrietig, want ik zou zo graag zien dat het systeem veranderd in plaats van dat er zo veel mensen koste wat het kost zichzelf aanpassen om er maar in te passen.

NiandraLades zei:

Wat voor de één werkt werkt voor de ander niet, dat zeker.
Waarom ik een mening heb over mensen die wel voor medicatie kiezen? Omdat ik denk dat het voor het collectieve bewustzijn beter is als we allemaal zo dicht mogelijk bij onszelf leven... Als ik uit zou gaan van de theorie dat wij allen één zijn ben ik er bij gebaat dat iedereen zichzelf leert kennen in al zijn facetten, en aspecten of beperkingen van zichzelf dus niet onderdrukt of veranderd middels medicatie, maar er mee in het reine leert te komen of een manier vindt om er mee om te gaan.
Dan nog vind ik het geen 'foute' keuze, ik weet dat er ook mentale aandoeningen zijn waarbij de kwaliteit van leven aanzienlijk slecht kan zijn zonder medicatie, maar ik had het gewoon het liefst anders gezien, want naar mijn idee blijven die problemen/uitdagingen altijd terugkomen in dit of volgende levens tot ermee gedealt wordt, en uitgaande van die theorie heb ik dus mijzelf ermee.
Komt ook nog bij dat sommige mensen denken te moeten veranderen omdat ze anders niet goed functioneren in de maatschappij, dat vind ik verdrietig, want ik zou zo graag zien dat het systeem veranderd in plaats van dat er zo veel mensen koste wat het kost zichzelf aanpassen om er maar in te passen.

Klik om te vergroten...

In deze context snap ik je visie beter, dank voor de uitleg. Met je laatste punt ben ik het eens, helaas dwingt de maatschappij ons in een bepaald jasje, pas je daar niet in dan moet je al snel streng gecorrigeerd worden. Dat is inderdaad verdrietig en zou niet zo mogen zijn.

Over het " tijdelijk" innemen van AD's kan ik uit eigen ervaring het navolgende vertellen:
Toen ik opgenomen was, om mijn ptss te kunnen onderzoeken, heb ik best wel een noemenswaardig aantal mensen terugkomen, in een zeer deplorabele slechte toestand verkerende waarbij he eigenlijk zou kunnen zeggen nog verder teruggevallen, dan bij af.
Volledig in de prak liggende, dus.
De oorzaak: het stoppen met innemen van de medicatie.
Zij waren met ontslag gegaan in eenop zich goede toestand, en dan heb je die ad niet meer nodig, nietwaar.
Al of niet in overleg met de afdelingsarts, en vervolgens keert een toestand van een serotoninetekort of een andere terugkeer van late we het een " defect" noemen.
Dat is me wat.
Van voren af aan, opnieuw de therapie in. Graven in de ziel, totdat er misschien weer een verbetering komt.
Want je weet maar nooit ver kan te ondiep zijn gegraven de vorige keer...
Terug met de ad's. Weer 2 maanden wachten totdat deze weer aanslaat.
Ja, dan ben je stevig de Sjaak. Ga daar maar eens aan staan!
Opnieuw graven.
En nog verder, en nog meer graven...
Want de vorige keer was er wellicht niet diep genoeg gegraven, toch?
Soms raken patiënten volledig in de war door al dat gegraaf...of, erger nog, in paniek of psychose.
In het begin, of beter nog de allereerste keer , dan doe je mee.
Want, je gaat ervan uit dat deze gang van zaken, je beter zal maken.
Immers hier zijn toch de mensen die weten hoe je erdoorheen komt?
Gaandeweg zie je, dat dit niet het geval is...
Maar goed.
Ik denk, en ga ervan uit dat in veel gevallen de AD inname er een is, die blijvend is.
Overigens maak ik mijzelf niet druk over dit punt...


Wanneer er een tekort van een bepaalde stof is, dan is er geen sprake van een tijdelijke inname van medicatie. Logisch.
Wanneer de oorzaak (en) meer in de sfeer van een op geestelijk vlak, steun,cfkvt 't dan is idd een tijdelijke inname te overwegen.

