#1
@Chr0nic hahah lekker gap.
Behouden vaart toegewenst!
Behouden vaart toegewenst!
Deel je inzicht!
735 antwoorden
226 weergaven
18-5-2026
#2
Ground zero was een bitterzoete ervaring, ik kwam erachter dat ik totaal uitgekeken ben op Uptempo, waar ik jarenlang altijd de feestjes voor bezocht. Het voelde allemaal niet meer zoals het eerder was, maar dit was wel de grootste event die ik ooit bezocht heb en ik heb het hele genre echt herontdekt. Terror vind ik altijd nog top maar holyshit, hoe ben ik nooit wat meer in industrial hardcore gedoken. Nadat ik er keta bij in had gegooid voelde het alsof iemand de altijd hinderende ADD gedachtestroom als een soort active noise cancelling neutraliseerde en ik vond een intense rust met tegelijkertijd een rush die nu 2 dagen later nog steeds een glimlach op mijn gezicht achterlaat.
De prospect en multigroove stages waren echt eye opening. Alsof iemand mn hersenpan opentrok en rechtstreeks de neuronen masseerde met de meest zachte liefdevolle maar energieke handen en bewegingen die een Thaise masseuse me in een of andere gare ghetto wijk kon bieden. Geen happy end maar het voorvocht seipelde de onderbroek in. Figuurlijk dan, denk ik, de ketamine deed zn werk dus als dit wel het geval was had ik het toch niet doorgehad maar ik acht de waarschijnlijkheid zeer laag. Wat een dom gelul weer, ik bedoel eigenlijk gewoon goeie fuif te zeggen.
De prospect en multigroove stages waren echt eye opening. Alsof iemand mn hersenpan opentrok en rechtstreeks de neuronen masseerde met de meest zachte liefdevolle maar energieke handen en bewegingen die een Thaise masseuse me in een of andere gare ghetto wijk kon bieden. Geen happy end maar het voorvocht seipelde de onderbroek in. Figuurlijk dan, denk ik, de ketamine deed zn werk dus als dit wel het geval was had ik het toch niet doorgehad maar ik acht de waarschijnlijkheid zeer laag. Wat een dom gelul weer, ik bedoel eigenlijk gewoon goeie fuif te zeggen.
#3
Hahahahahaaaa! Wat een heerlijk verhaaltje!Ground zero was een bitterzoete ervaring, ik kwam erachter dat ik totaal uitgekeken ben op Uptempo, waar ik jarenlang altijd de feestjes voor bezocht. Het voelde allemaal niet meer zoals het eerder was, maar dit was wel de grootste event die ik ooit bezocht heb en ik heb het hele genre echt herontdekt. Terror vind ik altijd nog top maar holyshit, hoe ben ik nooit wat meer in industrial hardcore gedoken. Nadat ik er keta bij in had gegooid voelde het alsof iemand de altijd hinderende ADD gedachtestroom als een soort active noise cancelling neutraliseerde en ik vond een intense rust met tegelijkertijd een rush die nu 2 dagen later nog steeds een glimlach op mijn gezicht achterlaat.
De prospect en multigroove stages waren echt eye opening. Alsof iemand mn hersenpan opentrok en rechtstreeks de neuronen masseerde met de meest zachte liefdevolle maar energieke handen en bewegingen die een Thaise masseuse me in een of andere gare ghetto wijk kon bieden. Geen happy end maar het voorvocht seipelde de onderbroek in. Figuurlijk dan, denk ik, de ketamine deed zn werk dus als dit wel het geval was had ik het toch niet doorgehad maar ik acht de waarschijnlijkheid zeer laag. Wat een dom gelul weer, ik bedoel eigenlijk gewoon goeie fuif te zeggen.
#4
#5
De mens die werkelijk liefheeft, bemint in zijn liefde voor een bepaald persoon de hele wereld.
#6
Aandacht is erg ver te zoeken bij intense moeheid.
(Tja dit inzicht is misschien een beetje een inkoppertje)
Maar wat is mediteren lastig zeg. De week na een terugval. Achja, ook dat gaat voorbij.
(Tja dit inzicht is misschien een beetje een inkoppertje)
Maar wat is mediteren lastig zeg. De week na een terugval. Achja, ook dat gaat voorbij.
#7
Je had de meeste aandacht,
toen je nergens aan dacht.
toen je nergens aan dacht.
#8
Loesje was ooit heel goed, in de jaren negentig.Oh is het? Geen idee waar ik het vandaan heb haha
Later ging de humor eraf en werden ze, net zoals de rest van de Nederlandse samenleving een stuk minder leuk/gevat.
#9
Maar je hebt bewuste gefocuste aandacht en je hebt bewustzijn.Aandacht is erg ver te zoeken bij intense moeheid.
