In mijn beleving is het na zo'n lange tijd gestopt te zijn een goed idee om op een gegeven moment niet meer 'streaks' te gaan tellen.
Voor mij blijft het ook een reminder waar ik vandaan kom. Hoe wanhopig, verslagen en uitgeput ik me voelde 1 jaar, 5 maanden en 9 dagen geleden. Juist om daar geregeld bij stil te staan, weet ik wat ik absoluut niet wil. En tegelijkertijd kijk ik ook naar wat ik vandaag allemaal kan en mag doen. Dat had nooit gekund als ik nog in gebruik zat.
Het alleen voor vandaag principe werkt overigens voor alles. Ik hoef alleen maar vandaag te mediteren, alleen vandaag geduld en tolerantie op te brengen, alleen vandaag geen uitstelgedrag te vertonen.
Maar ik geloof ook dat het voor iedereen anders is en het aan je verslavingsgevoeligheid ligt.
De een kan een hijsje van een joint nemen en is weer getekend voor het leven, en de ander heeft dat niet.
Die laatste groep zal zich gesterkt voelen door 'alweer een dag overwonnen'.
Dit is waar ik ook voel dat het verschil ligt tussen een zware gebruiker wiens gebruik tijdelijk uit de hand is gelopen en iemand die echt de ziekte verslaving heeft. Die verstoring in het denken waardoor we ons veel te druk maken om alles, en daarmee moeite hebben om het leven te nemen zoals het zich aandient. Met als gevolg altijd gevoelens te willen skippen, wegdrukken. Altijd het idee hebben dat we iets tekort komen, etc.
Ik vind het best grappig om het verschil in denken te zien tussen mijn vriend en ik. Van hem weet ik zeker dat hij niet de ziekte verslaving heeft (verslavings gevoelig is, geef het een naam). Als hij zou gebruiken, raakt ie niet verslaafd denk ik. Maar daar begint het ook mee, hij heeft de interesse niet eens. En als we lekker uit eten gaan en ik vraag of ie geen wijntje wilt bij het eten. Dan hoeft ie dat meestal niet. Vaker niet, dan wel...
Rare mensen, die niet-verslaafden 🤣