Het is laat,en ik heb een zware dag gehad.Dus ik kom hier morgen op terug.Waarom moeten wij AD slikkers ons altijd zo verdedigen?Het zit in een stofje wat je mist.Ik was 23 toen het heel erg was.En niet alles de schuld van de maatschapij

Mindless zei:

Ik geloof er zeker niet in dat het uit het niets komt. Het kan dan lijken alsof het uit het niets komt, maar heel veel van wat wij zijn zit in het onderbewuste. Voordat je iets denkt, voelt en doet is er al een heel proces waar je zelf niet bewust van bent. Werk je niet aan bewustwording van alle processen die in jou omgaan, dan zullen deze jou saboteren al voordat je er iets aan kunt doen.

En in mijn ogen zijn dergelijke "fysieke depressies" vaak toch oorspronkelijk ontstaan vanuit de geest (psychosomatisch) en dan "uitgehard" tot lichamelijke patronen/kwalen dus. Ook het zoeken in het verleden van iemand naar de oorzaak van een kwaal is imo lang niet altijd afdoende om het probleem op te lossen. Vanaf een bepaald punt moet je over naar genezing op spiritueel niveau. Dan helpt graven in het verleden niet meer, maar alleen nog maar het in direct contact komen met de eigen essentie, waarbij je in dat proces je onderbewuste door je heen laat komen en stukje bij beetje oplost, zonder dat je per se concreet weet hoe dat daar is gekomen en wat de betekenis ervan is op persoonlijk vlak. Het enige dat telt is terugkeren naar het essentiële bewustzijn dat alreeds altijd zonder kwalen is.

Allemaal slechts mijn mening maar natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen ervaring.

Klik om te vergroten...

Ok, ik wil gerust meegaan in de gedachtegang dat er altijd wel 'iets' is dat de trigger vormt. Zelfs al zit dat soms heel erg diep vanbinnen. Toch weet ik - uit eigen ervaring - dat het echt wel kàn dat er (zo goed als dan) geen aanleiding is. Ik sta op tijdens een normale week, op een normale dag, en zonder enige aanleiding voel ik mij wegzakken in een diepe depressie. Die kan een paar uur tot een paar maanden aanhouden, en gaat dan vanzelf weer weg. Ik heb een bipolaire stoornis. Dat betekent puur fysiek dat er problemen zijn in 'mijn bovenkamer', en dat depressies of manieën écht komen opzetten uit het niets. Niet altijd, maar soms wel. Maakt dat mijn depressies dan minder échte depressies? Ik denk het niet. Maar ik volg je voor 99% van de gevallen, dat er wel degelijk 'iets' speelt bij de val...

Spitten naar de 'ware oorzaak' is inderdaad niet altijd de beste methode, maar het kan mensen wel helpen hun valkuilen te leren kennen. Zeer belangrijk in het helingsproces, maar ook naar hervalpreventie toe. Wat ik geleerd heb de laatste 32 jaar vol ziekte, artsen, medicatie en opnames, is dat er wel veel meer aandacht is voor dat essentiële bewustzijn. Het hier en nu. Zo heb ik altijd meditatie en yoga gekregen tijdens mijn opnames. Of mindfulness. Het zijn de eerste stappen naar nieuwere vormen van heling, die zeer zeker hun nut al bewezen hebben. Voor en na de meditatie-sessies wordt een spanningsscore opgevraagd bij de patiënten. Het is wonderbaarlijk hoe die vaak drastisch daalt na een uurtje meditatie of yoga. Bij mijn psychologe merk ik het ook. De focus ligt op 'hoe voel je je nu, en wat kunnen we doen om dat te veranderen', en er wordt vooruit gekeken, ipv enkel achteruit. Als je het vergelijkt met 30 jaar geleden, dan staan we écht wel een stuk verder naar mijn mening...

Deze vele woorden, enkel maar om te zeggen dat ik je grotendeels gelijk geef. Zeker als het gaat om te leren terugkeren naar dat essentiële bewustzijn.

Mezelf zei:

Nee dat is natuurlijk onzin. Hier wordt er over middelen openlijk gesproken waardoor het hier een makkelijker te bespreken onderwerp is. In 2018 hebben meer dan 1,4 miljoen mensen in NL benzo's gehad. Antidepressiva 1,1 miljoen NL'ers.

