Deel je inzicht!

Hoe ouder je word hoe belangrijker het is om gezond te eten. Nu is het altijd belangrijk maar ik merk bij mezelf dat mijn lichaam daar beter op functioneert. Zo kon ik vroeger ook makkelijk een nacht overslaan waar me dat nu opbreekt. Vroeger 3 dagen ongezond eten was geen probleem, nu merk ik het dezelfde dag al dat ik wat gezonds moet hebben.

Tijdens blowen heb ik veel na kunnen denken en heb ik vooral inzichten gekregen of mijn communicatie met andere mensen en waarom mensen bepaalde dingen doen en zeggen en waarom dat niet negatief is. Ik vind het lastig om uit te leggen wat ik precies bedoel maar ik zal een poging wagen.

(Jonge) mensen hebben vaak/snel het idee dat de mening van andere een aanval op hun persoon is. In deze wereld is het nu ook weer meer aan de orde dat men door alles beledigd is.
Men hoort niet wat mensen zeggen maar men hoort wat men graag wil horen. Op het moment dat ik me dit realiseerde en in mijn leven kon toe passen werd mijn leven makkelijker. Ik zocht vaak iets achter de woorden van een ander, ik dacht te horen wat ze zeiden zonder dat ze het zeiden.
Nu is dit iets wat ik nog steeds niet altijd goed toe kan passen, mijn gemoedstoestand van dat moment zal daar de grootste rol in spelen, plus het onderwerp waar het over gaat. Als het emotioneel geladen is dan is het vaak al moeilijker om rationeel na te blijven denken.
Ik kan wel zeggen dat ik me vanaf dat moment bijna nooit meer beledigd heb gevoeld. (de voor de hand liggende daar gelaten natuurlijk) Een opmerking die als beledigend opgepakt kan worden is vaak puur een mening van iemand die een andere kijk op iets heeft dan jij. Een andere kijk is niet goed of slecht, het is een middel om je eigen denken te verruimen, en een middel om je eigen mening anders vorm te kunnen geven. Het is een leermoment. Het leven is 1 groot leermoment, je houd nooit op met leren. Het is niet erg om je mening aan te passen, je mening zal je hele leven aan blijven passen aan de dingen die je mee maakt. Zo als het hier staat klinkt het allemaal wel logisch enzo, maar voor mij om dit te weten, en te begrijpen zat een groot verschil en maakte voor mij op psychologisch gebied een grote doorbraak. Sinds dit is de psyche van de mens ook een heel erg interessant onderwerp geworden. Ik vind het heerlijk om mensen te observeren en te zien hoe ze op situaties reageren. Hoe gedrag eigenlijk heel voorspelbaar is. Deels omdat het vast staat in de chemie van je hersenen, je bent geprogrammeerd om bepaald gedrag te laten zien op bepaalde situaties. En deels omdat je een bepaalde persoonlijkheid hebt (iemand die niet met zich laat spotten, iemand die heel naïef is etc) De persoonlijkheid van de persoon tegen wie je praat maakt dat je hetzelfde heel anders moet bewoorden om je woorden op de goede manier aan te laten komen bij die persoon.

Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.

Nou ja, om een lang verhaal kort te maken, ik heb een hoop inzichten gehad op het menselijke gedrag.

Zweibeiner zei:

Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.

Klik om te vergroten...

Je 'ik' blijft veranderen, net zoals de rest van de wereld. Maar wie/wat ziet die verandering? Mensen die er proberen achter te komen wie hun 'ik' is, kijken (als het goed is) niet naar de veranderende 'ik', maar de 'ik' die de verandering ziet. "Je ik" zegt het al. Die laatste 'ik' heb je, die ben je niet.

Dat gezond eten heb ik trouwens ook. Man, ik kon vroeger alles wel hebben en nu merk ik het meteen als ik iets ongezonds eet.