(Tja dit inzicht is misschien een beetje een inkoppertje)
Maar wat is mediteren lastig zeg. De week na een terugval. Achja, ook dat gaat voorbij.
Dat onderscheid wordt ook weleens gemaakt tussen conssciousness en awareness, al worden die termen (verwarrend genoeg) soms ook weer door elkaar heen gebruikt.
Het verschil is, die bewuste gefocuste aandacht moet je uitgerust voor zijn. Dat bewustzijn gaat volledig vanzelf. En dat laatste is de echte meditatie. Meditatie is al gaande, we kunnen het alleen (lijken te) verhullen door meditatie tot stand proberen te brengen met behulp van onze bewuste gefocuste aandacht. Maar als meditatie zo tot stand moest worden gebracht, dan zou het voorwaardelijk en gelimiteerd zijn. En dat lijken we het ook te maken op die manier. Terwijl meditatie op de achtergrond altijd al aanwezig is, ongeacht de staat van de geest (moe of niet moe).
Geen gedachten, is dingen het helderste zien, ja!Je had de meeste aandacht,
toen je nergens aan dacht.
#10
Hm niet bij het begrijpen nee daar heb je gelijk in, maar als je het doet wel gok ik.
Stel dat zelf alleen nog even uit, vermaak me nog wel.
Stel dat zelf alleen nog even uit, vermaak me nog wel.
#11
Maar je hebt bewuste gefocuste aandacht en je hebt bewustzijn.
Dat onderscheid wordt ook weleens gemaakt tussen conssciousness en awareness, al worden die termen (verwarrend genoeg) soms ook weer door elkaar heen gebruikt.
Het verschil is, die bewuste gefocuste aandacht moet je uitgerust voor zijn. Dat bewustzijn gaat volledig vanzelf. En dat laatste is de echte meditatie. Meditatie is al gaande, we kunnen het alleen (lijken te) verhullen door meditatie tot stand proberen te brengen met behulp van onze bewuste gefocuste aandacht. Maar als meditatie zo tot stand moest worden gebracht, dan zou het voorwaardelijk en gelimiteerd zijn. En dat lijken we het ook te maken op die manier. Terwijl meditatie op de achtergrond altijd al aanwezig is, ongeacht de staat van de geest (moe of niet moe).
Hmm dat hangt er vanaf hoe je de betekenis van meditatie opvat denk ik. Meditatie heeft verschillende vormen en één daarvan is echt aandachtstraining. Met name in de zen stroming.
Maar het kan ook een ontspanningsoefening zijn toch?
Of een manier om bewustzijn te vergroten (in het nu te komen).
Of probeert elke vorm dezelfde staat van zijn te bereiken?
#12
Ja klopt, er zijn vele definities.Hmm dat hangt er vanaf hoe je de betekenis van meditatie opvat denk ik. Meditatie heeft verschillende vormen en één daarvan is echt aandachtstraining. Met name in de zen stroming.
Maar het kan ook een ontspanningsoefening zijn toch?
Of een manier om bewustzijn te vergroten (in het nu te komen).
Of probeert elke vorm dezelfde staat van zijn te bereiken?
Imo zijn de definities ervan met de tijd gedegradeerd. Vroeger werd er heel simpel: zijn (en niets meer) mee bedoeld. En mensen konden dat relatief snel "begrijpen" en "doen". (eigenlijk: compleet stoppen met doen) Nu denken mensen veel complexer en worden allemaal complexe "meditaties" bedacht, wordt meditatie en yoga als "ontspanningsoefeningen" gezien en dergelijke. Omdat het té simpel is, willen mensen iets complexer. En dus wordt dat ze gegeven.
En ja, het kan ontspanning geven, maar het is dan vaak met een omweg en met veel moeite. Terwijl echte meditatie volledig moeiteloos is en alreeds "gaande" is. Het hoeft niet bereikt te worden. Er moet slechts gestopt worden met (geestelijke) activiteit. Alleen is (lijkt) dat voor de moderne mens vaak moeilijk, zeker de westerse mens die alles ziet als iets waarvoor gewerkt moet worden.
Imo...
#13
Een begerenswaardige kwaliteit in deze maatschappij, maar vaak een groot obstakel in acceptatie/loslaten.
Was "NIET" vergeten. Pardon.
Wat begerenswaardige kwaliteiten in onze maatschappij zijn wisselt nogal met de jaren.
Hoewel dat met andere dingen, bijvoorbeeld met drugs, relatief wel een beetje waar is. Ben nog nooit verslaafd geweest. Als ik het echt niet meer wilde dan deed ik het gewoon niet meer.
Waarom ben ik zo, en is een ander meteen 3MMC, of a-PiHP of ketamine of meth aan het bingen/constant aan het gebruiken?
Ben zeker niet beter dan een verslaafde, maar dit kan ik wel. Gek genoeg heb ik voor andere dingen dan weer totaal geen discipline.
(Werk of studie).
