Ik weet van mezelf wel dat ik vaak niet merk als er zich langzaam stress opbouwt in mij, maar dat als ik dan autorijd ik een stuk minder rustig rijd. Dan weet ik dat het tijd wordt voor extra ontspanning en contact met mensen.
Ik heb daar deze week ook best last van. Best ongeduldig weer in het verkeer. Ook wel gedachtes gehad aan gebruik. Vooral over (base)coke.
Eergisteren had ik een kerstborrel van werk en mijn fiets stond in een bewaakte fietsenstalling naast het uitgaansgebied. Kom ik daar om mijn fiets te halen, hoor ik twee dames klagen dat ze voor vanavond nog geen C hadden. Ja, daar slaat mijn hoofd meteen op aan natuurlijk. Diezelfde nacht nog een fikse gebruikers droom gehad dat ik weer stiekem coke ging doen. Het voelde fantastisch, als een van de beste batches coke die ik gehad had. Tegelijkertijd dat drukkende gevoel, wat doe je nou? Dit wordt weer een grote ellende. Weer net m'n jaar niet gehaald verdorie.
Gelukkig was het een droom 🙂
Dan ben ik toch blij dat ik nuchter wakker wordt zonder kater.
Vannacht wéér raak. Deze keer had ik wiet gehaald en zat ik met oude gebeuikersvrienden in het park te blowen. Kwam er politie voorbijgelopen, maar ze liepen gewoon door. Tot een maatje van mij in de bosjes ging zitten en met zakjes ging hannesen. Toen kwamen ze ons fouilleren natuurlijk. Wiet afgepakt.
Achteraf dacht ik, hè ik heb helemaal niets hoeven tekenen om er vrijwillig afstand van te doen. Het was nep politie die ons bestolen had. Dus erachteraan om het terug te stelen.
Wazige dromen 🤣
Maar waar zit dan die spanning in hè?
Ik werk maar halve kracht door de Pfeiffer en longontsteking. Deze week 17 uur ongeveer. Dan zou je zeggen dat het daar niet van komt. Of juist wel omdat ik wel zie dat er nog vanalles moet gebeuren. Ik krijg er de vinger nog niet echt op gelegd.