Ik bedacht me van de week iets. Vroegah in die goede oude tijd dat ik nog lang vrijgezel was kreeg ik regelmatig de vraag of ik het niet miste om seks te hebben. Maar ja, liever geen seks dan seks met een stom iemand. Dan wacht ik liever even. Als je nagaat dat je binnen een paar jaar (ga ik van uit) een persoon komt met wie je de rest van je leven samen bent (en awesome seks gaat hebben), is die paar jaartjes vrijgezel zijn (en misschien wat minder goede seks hebben) helemaal niet zo erg. Je kijkt er even op een iets andere manier naar. Om die reden heb ik het ook nooit erg gevonden om vrijgezel te zijn. ..In tegenstelling tot een aantal vrienden van mij. Die ik echt nooit begrijp. Maar oké. :P

Nu heb ik dus een beetje een hekel aan mijn werk en ja dat werd groter en uiteindelijk irriteer ik me de laatste tijd aan vrijwel alles. Ik wil eigenlijk ergens anders werken maar ja. Ik ging hier werken omdat ik ervaring op wilde doen en toch niet meteen aan de bak kom als orthopedagoog. Maar toen bedacht ik me dus van de week dat ik maar misschien gewoon naar mijn werk moet kijken zoals ik naar relaties kijk. Ik doe dit nu gewoon even nog en ik zit hopelijk over een tijdje bij een organisatie die beter bij me past dan dit, maar ja, misschien is mijn werk wel minder erg als ik weet dat ik er over een tijdje niet meer werk? Dus eh. Ja dat ga ik nu uitproberen.

Als ik het zo typ klinkt het best wel stom. Maar eigenlijk ben ik gewoon mijn best aan het doen om me niet te irriteren en er nog een tijdje zo veel mogelijk ervaring uit te halen want ondertussen solliciteer ik verder (voor zover dat lukt met mijn hoofd).

Wat jammer dat je het niet naar je zin hebt op je werk. Vanaf een scherm is het tegelijk makkelijk en moeilijk om "advies" te geven. Het beste wat ik kan zeggen is maak een plan en houd je eraan.
Als ik het reflecteer op mijn leven neem ik even het voorbeeld van seks. Ik had een lange relatie achter de rug en geen zin om weer vast te zijn. Ik heb een jaar of 2 mezelf uitgeleefd en meerdere avonturen beleefd, en zo ook mijn sexuele voorkeuren ontdekt, herontdekt. In de tussen tijd ben ik weer helemaal happy in een relatie maar die break en lang leve de lol (zonder emoties) was voor mij een welkome verandering.
Ik weet niet of jij het los van elkaar kan zien, werk om nu voorruit te komen en werk waar je daadwerkelijk van geniet. Wellicht dat het leven makkelijker voor je word als dat 2 aparte dingen gaan zijn voor je. Weet je ook zeker dat de plek is die je tegen staat en niet het werk? Omdat je gestudeerd hebt en bang bent om iets anders te gaan doen omdat het voelt dat je dan een aantal jaar voor niks naar school gegaan bent. Dat je een aantal jaar weggegooid hebt van je leven?
Ik heb een studie gevolgd en daar doe ik helemaal niks mee. Maar het werk wat ik heb geniet ik wel volledig van. Ik ben op mijn plek gekomen. Ik zie mijn studie ook niet als verspeelde tijd, zonder die studie had ik andere beslissingen gemaakt en was ik waarschijnlijk niet op de plek uitgekomen waar ik nu ben.

Mindless zei:

Zweibeiner zei:

Mensen proberen erachter te komen wie hun 'ik' is. Maar je 'ik' is iedere maand weer een beetje anders. je 'ik' verandert mee met de tijd en je ervaringen. Naar jezelf op zoek gaan is een mooi iets maar ik ben ervan overtuigd dat je die nooit 100% kan vinden omdat je 'ik' blijft veranderen. Ik zie dat ook als iets positiefs, verandering is belangrijk en stil staan is funest. Er is geen utopie wereld beeld, het is niet zo dat als de wereld zo doet en zo blijft doen dat we dan eeuwige vrede hebben. We moeten ons blijven aanpassen, er zullen nieuwe problemen komen en oude oplossingen werken lang niet altijd.