Schrik je van he

Klik om te vergroten...

Toch wel ja! In Amerika zijn de cijfers nog schrikwekkender. Een paar jaar geleden werd aangekondigd dat benzo's bovenaan staan in de verslavingsklinieken. En dan de sterfgevallen! In 1999 nog zo'n 1000 overdosissen per jaar, in 2015 al bijna 9000...

Ik geloof niet in anti-depressiva.

Wie slikt ze?En zo ja welke?

Ganggang💯 zei:

Ik geloof niet in anti-depressiva.

Klik om te vergroten...

Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.

Roze Olifant zei:

Mij heeft het anders perfect geholpen, en doet dat nu nog steeds. Ik was er (als psycholoog) ook kritisch over, maar nooit zo blij geweest dat ik iets toch een kans gegeven heb. Het maakt het piekeren minder waardoor ik mijn PhD kan afmaken en het maakt me ook vanaf het begin veel ontvankelijker voor psychotherapie, die daardoor meer effect heeft.

Ik vind het altijd nogal apart als mensen zeggen dat ze niet in antidepressiva geloven. Ik zeg toch ook niet dat ik niet in paracetamol geloof omdat het míjn migraine niet verhelpt.

Van het eerste middel dat ik kreeg (duloxetine) werd ik hartstikke suf en apathisch. Na een maand overgestapt op bupropion (Wellbutrin) en dat gaat al heel lang prima. Voel me veel meer mezelf en heb meer baat bij de therapiesessies.

Depressie sucks, als iets helpt grijp je dat met beide handen aan.

Klik om te vergroten...

Ik ontken de werking ook niet. Maar ik geloof niet in de shortcut die AD creëert. Ik ben van mening dat je er zonder AD ook kunt komen door de juiste therapie en begeleiding. En ik denk dat die weg je sterker er uit laat komen en de kans op een terugval in depressie kleiner maakt. Zo werkte het voor mij in ieder geval wel.

Maar ik gun het iedereen hoor, als het werkt neem het vooral want depressie sucks.

Mindless zei:

Ik eigenlijk ook niet. Maar we leven nu eenmaal in een samenleving waar veel mensen niet goed weten hoe ze met hun emoties moeten dealen. Als we in een samenleving leefden waarin mensen al van jongs af aan leren hoe ze in contact staan met hun gevoel, waardoor emoties niet zo verlammend en overweldigend zouden zijn, dan zou ik zeggen doe al die rotzooi weg. Het is in principe helemaal niet nodig en heeft zoveel bijwerkingen.

Maar in zo'n maatschappij leven we niet. Het is kiezen tussen twee kwaden voor velen. En als het erop neerkomt dat iemand min of meer suïcidaal is bijvoorbeeld en er dus acuut gevaar is, kunnen we dan nog zeggen dat antidepressiva op de korte termijn een slecht idee is? Lange termijn is denk ik sowieso een slecht idee, maar wellicht om uit het diepste gat te kunnen kruipen...

Toch... Het blijft allemaal rotzooi natuurlijk. We zijn erop gemaakt om zonder rare chemicaliën te functioneren. Nee, zelfs meer dan dat: gelukkig te zijn.

Filmpje over dat soort drugs:

Klik om te vergroten...

Hier kan me ik me wel in vinden. Het is in mijn ogen een quick fix. Uiteindelijk zul je toch de kern van het probleem moeten pakken en niet de symptomen.

Dat het soms de beste oplossing op korte termijn is in bepaalde situaties begrijp ik zeker.

Syl zei:

Stel jij bent arts, wat zou jij dan adviseren aan een patient die zwaar depressief is en zelfmoord gedachtes heeft?.
Wetende dat er een wachtlijst is voor theraphie.

Klik om te vergroten...

Geen idee, ik ben geen arts.

Syl zei:

Nou precies wat je nu omschrijft kwa vermoeidheid zo ervaar ik het nu ook.
Mijn eigen vaste dokter is al geruime tijd afwezig.
Ik was vorige week naar vervangende arts alleen dit verliep niet zo lekker.
Hierdoor heb ik o.a mijn hoofdpijnklachten en vermoeidheid niet kunnen bespreken.
Als je een andere ad krijgt moet dat dan weer opgebouwd worden of ga je op zelfde sterkte dan verder?.
Ik heb morge een afspraak weer bij de poh en maak dan gelijke nieuwe afspraak bij andere vervangende dokter.
Ik slik best veel medicatie dus ik weet niet precies van welke ik san zo vermoeid kan zijn.

