Antidepressiva

Roze Olifant zei:

Het is een milde psychostimulans inderdaad, het remt de heropname van dopamine en noradrenaline net als bijvoorbeeld methylfenidaat, alleen doet bupropion het op een veel lichtere manier. Ik vind het zelf ook niet werken voor focus, daar zijn de stimulerende eigenschappen te soft voor, maar ik word er wel rustiger en meer geordend van. Het wordt heel zelden voorgeschreven bij AD(H)D als de meer reguliere medicatie niet goed bevalt. Ik weet toevallig dat 8.6 het naar tevredenheid nam voor ADHD.

Ik merk fysiek/bewust nu na maanden niks meer van de Wellbutrin 300 mg behalve een soms bittere smaak in m’n mond (volgens de psych een zeldzamere bijwerking) maar de eerste week dat ik ermee startte (150 mg) had ik wel degelijk stimulantachtige bijwerkingen. Niet kunnen slapen, beetje opgejaagd, wat hogere bloeddruk, in het begin zelfs lichte kaakspanning en de eerste twee dagen wat vergrote pupillen. Stabiliseerde gelukkig snel want dat vond ik wel wat ongemakkelijk, haha. Had toen met m’n tante en oom afgesproken in de stad en voelde me toch een beetje gedrogeerd.

Ik kwam toen van duloxetine af, dus het kan ook zijn dat de bijwerkingen van de bupropion erger waren door de afbouw van dat andere middel.

Wel apart dat jij geen bijwerkingen hebt gemerkt.

Klik om te vergroten...

Enigste bijwerking dat ik heb is een droge mond. Verder volgens mij niet echt iets.

Mindless zei:

Snap je punt hier zeker. Zomaar even gewoon over je depressie heen stappen doe je doorgaans niet.

Maar toch denk ik dat @Martinus wel gelijk heeft. Depressie is denk ik heel vaak een kwestie van niet je hart volgen. Niet het leven leiden dat je diep van binnen eigenlijk wilt leiden. Het betekent ook niet dat dit in één keer moet gaan. Dit kan ook in (kleine) stapjes. En zelfs dan is dit is vaak ook vreselijk uitdagend/moeilijk...

Klik om te vergroten...

Ja, hier kan ik me wel in vinden. Dit klinkt ook al heel anders dan wat je vaak hoort en hoe het in dit topic eerder werd gesteld.

Maar het lúkt soms niet om het leven te leiden dat je graag zou willen, om allerlei uiteenlopende en individuele redenen, als dat zo jaren doorgaat terwijl je wel je best doet, dan is depressie soms niet te voorkomen. Overigens komt depressie ook voor bij mensen die in principe hun gewenste leven leiden.

Sorry voor mijn beetje felle toon over dit onderwerp, het is een persoonlijke frustratie hoe zwart-wit er vaak geoordeeld wordt door mensen, maar dit is hier op dit moment niet perse aan de orde.

Mindless zei:

Zomaar even gewoon over je depressie heen stappen doe je doorgaans niet.

Maar toch denk ik dat @Martinus wel gelijk heeft. Depressie is denk ik heel vaak een kwestie van niet je hart volgen. Niet het leven leiden dat je diep van binnen eigenlijk wilt leiden. Het betekent ook niet dat dit in één keer moet gaan. Dit kan ook in (kleine) stapjes. En zelfs dan is dit is vaak ook vreselijk uitdagend/moeilijk...

Klik om te vergroten...

Een depressie is een kuil waar je in komt vast te zitten.
De weg naar beneden is meestal even lang als de weg weer naar boven.

Daarnaast sluit ik mij aan bij @Roze Olifant . Het komt ook voor bij mensen die alles voor mekaar hebben en blij en gelukkig waren. Ik heb er zoveel gezien tijdens mijn opnames. 'Fysieke' depressies noem ik ze altijd. Ze lijken geen psychische oorzaak te hebben, maar komen veeleer voort uit een ziektebeeld (manisch-depressiviteit, chronische depressie, borderline,...), of simpelweg uit het niets. Maar dat het soms/vaak, zoals je zegt, voortkomt uit het niet volgen van je hart, valt zeker ook iets voor te zeggen...