(Heb tot een paar jaar terug een vrijwel drugsvrije periode van een jaar of twintig gehad en nu gebruik ik ook maar sporadisch. Ok misschien meer dan sporadisch, maar niet structureel.).
#14
Inzicht vanuit een droom
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Zoveelste keer dat dit gebeurd, maar kan ze nooit loslaten want ‘dan heb ik niemand meer’Vind het vervelend hoe ik nooit ergens voor uitgenodigd wordt.
ik ben die vriendin waarbij er altijd wel mensen extra uitgenodigd worden, maar ik word nooit extra uitgenodigd.
Doet zeer om te zien dat m’n hele vriendengroep bij een feest is (incl m’n zus), maar ik niet. Balen
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
#15
Het zien en dan het erkennen zijn al de twee eerste stappen.Inzicht vanuit een droom
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Zoveelste keer dat dit gebeurd, maar kan ze nooit loslaten want ‘dan heb ik niemand meer’
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Bekijk bijlage 49558 Bekijk bijlage 49559 Bekijk bijlage 49560
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
#16
We hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
#17
Interessant onderwerpWe hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
Persoonlijk kijk ik hier zo naar:
Centraal in dingen buiten jezelf zoeken, staat het gevoel van gebrekkigheid/leegte in jezelf en daarmee direct en tegelijk ook de drang om deze met dingen/substanties/ervaringen/relaties op te vullen. Die twee gaan hand in hand met elkaar.
Het "buiten jezelf zoeken" is (voor mij althans) meer figuurlijk bedoeld, om het tegenovergestelde van vervulling "in jezelf" zoeken/vinden aan te duiden. Dit is eigenlijk figuurlijk, omdat zoals jij zegt bijvoorbeeld het proces van ademen: jezelf (je lichaam, je longen) én de lucht van "buiten" omvat. Het hele proces is 1 "ding". Net zoals ook het proces van horen: jezelf (je lichaam, je oren, je trommelvlies, je brein) én de geluidsbron én het medium (de lucht) omvat. En het moeilijkste om te zien is dat ook het proces van zien: jezelf (je lichaam, je ogen, je netvlies, je brein) én de wereld/het licht omvat.
We delen deze processen middels taal mentaal in het voorstellingsvermogen op in delen, maar elk van deze delen is cruciaal aan het hele proces: onmisbaar voor het proces om überhaupt te bestaan/plaats te vinden. Je kiest er niet voor om afhankelijk te zijn van deze dingen, je bént er afhankelijk van om deze dingen überhaupt te ervaren (om de processen te laten bestaan in je werkelijke ervaring).
Maar het ervaren van gebrekkigheid/leegte in jezelf en het willen opvullen daarvan met dingen "extern" van je is wél een keuze. Het zoeken Ãs namelijk de ervaring van gebrek. Je kunt elk moment stoppen en direct vervulling ervaren. Het is namelijk niet het opvullen van de leegte met dingen die vervulling geeft, het is het stoppen met zoeken dat vervulling geeft. Daarin is er een keuze: stoppen met zoeken. En dat is ook de enige vervulling. Het opvullen van de leegte met dingen/ervaringen is oneindig. Die leegte is een bodemloze put, áls je de keuze maakt dat je niet al compleet bent en je jezelf moet vervolmaken met dingen "extern" van je. Als je daarentegen de keuze maakt om (echt) te stoppen met zoeken, is vervulling direct, onmiddelijk.
Ik zet "extern" tussen haakjes, want "extern van je" bestaat alleen als je jezelf begrenst waar je huid in aanraking komt met de wereld "buiten jezelf". Oftewel: als je jezelf ziet als (slechts) het lichaam. Dit is een zelf opgelegde mentale begrenzing, want alles verschijnt in jezelf, in je bewustzijn: je gedachten/gevoelens, de perceptie van je lichaam én de wereld (alle zintuiglijke informatie).
#18
Hmm interessant...
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
#19
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.Hmm interessant...
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).
De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.
Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.
#20
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:
Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).
De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.
Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.
Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
En zeker wanneer je diep in verslaving getrokken bent, zijn die momenten zelden daar en als ze er zijn, zijn ze ook zó vervlogen.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Dit schoot trouwens van de week door mijn hoofd.
"Als ons zijn bestaat uit een lichaam, een geest en een ziel. Is het dan niet gek dat we vaak maar één of twee trainen?
Velen gaan naar de sportschool of trainen hun lichaam anderszins. Sommigen doen aan sudoku, schaken of andere mentale (geest) training. Maar weinigen, doen aan spirituele training."
Ik had er nog nooit zo naar gekeken. Al schuurt dit nogal met het idee van eenheid.
Maar voor mij werkt het nu wel, deze gedachte: 3 'entiteiten' (ik weet er even geen beter woord voor) vergen elk hun eigen training. In balans uiteraard.