Klik om te vergroten...

Oh balen... Van SSRI’s en SNRI’s zoals duloxetine staat wel bekend dat je er moe van kan worden. Als je een nieuw middel gaat slikken moet je weer opbouwen ja, dat is ook het rotte aan die zoektocht naar het juiste medicijn. Ik kon bupropion gelijk opbouwen met het afbouwen van duloxetine, maar dit zijn middelen die beide een heel andere werking hebben (serotonine en noradrenaline vs. dopamine en noradrenaline, respectievelijk). Ik weet niet hoe dat gaat met wisselen van SSRI’s/SNRI’s, ik vermoed dat je dan eerst moet afbouwen. Sterkte Syl! Ik hoop dat je iets zult vinden wat jou helpt. <3 Je gunt het echt niemand om je zo shit te voelen.

Ganggang💯 zei:

Geen idee, ik ben geen arts.

Klik om te vergroten...

Was gewoon benieuwd omdat je er niet in geloofd.
Wat voor jou dan betere oplossong in zon situatie zou zijn. 😊

Ganggang💯 zei:

Hier kan me ik me wel in vinden. Het is in mijn ogen een quick fix. Uiteindelijk zul je toch de kern van het probleem moeten pakken en niet de symptomen.

Dat het soms de beste oplossing op korte termijn is in bepaalde situaties begrijp ik zeker.

Klik om te vergroten...

Je pakt de kern van het probleem toch aan door de combinatie met therapie? Bij mij is het net door het medicijn dat ik daar veel beter toe in staat was.

Antidepressiva per definitie een quick fix noemen vind ik echt heel kortzichtig. Dan heb je volgens mij gewoon te weinig kennis van het onderwerp.

Ganggang💯 zei:

Ik ben van mening dat je er zonder AD ook kunt komen door de juiste therapie en begeleiding.

Klik om te vergroten...

Dat is echt onwaar. Als je chemisch een stof te kort komt gaat therapie dat echt niet oplossen hoor. Dat ligt vaak maar net aan de oorzaak.

Roze Olifant zei:

Oh balen... Van SSRI’s en SNRI’s zoals duloxetine staat wel bekend dat je er moe van kan worden. Als je een nieuw middel gaat slikken moet je weer opbouwen ja, dat is ook het rotte aan die zoektocht naar het juiste medicijn. Ik kon bupropion gelijk opbouwen met het afbouwen van duloxetine, maar dit zijn middelen die beide een heel andere werking hebben (serotonine en noradrenaline vs. dopamine en noradrenaline, respectievelijk). Ik weet niet hoe dat gaat met wisselen van SSRI’s/SNRI’s, ik vermoed dat je dan eerst moet afbouwen. Sterkte Syl! Ik hoop dat je iets zult vinden wat jou helpt. <3 Je gunt het echt iemand om je zo shit te voelen.

Klik om te vergroten...

Ik heb echt maanden gedaan erover voordat ik echt beter door voelde.
Zit ook wel op de maximale dosis van 120
Was jij ook aangekomen door de duloxetine?.

Roze Olifant zei:

Depressie sucks, als iets helpt grijp je dat met beide handen aan.

Klik om te vergroten...

Hoeft niet per se het beste te zijn om te doen op de lange termijn.

Ik had ook dingen kunnen gaan slikken met mijn levenslange terugkerende problemen met depressie en concentratie. Dat had mij vast en zeker geholpen op de korte termijn. Maar nu kan ik zelfstandig zonder middelen met die problemen dealen.

Wil mezelf en mijn problemen niet vergelijken met een ander, daar gaat het niet om en dat heeft ook geen zin. Maar als iets helpt, is dat niet per se het beste wat je kunt doen voor jezelf. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken op de lange termijn.

Roze Olifant zei:

Je pakt de kern van het probleem toch aan door de combinatie met therapie? Bij mij is het net door het medicijn dat ik daar veel beter toe in staat was.