Klik om te vergroten...

Je 'ik' blijft veranderen, net zoals de rest van de wereld. Maar wie/wat ziet die verandering? Mensen die er proberen achter te komen wie hun 'ik' is, kijken (als het goed is) niet naar de veranderende 'ik', maar de 'ik' die de verandering ziet. "Je ik" zegt het al. Die laatste 'ik' heb je, die ben je niet.

Dat gezond eten heb ik trouwens ook. Man, ik kon vroeger alles wel hebben en nu merk ik het meteen als ik iets ongezonds eet.

Klik om te vergroten...

Kunnen we daar dan niet een onderscheid maken tussen je 'ik" en je "ego". En als we dat doen stel ik de vraag of we niet allemaal exact dezelfde ego hebben maar dat je ik er vorm aan geeft. Dan kom ik ook weer terug op het vinden van je ik. Die verandert continu dus is het überhaupt wel mogelijk om je ik te vinden in jezelf.
Als je een andere beschrijving van je ik heb dan hoor ik die graag.

Heeft er iemand wel eens nagedacht over tijd? Ik heb daar al heel wat uurtjes in zitten en het fascineert me onwijs. Helaas heb ik gemerkt (ook na lsd trips) dat de Nederlandse taal veel te weinig woorden bevat om me op bepaalde onderwerpen goed uit te kunnen drukken. Ik kan mijn punt gewoon niet maken met de woorden die ik tot mijn beschikking heb.
Dat vind ik ook het grootste nadeel als de trip uitgewerkt is, ik voel me dan weer zo bekrompen.

ik ben nu al een paar weken slechts een maal vroeg in de dag aan het eten, met zeker genoeg eiwitten, calcium
daarna maak ik een plan voor mijn pretpillen avond
dit werkt want ik heb die hele dag geen honger en geloof het of niet, ik ben aan het afvallen sinds het eerst in jaren

Zweibeiner zei:

Ik weet niet of jij het los van elkaar kan zien, werk om nu voorruit te komen en werk waar je daadwerkelijk van geniet. Wellicht dat het leven makkelijker voor je word als dat 2 aparte dingen gaan zijn voor je. Weet je ook zeker dat de plek is die je tegen staat en niet het werk? Omdat je gestudeerd hebt en bang bent om iets anders te gaan doen omdat het voelt dat je dan een aantal jaar voor niks naar school gegaan bent. Dat je een aantal jaar weggegooid hebt van je leven?
Ik heb een studie gevolgd en daar doe ik helemaal niks mee. Maar het werk wat ik heb geniet ik wel volledig van. Ik ben op mijn plek gekomen. Ik zie mijn studie ook niet als verspeelde tijd, zonder die studie had ik andere beslissingen gemaakt en was ik waarschijnlijk niet op de plek uitgekomen waar ik nu ben.

Klik om te vergroten...

Het werk wat ik nu doe is niet per sé waar ik voor gestudeerd heb. En hetgeen waarvoor ik gestudeerd heb is juist hetgeen wat ik echt het allerliefste wil doen. Maar het is moeilijk om daar terecht te komen, dus de ervaring die ik nu op mijn werk opdoe is mooi meegenomen.
Op zich is het best leuk werk, maar ik vind de werktijden echt heel kut en de organisatie is alleen maar uit op geld verdienen. Dat werkt niet als je zelf juist uit bent op het helpen van kinderen en ouders. Aka. de eeuwige discussie in zorg en welzijn: geld vs. goede hulpverlening.
Ik wil ook werk waar ik van kan genieten. Ik hoef helemaal niet veel geld te verdienen of zo, als ik het maar leuk vind. Je moet iets doen wat je leuk vind en verder maakt het allemaal niet zoveel uit. Maar ik doe niet iets waar m'n hart ligt momenteel en dat moet ik zien te accepteren I guess. (En ondertussen solliciteer ik verder dus in dat opzicht doe ik wat ik kan.)

