#1
Ik snap je ergens wel. Het wordt nog steeds iets té makkelijk voorgeschreven. Maar daar zijn redenen voor. Één van die redenen zijn de huisartsen. Mensen komen met hun klachten meestal eerst bij de huisarts terecht. Die huisarts kent hen waarschijnlijk goed, en bedoelt het ook goed, maar hij is geen psychiater. Doorverwijzen van patiënten met psychische klachten gebeurt simpelweg te weinig. Daarnaast is een huisarts vooral opgeleid om somatische problemen op te lossen door medicatie en/of rust voor te schrijven. Spijtig genoeg behandelen ze daardoor mensen met psychische klachten ook zo. Wat rust en een pilletje en alles komt goed. En dat lukt vaak ook wel, maar mensen komen zo moeilijker tot therapie, waardoor afbouwen of stoppen met AD vermoeilijkt wordt. Ik denk dat huisartsen daardoor één van de wortels van het probleem vormen, van een generatie die aan de pillen zit.
@Roze Olifant, ik volg je betoog volledig, maar er zitten wel degelijk hiaten in het systeem.
Wat betreft het druggebruik door mensen die AD nemen, het volgende: welke arts geeft zijn of haar patiënten advies rond druggebruik?? Op psychonautwiki staat hier en daar een waarschuwing, à ls je daar al gaat kijken. Je moet dus alles zelf uitzoeken en dat weet of doet niet iedereen. Mensen zijn vaak ook te Beschaamd om het zelf te vragen. Drempelvrees. Misschien een idee om folders te maken met informatie rond veilig druggebruik icm medicatie... Ik ben zelf psychiatrisch patiënt, en ik slik ook medicijnen, maar ik heb flink mijn huiswerk gemaakt. En wat een opgave was me dat! Nu heb ik toevallig een stel hersens en flink wat koppigheid meegekregen, maar feit is en blijft dat veel mensen denken 'als de dokter niet zei dat het niet mocht, dan mag het gewoon'... Of mensen gaan richting trial & error, wat verstrekkende gevolgen kan hebben. Hoe je het ook draait of keert, AD 'doen' iets met je hoofd. Het zijn drugs. In de Engelse taal maken ze zelfs geen onderscheid tussen medicijnen en drugs. Die interageren sws met de rest dat je erin steekt.
Ik ken de hiaten goed, ik ben psycholoog. Daarnaast ervaringsdeskundige met depressie.
Wel een interessante discussie, maar ik heb nu helaas niet de tijd om er diep verder op in te gaan (werk), kom misschien later nog eens terug. Wat ik wel nog even wil zeggen - lees het topic nog eens na, want ik heb dit al toegelicht - is dat ik geen ambassadeur ben voor AD, ik pleit er niet voor of wat dan ook. Ik zie de nadelen én de voordelen. Ik word alleen wat moe van het feit dat er een groep is tegenover wie je het altijd lijkt te moeten ‘verdedigen’. Alsof het niet al kut genoeg is om depressief te zijn word je steeds bekritiseerd, alsof je een of andere slappeling bent die het niet alleen wil doen. Ben daar af en toe goed klaar mee.
Anyway, ik ga mezelf in dit topic niet nog eens volledig herhalen, beetje zinloos. ^^ Je reactie ging hier ook niet echt over.
P.S.: Helemaal eens met het feit dat de huisarts moet doorverwijzen (gebeurde in mijn geval ook netjes) en dat de psychiater betere voorlichting moet geven!