Antidepressiva per definitie een quick fix noemen vind ik echt heel kortzichtig. Dan heb je volgens mij gewoon te weinig kennis van het onderwerp.

Klik om te vergroten...

Zoals ik het heb meegemaakt in mijn directe omgeving liep het juist extreem slecht af door die bijwerkingen. Twee keer een suïcide poging bij twee verschillende mensen.

Later heeft EMDR die beide mensen veel meer geholpen omdat ipv chemicaliën in te gooien gericht therapie werd toegepast op de trauma's die zij hebben meegemaakt.

Ik zie het als een quick fix omdat het alleen op de achtergrond wat in je hersenen veranderd waardoor je anders op triggers reageert. Ik ontken zeker niet dat het werkt.

StimsalaBanne zei:

Dat is echt onwaar. Als je chemisch een stof te kort komt gaat therapie dat echt niet oplossen hoor. Dat ligt vaak maar net aan de oorzaak.

Klik om te vergroten...

Ik heb er m'n twijfels bij of het juist is om dat te bestrijden met nog meer chemicaliën. Heb het 2 keer mis zien gaan.

Syl zei:

Was gewoon benieuwd omdat je er niet in geloofd.
Wat voor jou dan betere oplossong in zon situatie zou zijn. 😊

Klik om te vergroten...

Een oplossing die ik heb toegepast zien worden is onder andere EMDR. Maar nogmaals ik ben geen arts dus geen idee verder, dat verschilt enorm per case.

Mindless zei:

Hoeft niet per se het beste te zijn om te doen op de lange termijn.

Ik had ook dingen kunnen gaan slikken met mijn levenslange terugkerende problemen met depressie en concentratie. Dat had mij vast en zeker geholpen op de korte termijn. Maar nu kan ik zelfstandig zonder middelen met die problemen dealen.

Wil mezelf en mijn problemen niet vergelijken met een ander, daar gaat het niet om en dat heeft ook geen zin. Maar als iets helpt, is dat niet per se het beste wat je kunt doen voor jezelf. Je kunt het jezelf ook moeilijker maken op de lange termijn.

Klik om te vergroten...

Je vergelijkt jouw problemen met deze reactie in feite wel met die van een ander.

Ik heb de langere termijn (proefschrift afmaken - dus het meest stressvolle deel van m’n PhD nog ‘aankunnen’) júist in mijn achterhoofd gehad bij het besluiten tot het nemen van medicatie. Ik ben bijna een jaar zonder medicatie geweest (wel therapie) en dit schoot niet op. Sinds ik aan medicatie ben begonnen kom ik veel verder en ik werk nu weer vier dagen. Het proefschrift gaat er komen. Ik ben die shit ontzettend dankbaar en ik ben blij dat ik over mijn eigen kortzichtigheid heengestapt ben destijds. Ik had die kritische noten ook, wetende van de publicatiebias en de invloed van Big Pharma.

Overigens lijkt de lange-termijn-schade van antidepressiva mee te vallen. Ik heb nu even geen tijd om het terug te zoeken (deadline vanavond) maar ik las pas een samenvattend artikel waarin ze tot de conclusie kwamen dat de (fysieke) gevaren bij langdurig gebruik helemaal niet zo groot zijn. Uiteindelijk was er voor een paar ziektes een klein hoger risico, maar voor andere aandoeningen werd het risico net lager, een soort balans dus. Ik zeg niet dat dit alles goedpraat want ik ken de huidige state of the art niet precies, maar je moet wel oppassen met conclusies trekken.

Bedenk wel dat depressie ansich zeer schadelijk is voor je lichaam. Ik was 15 kilo afgevallen, vanaf een gezond gewicht, dus ik was dun en zwak en zag er niet uit met dank aan die stomme depressie. Na start van de combinatie therapie en het juiste medicijn is mijn gewicht nu weer gezond. (@Syl: ik kwam niet aan van duloxetine, maar ik heb het ook maar een maand geslikt. Het is wel een bekend fenomeen. Je zou bupropion eens met je psych kunnen bespreken, dit is een middel waarvan gewichtstoename geen bijwerking is.)