Mindless zei:

Ik zie het gewoon simpel. Bewustzijn is je echte ik, maar dan wel ongeconditioneerd bewustzijn of: puur bewustzijn. Wanneer bewustzijn geconditioneerd wordt door middel van identificatie met gedachten, ontstaat het ego, oftewel de 'ik' die we denken die we zijn. Het ego is echter een valse 'ik', omdat het geen continu bestaan heeft. Het is een tijdelijke gedachtevorm. En het blijft te allen tijde puur bewustzijn die bewust is van de ego 'ik'. Daarom zeg je ook 'mijn' ego en 'mijn' lichaam. Je hebt deze dingen, je bent het niet. Jij bent dat wat ze ziet komen en gaan, terwijl jij altijd hetzelfde blijft.

Je kan jezelf (je echte zelf) niet vinden als een soort object of gedachte, omdat jij het zelf bent die kijkt/zoekt. Op dezelfde manier dat een mes zichzelf ook niet kan snijden en een oog zichzelf niet kan zien (trademark Alan Watts )

Klik om te vergroten...

Echt belachelijk dit maar ik begrijp je de laatste tijd echt goed.

Het is wel geruststellend om te bedenken dat ik mijn gedachten niet ben, maar dat ik ze heb, en dat ze ook weer weggaan. Ik dacht dus laatst: Als ik bang ben om te falen komt dat voort uit dingen die in het verleden zijn gebeurd. Maar als ik op dit moment iets ga doen wat ik nooit eerder heb gedaan, dan bestaat nog steeds alleen dit moment. Dat heeft niks te maken met wat er vroeger allemaal is gebeurd (toch?), want dat bestaat eigenlijk niet meer, alleen in mijn herinneringen. Dus dan kan ik toch beter blanco de activiteit in gaan zonder angst, want waar is dat dan nog op gebaseerd? Mijn gedachten voorspellen wel dat het verkeerd gaat maar dat weet je eigenlijk niet..
Ik weet niet of ik door deze gedachtegang ineens wel een presentatie kan geven zonder blackout maar het was maar een idee.

ZERO- zei:

Het is wel geruststellend om te bedenken dat ik mijn gedachten niet ben, maar dat ik ze heb, en dat ze ook weer weggaan. Ik dacht dus laatst: Als ik bang ben om te falen komt dat voort uit dingen die in het verleden zijn gebeurd. Maar als ik op dit moment iets ga doen wat ik nooit eerder heb gedaan, dan bestaat nog steeds alleen dit moment. Dat heeft niks te maken met wat er vroeger allemaal is gebeurd (toch?), want dat bestaat eigenlijk niet meer, alleen in mijn herinneringen. Dus dan kan ik toch beter blanco de activiteit in gaan zonder angst, want waar is dat dan nog op gebaseerd? Mijn gedachten voorspellen wel dat het verkeerd gaat maar dat weet je eigenlijk niet..

Klik om te vergroten...

Absoluut. Je bent absoluut vrij van je verleden want je verleden is slechts gedachten die je nú hebt. Jij bent hun realiteit, zij zijn niet jouw realiteit. Waarom? Omdat jij blijft wanneer zij verdwijnen. Jij bent dat wat hun begin en einde ziet.

Elk moment is dus een kans om compleet opnieuw te beginnen. Wat dat in de praktijk toch vaak lastig maakt, is dat ondanks het inzicht dat je in je kern losstaat van alles wat zich in tijd afspeelt, je wel - zoals Eckhart Tolle dat heel mooi noemt - een pijnlichaam hebt. Dit kun je zien als de wortel die onder gedachten en oppervlakkige emoties zit. Die laatste ben je je normaal bewust van, maar de rauwe kern van het ego zit veel dieper en is meestal weggeduwd in het onderbewuste zodat we er geen last van hebben. Tenminste, dat denken we. Om deze reden is meditatie juist zo belangrijk. Dit haalt het onderbewuste pijnlichaam omhoog naar je bewustzijn, waar het geheeld kan worden waardoor het terugkeert naar zijn oorspronkelijke staat van puur bewustzijn.