SpeedIsLekker zei:

Momenteel Sertraline en Trazodone, maar het plan is om ze allemaal af te bouwen.
2 weken geleden gestopt met Mirtazapine en eergisteren zowel Sertraline als Trazodone gehalveerd (met doktersoverleg uiteraard).

Slik ook nog wat anders maar zolang ik van de antidepressiva ben is het allemaal wel goed zo.

Klik om te vergroten...

Ik neem mirtazapine om te slapen.

MDMAZING zei:

Ik neem mirtazapine om te slapen.

Klik om te vergroten...

Dat herinner ik me idd.
Welke dosering dan? Alleszins niet hoger dan 30mg vermoed ik?
Was bij mij ook om te slapen aangezien het in lage dosering niet echt als antidepressiva functioneert.

SpeedIsLekker zei:

Dat herinner ik me idd.
Welke dosering dan? Alleszins niet hoger dan 30mg vermoed ik?
Was bij mij ook om te slapen aangezien het in lage dosering niet echt als antidepressiva functioneert.

Klik om te vergroten...

Ik mag een kwartje nemen (3.75mg) of halve 7.5mg. Ik heb zo een pillem breker gehaald bij de apotheek. Dus een kwartje maken van een halve pil is best moeilijk.. dus misschien is het iets meer dan een kwartje maar iets minder dan een halve.. maar ik neem ook vaak gewoon een halve en slaap ik goed. Tuurlijk heb je ook nachten nog steeds dat je minder goed slaapt .

Hoeveel nam jij om te slapen?

MDMAZING zei:

Ik mag een kwartje nemen (3.75mg) of halve 7.5mg. Ik heb zo een pillem breker gehaald bij de apotheek. Dus een kwartje maken van een halve pil is best moeilijk.. dus misschien is het iets meer dan een kwartje maar iets minder dan een halve.. maar ik neem ook vaak gewoon een halve en slaap ik goed. Tuurlijk heb je ook nachten nog steeds dat je minder goed slaapt .

Hoeveel nam jij om te slapen?

Klik om te vergroten...

Dan heb je wel het kutste medicijn uitgekozen om kwartjes van te snijden haha, dat verkruimelt toch heel snel?
Uhhh in het begin zat ik op 60mg, daarna 30mg, dan 15mg en sinds 2 weken geleden helemaal niets meer hoppaaaa!

Jezelf zijn is in onze wereld een zeer uitdagende klus. Het heeft mij ruim 10 jaar gekost om over mijn depressie te komen.
Maar ik kan zeggen dat op het moment dat het kwartje viel het ook echt klaar was.

Dus ja makkelijk is het niet, daar ben ik mijzelf zeer bewust van, gezien het voor mij ook een lange route was.
Ik heb 5 jaar opgesloten gezeten op de zolder van mijn ouders en in totale eenzaamheid gezeten. Het heeft mij 5 jaar gekost om weer een beetje functioneel te worden en nog eens 5 jaar om er geheel overheen te komen.

Psychedelica zijn de enige middelen die mij geholpen hebben om mezelf onder ogen te zien. En met name mijn eerste trip die nog al paranoïde en duister getint was en de laatste trip op paddenstoelen waarbij ik een sterke sensatie van samensmelting ondervond waren erg doeltreffend.


Misschien is mijn methode niet conform genoeg ^^ Dus ik denk dat ik maar weer terug kruip in mijn hol.

geflipt zei:

Ik snap je ergens wel. Het wordt nog steeds iets té makkelijk voorgeschreven. Maar daar zijn redenen voor. Één van die redenen zijn de huisartsen. Mensen komen met hun klachten meestal eerst bij de huisarts terecht. Die huisarts kent hen waarschijnlijk goed, en bedoelt het ook goed, maar hij is geen psychiater. Doorverwijzen van patiënten met psychische klachten gebeurt simpelweg te weinig. Daarnaast is een huisarts vooral opgeleid om somatische problemen op te lossen door medicatie en/of rust voor te schrijven. Spijtig genoeg behandelen ze daardoor mensen met psychische klachten ook zo. Wat rust en een pilletje en alles komt goed. En dat lukt vaak ook wel, maar mensen komen zo moeilijker tot therapie, waardoor afbouwen of stoppen met AD vermoeilijkt wordt. Ik denk dat huisartsen daardoor één van de wortels van het probleem vormen, van een generatie die aan de pillen zit.

