Ik geloof er zeker niet in dat het uit het niets komt. Het kan dan lijken alsof het uit het niets komt, maar heel veel van wat wij zijn zit in het onderbewuste. Voordat je iets denkt, voelt en doet is er al een heel proces waar je zelf niet bewust van bent. Werk je niet aan bewustwording van alle processen die in jou omgaan, dan zullen deze jou saboteren al voordat je er iets aan kunt doen.
En in mijn ogen zijn dergelijke "fysieke depressies" vaak toch oorspronkelijk ontstaan vanuit de geest (psychosomatisch) en dan "uitgehard" tot lichamelijke patronen/kwalen dus. Ook het zoeken in het verleden van iemand naar de oorzaak van een kwaal is imo lang niet altijd afdoende om het probleem op te lossen. Vanaf een bepaald punt moet je over naar genezing op spiritueel niveau. Dan helpt graven in het verleden niet meer, maar alleen nog maar het in direct contact komen met de eigen essentie, waarbij je in dat proces je onderbewuste door je heen laat komen en stukje bij beetje oplost, zonder dat je per se concreet weet hoe dat daar is gekomen en wat de betekenis ervan is op persoonlijk vlak. Het enige dat telt is terugkeren naar het essentiële bewustzijn dat alreeds altijd zonder kwalen is.
Allemaal slechts mijn mening maar natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen ervaring.
Ok, ik wil gerust meegaan in de gedachtegang dat er altijd wel 'iets' is dat de trigger vormt. Zelfs al zit dat soms heel erg diep vanbinnen. Toch weet ik - uit eigen ervaring - dat het echt wel kàn dat er (zo goed als dan) geen aanleiding is. Ik sta op tijdens een normale week, op een normale dag, en zonder enige aanleiding voel ik mij wegzakken in een diepe depressie. Die kan een paar uur tot een paar maanden aanhouden, en gaat dan vanzelf weer weg. Ik heb een bipolaire stoornis. Dat betekent puur fysiek dat er problemen zijn in 'mijn bovenkamer', en dat depressies of manieën écht komen opzetten uit het niets. Niet altijd, maar soms wel. Maakt dat mijn depressies dan minder échte depressies? Ik denk het niet. Maar ik volg je voor 99% van de gevallen, dat er wel degelijk 'iets' speelt bij de val...
Spitten naar de 'ware oorzaak' is inderdaad niet altijd de beste methode, maar het kan mensen wel helpen hun valkuilen te leren kennen. Zeer belangrijk in het helingsproces, maar ook naar hervalpreventie toe. Wat ik geleerd heb de laatste 32 jaar vol ziekte, artsen, medicatie en opnames, is dat er wel veel meer aandacht is voor dat essentiële bewustzijn. Het hier en nu. Zo heb ik altijd meditatie en yoga gekregen tijdens mijn opnames. Of mindfulness. Het zijn de eerste stappen naar nieuwere vormen van heling, die zeer zeker hun nut al bewezen hebben. Voor en na de meditatie-sessies wordt een spanningsscore opgevraagd bij de patiënten. Het is wonderbaarlijk hoe die vaak drastisch daalt na een uurtje meditatie of yoga. Bij mijn psychologe merk ik het ook. De focus ligt op 'hoe voel je je nu, en wat kunnen we doen om dat te veranderen', en er wordt vooruit gekeken, ipv enkel achteruit. Als je het vergelijkt met 30 jaar geleden, dan staan we écht wel een stuk verder naar mijn mening...
Deze vele woorden, enkel maar om te zeggen dat ik je grotendeels gelijk geef. Zeker als het gaat om te leren terugkeren naar dat essentiële bewustzijn.