Het is allemaal lachwekkend simpel, letterlijk te simpel voor het verstand. Je kunt het proces van heling niet (intellectueel) begrijpen, je kunt het alleen zien (inzicht) en vervolgens zijn.

ZERO- zei:

Even apart van dit bedacht ik me van de week weer eens iets. Ik vind het zwaar om me rot te voelen, tenminste dan heb ik het echt over meer dan een rotdag (die kan ik nog wel uithouden). Ik weet wel dat het gewoon over gaat maar soms kan ik dat niet uitstaan. Dus vrijdag was ik aan het mediteren en bedacht ik me dat ik misschien wel gewoon heel ongeduldig ben. Ik vind het zonde van mijn tijd om me kut te voelen. Er zijn veel leukere en betere dingen te doen in het leven dan je kut voelen. Doordat ik me zo rot voelde lukte het solliciteren bijv. niet. Dus het feit dat ik me zo kut voel zorgt er voor dat het langer duurt voor ik bij mijn doelen ben. En daardoor word ik er ook boos van, en dan duurt het alleen maar langer en wordt het erger.
Maar toen dacht ik, wat nu als ik deze kutdagen ook nodig heb om uiteindelijk te komen waar ik wil/moet/hoor te zijn? Dan kan ik nu wel heel boos op mezelf zijn maar eigenlijk maakt het dan niet uit want ik moet er toch doorheen. En eigenlijk luister ik dan alsnog niet naar wat ik eigenlijk nodig heb, en dat is gewoon chillen in bed met een serie in plaats van mezelf zitten opvreten achter de computer om toch te proberen een brief te schrijven.
Dus de conclusie: misschien heb ik gewoon wat meer geduld nodig.

Klik om te vergroten...

Dit komt mij ook heel bekend voor en hier heeft weed mij wel heel erg mee geholpen.
Ik was er vroeger ook erg goed in om mezelf depri te praten, of verder mezelf erin te praten. Al vanaf voor mijn 10de liep ik bij mijn eerste psychiater, dat heeft geduurd tot mijn 22ste. Ik was het spuugzat dat mensen om me heen blij en gelukkig waren en dat iedere dag een strijd moest voeren om niet depri te zijn. Het is toch godverdomme niet meer dan normaal om jezelf fijn te voelen, dat hoort toch geen strijd te zijn. Ik was het zo beu om daar iedere dag mee bezig te zijn, wat alleen maar erger werd doordat ik boven op mijn depri gevoelens ook nog eens geïrriteerd raakte en jaloers op andere mensen, en mijn eigen gevoelens.
Weed heeft mij heel veel aan het denken gezet en op een gegeven moment is er bij mij een knop om gegaan. Van de een op de andere dag besloot ik om gelukkig te worden, dat is ook de dag dat ik kan zeggen dat ik echt wel wat egoïstischer ben geworden. Ik heb nu af en toe nog steeds wel een dipje, maar mijn leven is vanaf die dag een goede weg in geslagen. Ik liep niet meer bij een psychiater, want dat had toch geen nut naar mijn mening.
De verandering zat in mezelf, en wat ik tegen mezelf zei. (op dat moment zou ik dat niet vinden maar nu ik er achteraf op terugkijk kan ik wat dingen een stuk beter zien en beschrijven)
Weed heeft de grenzen in mijn hoofd weggehaald en zo dus ook hoe ik volgens de norm van de maatschappij moest zijn. Toen dit wegviel was ik geen goed en kwaad of fout en slecht maar slechts mezelf en had ik geen verwachtingen meer waar ik naar op moest leven. Ik ben mezelf en is iemand het daar niet mee eens dan mag hij me negeren en worden we geen vrienden. Even goede vrienden om het zo maar te zeggen. Jij laat me in mijn waarde en ik in de jouwe.
Ik beslis niet over jou, en jou niet over mij.

