Het is ook niet eenvoudig uit te leggen. Dit is de kern van stap 1 uit het twaalf stappen programma. En eigenlijk als logisch gevolg daarop meteen stap 2 en 3.
Acceptatie dat verslaving sterker is dan ik, hoop op herstel en vervolgens ook het vertrouwen in een macht groter dan ikzelf die mij weer geestelijk gezond maakt.
En in de praktijk betekent dat voor mij dat ik uit mijn patronen van het verleden mag leren dat ik niet meer kan gebruiken. Omdat dat keer op keer op hetzelfde uitloopt. En dat betekent direct dat ik ook andere positieve krachten in moet zetten. Want stoppen met drugs, maar op andere vlakken niet herstellen, is voor mij echt de hel op aarde. Wel de psychische ellende, maar niet de verlichting die drugs me ooit brachten.
En met die acceptatie kies ik er dus meteen voor dat ik andere zaken in moet zetten. Praten met andere herstellende verslaafden, mediteren, etc. Allemaal positieve krachten groter dan ikzelf die me helpen het juiste pad te volgen. En door hierop te richten, ben ik bezig met herstel in plaats van bezig met niet gebruiken.
Probeer maar eens 10 minuten niet aan 'roze olifant' te denken (sorry
@Roze Olifant dat ik je hier wéér eens bij betrek).
En? Gelukt?
Waarschijnlijk niet. Dit is zelfs wetenschappelijk bewezen. Hoe harder je probeert niet te denken aan de roze olifant. Hoe vaker je eraan denkt.
Wat betekent dit als je het gevecht aan gaat om niet te gebruiken door sterk te zijn?
Je probeert dan waarschijnlijk niet aan gebruik te denken. Of jezelf ervan af te leiden. Maar vaak werkt dit gevecht dus averechts en komt verslaving altijd als winnaar uit dat gevecht.
De oplossing is dus om voor te vechten, de handdoek al in de ring te gooien. Dat is iets heel anders dan toegeven aan die gedachten.
Maargoed, het is niet voor niets dat we binnen herstel literatuur hebben, werken met een sponsor en veel vragen schrijven over stap 1. Want dit werkelijk toepassen in je leven vergt best veel oefening. Is soms ook moeilijk onder woorden te brengen.