Klik om te vergroten...

Dat is zeker waar. Al is mij door mijn huisarts destijds niet direct medicatie aangeboden. Later wel maar ik heb het afgewezen. Het is wel al langer geleden en toen waren AD ook nog niet zo populair als nu. Ik heb ook een vrij conservatieve huisarts op leeftijd, wie weet telt dat ook. Ze flikkerde bijvoorbeeld zowat van der stoel af toen ik een poos geleden eens om een SOA test vroeg.
Artsen zouden idd veel meer moeten doorverwijzen naar therapieën. Niet alleen met depressies en dergelijke maar ook adhd gedragsdingen etc.
Medicatie werkt in mijn optiek gewoon beter met therapie samen. Welke therapie dan ook. Hoeft niet persee een psychiater te zijn of psycholoog. Ik heb bv heel veel gehad aan meer alternatieve therapieën als Shiatsu, mensendieck, een coach.
Het probleem zit idd te diep geworteld.

Roze Olifant zei:

Ja, ik snap je punt. Ik raad het ook niet aan. Mijn persoonlijke ervaring is dat de AD die ik neem prima samengaat met de middelen die ik sporadisch (!) gebruik. Het is niet alsof ik dagelijks of wekelijks drugs gebruik. Zeker voor tripmiddelen is er geen contra-indicatie en die werken voor mij ook therapeutisch. Ik kies ervoor om het te blijven doen, en ook om de AD te gebruiken, want die helpt me. Mijn psychiater weet dat ik dit soms doe trouwens, ben er eerlijk over.

Dus jawel, ik begrijp wat je bedoelt, maar ik kies ervoor om het zo te doen en dit gaat goed voor mij. Het gaat stukken beter met mij dan maanden geleden.

Klik om te vergroten...

Het is geen persoonlijk iets naar jou toe hoor, vat het alsjeblieft niet zo op! Je kent mijn “tegenstand” naar AD etc. Dat is algemeen en zeker niet naar een persoon gericht.
Jij gebruikt zoals je zegt sporadisch iets aan drugs er bij. Ik doelde op dat ik hier op DF echt vaak zie dat mensen met mentale problemen zitten, AD slikken maar wel wekelijks en zelfs dagelijks drugs gebruiken, blowen, speed, rc’s etc. (Zeker rc’s zijn dan link) Er zijn een hoop AD varianten bv die echt de werking van de AD tegen gaan zonder dat ze samen echt toxisch of gevaarlijk zijn.
Dagelijks blowen bv staat er om bekend dat dat in combi met sommige AD juist mentale klachten vergroot en zelfs suïcidale gedachtes kan opwekken.
Echt, velen zullen best baat hebben bij AD hoor, ik ben niet pertinent tegen. Ik ben alleen van mening dat het vaak verkeerd word gebruikt en ook vaak onnodig. En dat men idd zoals Geflpt al zei het als “ff een pilletje en klaar” zien maar verder haast niets in hun leven veranderen of doen om zelfherstel toe te passen. Huisartsen en artsen werken er idd ook aan mee.

Martinus zei:

Jezelf zijn is in onze wereld een zeer uitdagende klus. Het heeft mij ruim 10 jaar gekost om over mijn depressie te komen.
Maar ik kan zeggen dat op het moment dat het kwartje viel het ook echt klaar was.

Dus ja makkelijk is het niet, daar ben ik mijzelf zeer bewust van, gezien het voor mij ook een lange route was.
Ik heb 5 jaar opgesloten gezeten op de zolder van mijn ouders en in totale eenzaamheid gezeten. Het heeft mij 5 jaar gekost om weer een beetje functioneel te worden en nog eens 5 jaar om er geheel overheen te komen.

Psychedelica zijn de enige middelen die mij geholpen hebben om mezelf onder ogen te zien. En met name mijn eerste trip die nog al paranoïde en duister getint was en de laatste trip op paddenstoelen waarbij ik een sterke sensatie van samensmelting ondervond waren erg doeltreffend.


Misschien is mijn methode niet conform genoeg ^^ Dus ik denk dat ik maar weer terug kruip in mijn hol.

Klik om te vergroten...