Ook dit klinkt allemaal weer zo "spreekwoord aan de muur" achtig. Maar ze zijn er niet voor niks denk ik dan.
Op het moment dat ik mijn leven in de hand nam en alleen maar deed wat ik zelf wilde wanneer ik zelf wilde, dat is het moment waarop ik ging leven. Daar voelde ik ineens ook waar mijn passie's in het leven lagen en wat voor mij belangrijk was.
Ik wil mensen dit gevoel zo graag ook geven.

In mijn naaste omgeving zie ik vrienden die zichzelf tegenhouden. Ik had het er over met ze terwijl ik aan de lsd zat. Mijn ogen schoten letterlijk vol van tranen om te horen hoe ze zichzelf tegen werken in het leven en hoe ze niet hun passie achterna gaan. Door het simpele feit omdat ze bang zijn te falen. Ze vinden iets leuk en als ze falen dan moeten ze het opgeven voor hun gevoel, dus beginnen ze er liever niet aan.
Ik zie dat heel anders, falen is een woord dat verbannen zou moeten worden. Men faalt niet, men leert. En van leren krijg je ervaring en kun je dingen steeds beter doen. De angst is om te falen is voor veel mensen een motivatie om nooit te beginnen aan dingen die ze leuk vinden.


Ongeduldig zijn is een emotie die ik ken haha. En ik kan me er ook heel goed in vinden dat het een emotie is waar je je rot door gaat voelen. Je wil iets, je kan het op dat moment niet krijgen, het ligt niet in jouw hand, je hebt er geen controle op en dus voel je je kut. Ik heb zelf heel graag dingen in de hand en zodra ik afhankelijk word van andere voel ik mezelf al kriebelig worden. Dingen niet kunnen doen op het moment dat ik het wil doen zorgt dus voor frustratie.

Op het moment begint het bij mij weer een beetje met mijn wagentje. Ik wilde mijn velgen stoeprand schade vrij gaan maken. Ik had alles al behalve de plastidip. Toen besloot (ook een beetje mijn schuld door de muziek te hard aan hebben staan) dat mijn remblokken op waren en ik 2 remschijven omgetoverd had naar lp platen. Dat gefixt en vervolgens gaat mijn koppeling een maand later stuk, dat in 2 maanden kunnen betalen en nu afgelopen maand de apk. Alles was redelijk goed, maar ik moest 3 nieuwe bandjes hebben, mijn banden zijn groter dan de normale band dus ipv van 20 euro per band was ik nu 75 per band kwijt (kon veel duurder hoor haha). Een remklauw moet nog vervangen worden, de uitlaat de druklager en 2x vering. Dat kan allemaal in de loop van het jaar gebeuren. Remklauw heb ik al een stuk goedkoper kunnen vinden.
Maar om een verhaal kort te maken, de reparaties zijn over en nu wil ik dus verder gaan. Maar ik kan niet en moet nog wachten grr. Het geld is even op nu. Ik ga volgende week nieuw knipperlichtjes halen , dat kon nog net.
Maar nu zit ik dus in mijn hoofd te denken wat ik thuis heb en niet nodig zodat ik dus die bussen plastidip kan gaan halen. Want ik wil die velgen nu eindelijk eens gaan doen! Zo ongeduldig ben ik dus dat ik andere dingen weg wil doen om dit maar een maandje sneller te kunnen doen. Ik ga het niet doen maar ik ik irriteer me wel aan mezelf dat ik het nu wil doen, en ik me daar dus kriebelig over voel.

Mijn verhaal is denk ik weer lang genoeg op het moment, groetjes!