Geen enkele methode is conform voor iedereen. Een depressie en mentale klachten zijn niet standaard of bij iedereen gelijk. Knap man dat je het zo hebt gedaan. Het is heel zwaar en een hel. Trust me, ik know.

Sinds een maand slik ik nu prozac.
Heb hiervoor 120 mg duloxetine geslikt.
Ben gestart met 20 mg prozac en ik kreeg echt een opleving.
Ik voelde me echt lekker en had echt zin in de dag.
Na ong 2 weken hiervan enorm genoten te hebben viel ik terug in het depressieve gevoel.
Geen zin meer om op te staan, geen zin inde dag.
Maandag bij de psychiater geweest en hier over gesproken.
Ze zei dat dit vaak voor komt, dat je even een opleving krijgt en dan weer terug valt.
Ze stelde voor om de prozac op te hogen naar 40 mg.

Ook ben ik gister voor het eerst sinds maart weer naar psycholoog geweest.
Dit is mijn nieuwe psycholoog en ik voelde direct een klik.
We hebben de punten besproken waar we aan gaan werken.
Vanaf nu weer wekelijks theraphie dus.
Ben super tevrede met nieuwe psycholoog en heb er erg goed gevoel bij. 😊

Syl zei:

Sinds een maand slik ik nu prozac.
Heb hiervoor 120 mg duloxetine geslikt.
Ben gestart met 20 mg prozac en ik kreeg echt een opleving.
Ik voelde me echt lekker en had echt zin in de dag.
Na ong 2 weken hiervan enorm genoten te hebben viel ik terug in het depressieve gevoel.
Geen zin meer om op te staan, geen zin inde dag.
Maandag bij de psychiater geweest en hier over gesproken.
Ze zei dat dit vaak voor komt, dat je even een opleving krijgt en dan weer terug valt.
Ze stelde voor om de prozac op te hogen naar 40 mg.

Ook ben ik gister voor het eerst sinds maart weer naar psycholoog geweest.
Dit is mijn nieuwe psycholoog en ik voelde direct een klik.
We hebben de punten besproken waar we aan gaan werken.
Vanaf nu weer wekelijks theraphie dus.
Ben super tevrede met nieuwe psycholoog en heb er erg goed gevoel bij. 😊

Klik om te vergroten...

Een maand is erg kort.Fijn dat het verder goed gaat!

Een goede hulpverlener is vaak zijn gewicht in goud waard.
De ellende van het systeem van de hulpverlening is wel het feit dat je in de loop der tijd er waarschijnlijk vele van zult verslijten.
Want bij deze mensen hoort overplaatsing.
Promoveren. Rn hiertoe dus regelmatig een ander hulpverleners traject in gaan.
Met als direct gevolg, dat je van voren af aan weer je hele doopceel kunt gaan vertellen.
Ik heb nogal lang vele malen dit soort hulpverleners zien komen, en gaan.
En iedere keer weer van voren af aan je problemen gaan toelichten.
Bah. Hoe immens vervelend was dit....
Maar, het hoort klaarblijkelijk tot het systeem van de hulpverlening.
Leer er maar mee leven zegt men.
Het is niet anders ...

geflipt zei:

Een depressie is een kuil waar je in komt vast te zitten.
De weg naar beneden is meestal even lang als de weg weer naar boven.

Daarnaast sluit ik mij aan bij @Roze Olifant . Het komt ook voor bij mensen die alles voor mekaar hebben en blij en gelukkig waren. Ik heb er zoveel gezien tijdens mijn opnames. 'Fysieke' depressies noem ik ze altijd. Ze lijken geen psychische oorzaak te hebben, maar komen veeleer voort uit een ziektebeeld (manisch-depressiviteit, chronische depressie, borderline,...), of simpelweg uit het niets. Maar dat het soms/vaak, zoals je zegt, voortkomt uit het niet volgen van je hart, valt zeker ook iets voor te zeggen...

Klik om te vergroten...

Ik geloof er zeker niet in dat het uit het niets komt. Het kan dan lijken alsof het uit het niets komt, maar heel veel van wat wij zijn zit in het onderbewuste. Voordat je iets denkt, voelt en doet is er al een heel proces waar je zelf niet bewust van bent. Werk je niet aan bewustwording van alle processen die in jou omgaan, dan zullen deze jou saboteren al voordat je er iets aan kunt doen.