Als iemand zegt dat de muziek van een film of game perfect bij de sfeer van die film of game past, dan denk ik: de muziek ís toch de sfeer? Letterlijk... Waar en wat is die zogenaamde sfeer, naast de beleving van de muziek (en het beeld)? Ik heb het nog nooit gevonden of gezien, dus waarom zou ik dan zeggen dat de muziek er perfect bij past!? Waarom twee dingen maken van een ding!?

Taal is achterlijk...

Muziek maakt deel uit van de sfeer, het is niet per se de sfeer. Sfeer is beeld en muziek, maar er is meer dan dat..

Dat is de algemene gedachte/concept van sfeer ja: dat onder andere muziek deel uitmaakt van iets genaamd 'sfeer'. Maar is er een echt iets, een echt 'ding' in je directe ervaring te vinden genaamd 'sfeer'? Taal impliceert van wel, maar dit is een totale abstractie van wat we ervaren. Maar door de manier waarop taal dit concept behandelt denken we dat sfeer een concreet iets is dat we ervaren. We bedenken taal en laten ons door die eigen creatie geloven in iets dat we zelf bedacht hebben... Als concept is 'sfeer' weldegelijk een nuttig iets, omdat we zo een meer overkoepelend iets beschrijven dan alleen het aspect beeld of geluid van onze beleving. Zo beschrijven we dan het totaal van onze beleving. Maar dat betekent nog steeds niet dat sfeer in onze ervaring is te vinden als een echt op zichzelf staand iets. Het is een interpretatie van onze beleving, niet een deel ervan. Dus hoe kun je zeggen dat de muziek perfect bij de sfeer past? De muziek bepaalt (mede) de sfeer. Als deze muziek er niet was geweest, was het niet die sfeer/totale beleving geweest.

Op deze manier maakt taal iets onnodig ingewikkeld vind je niet? Als manier van interpretatie creëert het dingen die er niet zijn, maar behandelt deze dingen vervolgens wel alsof ze er echt zijn.

Ik denk niet dat het per sé aan taal ligt, maar dat het gewoon geen handige uitspraak is. Je kan niet zeggen dat muziek goed bij de sfeer past als muziek onderdeel is van de sfeer. Of je zou moeten zeggen dat de muziek goed bij de rest van de sfeer past... of zo. Maar sfeer is inderdaad iets vrij abstracts, of nouja, niet heel tastbaar.

Je zou misschien het soort gelijke bij eten kunnen zeggen. Een appel is ook maar een verzamelnaam van allerlei verschillende soorten sensaties, veel verschillende soorten stoffen, textuur, water percentage, kleur en zelfs temperatuur beinvloeden de 'sfeer' hoe jij die appel beleefd. Ik denk dat wanneer je zegt dat bijvoorbeeld de sfeer goed is de verschillende aspecten goed op elkaar inspelen, er is een 'vibe' en een bepaalde 'flow'. Het specificeren wat nu een goede vibe is, is natuurlijk subjectief want smaken verschillen.

Ik stond er net even bij stil dat een collega van me vandaag super negatief over echt alles was (het werk, mensen waarmee wij te maken hebben in ons werk, hoe slecht dingen geregeld zijn bij ons in het bedrijf, enzovoort), waarop ik zei dat je met daarover klagen echt alleen maar jezelf hebt te pakken, ook al zijn deze dingen waar. Hij zei dat hij dat wel wist, maar toch door wou klagen. Dit deed me eraan denken dat ik dit zelf ook geregeld doe, misschien een stukje minder extreem maar toch.

Is het dan niet zo dat je beter alles in je leven met liefde kunt beschouwen? Ik bedoel, moet je beslist iemand mogen of iets leuk vinden om het je liefde te geven? Ik ben hier de laatste tijd mee aan het experimenteren en gek genoeg is het nog relatief makkelijk om (domweg) van mensen en situaties te houden, ongeacht of ik ze mag/leuk vindt. Wanneer is het idee ontstaan dat liefde pas gegeven mag worden, wanneer we iets of iemand écht leuk vinden? Want wanneer we niet van iets houden, dan moeten we het wel haten en wie lijdt daar steeds onder? Zo zijn er een paar mensen op mijn werk die ik echt niet mag, maar ze gaan zitten haten treft toch echt voornamelijk mijzelf.

Hoe denken jullie hierover?

@Mindless, het idee vind ik mooi en in het dagelijks leven kan ik me er goed in vinden. Dat is denk ik ook het in perspectief plaatsen van wat je van iemand vindt. Soms vind ik iemand niet zo, maar ja, dat is dan gewoon een klik die je niet hebt, die persoon is vast heel leuk voor iemand anders.
Maar als het gaat om echt heftige negatieve seksistische of racistische uitspraken, dan vind ik het een stuk lastiger om iemand met liefde te behandelen

Het in perspectief plaatsen is inderdaad zo belangrijk. Ik had het hier eerder vandaag nog met mijn zusje over. Toen kwam hier even een extreem voorbeeld van ter sprake, namelijk: Donald Trump. Wij vinden Trump als persoon een idioot en onuitstaanbaar. Kijk je echter (heel wat) verder dan dat, dan is Trump als een soort katalysator voor bewustwording. Rond het hele fenomeen Trump (en politiek in het algemeen) hangt een enorme onbewustheid. Maar uit onbewustheid groeit bewustheid. Dit is natuurlijk mijn persoonlijke mening en hoef je het ook helemaal niet mee eens te zijn, maar ik denk dat bewustheid komt wanneer onbewustheid gezien wordt. In het voorbeeld van Trump kan dus gezegd worden dat bewustwording in een stroomversnelling komt. Aan de oppervlakte gebeuren er hele nare dingen in deze wereld, maar uit die narigheid kan het besef groeien van waar zijn we nou eigenlijk helemaal mee bezig? De politiek in bijvoorbeeld de VS begint zo langzamerhand een belachelijke parodie van zichzelf te worden.

Maar mijn punt was dus eigenlijk dat als je op zo'n manier naar je ervaring kijkt (inclusief de mensen die daarin deelnemen), dan kun je het goede zien in iets dat aan de oppervlakte in jouw ogen compleet verkeerd is. Wie weet bespreken we in het hiernamaals onze ervaring op aarde en kloppen we Trump op zijn schouder (hebben zielen die?) dat hij zijn rol als idiote president zo goed heeft gespeeld. Zo'n perspectief is veel breder dan het beperkte 'ik mag hem niet, dus ik haat hem.' En het stelt je meer in staat om dat te accepteren waar je persoonlijk misschien een hekel aan hebt. Accepteren is misschien ook een betere benaming dan liefhebben.

veel zitten maar evenveel bezig zijn, al zittend ook, verlicht mijn lijden

Mindless zei:

Accepteren is misschien ook een betere benaming dan liefhebben.

Klik om te vergroten...

Ik snap wel wat je zegt Mindless, maar denk inderdaad ook dat accepteren de lading beter dekt. Heel veel dingen in het leven zijn niet leuk, maar als je er niks aan kunt veranderen heeft het ook geen zin om dan maar op het negatieve te blijven focussen aangezien je alleen jezelf daarmee hebt inderdaad.

Ik vind het soms wel grappig om in de minst leuke dingen toch nog iets positiefs te vinden. Er is in alles altijd wel iets positiefs te vinden en het resultaat is soms best verrassend.

Dat doet me aan een situatie denken dat ik nog kind was.

Mijn zus zei dat ik mijn hand op de kachel moest leggen, die was natuurlijk niet meer warm. Ik naief als ik nog steeds ben, doe dat vervolgens ook. Uiteraard duurde het niet lang voor ik door had dat mijn hand aan hetbverbranden was. In tranen riep ik: Altijd blijven lachen!

In ongeveer dezelfde categorie heeft ze me zo ook een keer overgehaald om een "bot" mes over mijn hand te halen, het is spijtig om te zeggen dat ik niet geleerd had van het kachel incident.

Verder is ze een tof wijf!