En in mijn ogen zijn dergelijke "fysieke depressies" vaak toch oorspronkelijk ontstaan vanuit de geest (psychosomatisch) en dan "uitgehard" tot lichamelijke patronen/kwalen dus. Ook het zoeken in het verleden van iemand naar de oorzaak van een kwaal is imo lang niet altijd afdoende om het probleem op te lossen. Vanaf een bepaald punt moet je over naar genezing op spiritueel niveau. Dan helpt graven in het verleden niet meer, maar alleen nog maar het in direct contact komen met de eigen essentie, waarbij je in dat proces je onderbewuste door je heen laat komen en stukje bij beetje oplost, zonder dat je per se concreet weet hoe dat daar is gekomen en wat de betekenis ervan is op persoonlijk vlak. Het enige dat telt is terugkeren naar het essentiële bewustzijn dat alreeds altijd zonder kwalen is.

Allemaal slechts mijn mening maar natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen ervaring.

Hierover kan ik ook meepraten, aangezien ik zeer zware depressies heb mogen of beter, lees: moeten doorstaan.
Dit is de allerlaatste en zwartste periode in mijn leven geweest.
En hoe kwam dit:

Op een gegeven moment liep ik vast, na en tijdens een enorme burn-out.
Deze ontstonden mede, adhv een relatiebreuk, reeds elders beschreven, voorts na ruim 6 jaren in krijgsdienst te zijn geweest.
En niet de eerste, de beste...

En dan kom je, links, of rechtsom, in een hulptraject terecht.
Ik weet nog precies hoe eea tot stand kwam. Allerlei verwerkingsprocessen, ptss, slapeloosheid, en nog wat...en fit kreeg ik op mijn bordje.o
Psychiaters. Psychologen.
Maatschappelijk werkers.
De een nog weirder, linkser, rechtser, dan de ander.
Vele mensen uit deze richting heb ik versleten.
Diepgraverij.
Therapievormen. Bijna tot de dood erop volgde.
Dit klinkt raar, maar als je 5 dagen in de week in psychotherapie bent, dan kan ik zeggen dat dit zo ontzettend veel energie kost dat het weer naar huis rijden na zo'n dag mij bijna de das omdeed in het verkeer.

Ik nam mij toen één ding voor.
Nooit en te nimmer meer dergelijke therapievormen te gaan proberen.
Ne jamais!
Dus, verder op zoek...
Na lange, lange tijd kwam er een medicatie pakket uit.
Dit pakket geeft een ondersteuning.
Nog altijd.
Nu er allerlei slijtage ellende met veel pijn op mijn pad komt, zal dat pakket wel weer aangepast moeten gaan worden....
en nou die Covid ellende weer.

Van alle diepgraverij zeg ik uit ervaring dat deze voor sommige mensen heel misschien iets kan bieden. Wie, ik zou het niet weten, maar als niemand ermee geholpen zou kunnen worden, dan was dit project allang weer gestopt, nietwaar?
Het verleden, dus.
Opnieuw er doorheen. Waarom toen juist dit, en dus niet dat? Helpt dit, echt waar?

Alleen. Je kunt er niets meer aan veranderen, passé is passé. Toch?
Anyway,
Van de 10 mensen waarmee wij in een groep begonnen met die dagelijkse zware kost heb ik er twee zien verbeteren in hun toestand.
6 bleven min of meer gelijk, en 2 tot 3 groepsleden draaiden een psychiatrisch ziekenhuis in....

Ik ben er dus niet positief over. Dwze hulp vorm, dus. Nee.
Integendeel.

Je moet alles uiteindelijk z e l f doen, beste mensen, en enige begeleiding hierbij kan werken.
I.i. g. Niet op de bank gaan liggen, en de ene joint of pijp na de andere opsteken. Want helpt je bijna gegarandeerd de vernieling in.
Probeer met kleine, niet te moeilijke bezigheden afleiding te vinden, mij heeft dit toch wel aardig op de rit geholpen.
Anderen helpen, sat deed me i.i.g goed...
En zo ga ik verder.
That's life.
C'est la vie!

Zonder ad had ik allang zelfmoord gepleegd. Ik moet over 2 weken weer naar de psycholoog. Geen leuke gesprekken, maar het MOET!