#1
Een begerenswaardige kwaliteit in deze maatschappij, maar vaak een groot obstakel in acceptatie/loslaten."Casrus" en "Wilskracht" zijn per se woorden die zonder ontkenning in dezelfde zin thuishoren.
Deel je inzicht!
735 antwoorden
222 weergaven
18-5-2026
#2
Een begerenswaardige kwaliteit in deze maatschappij, maar vaak een groot obstakel in acceptatie/loslaten.
Was "NIET" vergeten. Pardon.
Wat begerenswaardige kwaliteiten in onze maatschappij zijn wisselt nogal met de jaren.
Hoewel dat met andere dingen, bijvoorbeeld met drugs, relatief wel een beetje waar is. Ben nog nooit verslaafd geweest. Als ik het echt niet meer wilde dan deed ik het gewoon niet meer.
Waarom ben ik zo, en is een ander meteen 3MMC, of a-PiHP of ketamine of meth aan het bingen/constant aan het gebruiken?
Ben zeker niet beter dan een verslaafde, maar dit kan ik wel. Gek genoeg heb ik voor andere dingen dan weer totaal geen discipline.
(Werk of studie).
(Heb tot een paar jaar terug een vrijwel drugsvrije periode van een jaar of twintig gehad en nu gebruik ik ook maar sporadisch. Ok misschien meer dan sporadisch, maar niet structureel.).
#3
Inzicht vanuit een droom
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Zoveelste keer dat dit gebeurd, maar kan ze nooit loslaten want ‘dan heb ik niemand meer’Vind het vervelend hoe ik nooit ergens voor uitgenodigd wordt.
ik ben die vriendin waarbij er altijd wel mensen extra uitgenodigd worden, maar ik word nooit extra uitgenodigd.
Doet zeer om te zien dat m’n hele vriendengroep bij een feest is (incl m’n zus), maar ik niet. Balen
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
#4
Het zien en dan het erkennen zijn al de twee eerste stappen.Inzicht vanuit een droom
Vannacht nachtmerrie gehad over moorden en vermoord worden. De naasten om mij heen werden vermoord en uiteindelijk ik ook.
Ben de laatste tijd niet blij met hoe ik leef, ongezond, veel drugs, weinig slapen, slechte vrienden. Wordt er allemaal niet gelukkiger van en m’n onder bewust zijn die laat dat nu ook duidelijk merken.
Ik quote nog even een bericht van zaterdag
Zoveelste keer dat dit gebeurd, maar kan ze nooit loslaten want ‘dan heb ik niemand meer’
Vannacht zo intens en helder gedroomd over moord en vermoord worden. Kan elk detail nog na vertellen. Normaal zegt me dat niet zoveel maar heb toch eens opgezocht wat het kan betekenen.
Bekijk bijlage 49558 Bekijk bijlage 49559 Bekijk bijlage 49560
Het wordt echt tijd dat ik voor mezelf ga kiezen, het idee dat m’n onderbewust zijn er nu ook zo mee bezig is doet me zeer. Alsof ik niet mezelf zeer doe, maar ook de kleine ik uit het verleden en de toekomstige ik. Ik moet deze ‘vriendengroep’ uit m’n leven verwijderen, ik heb echt niks aan ze.
Ik moet beter voor mezelf zorgen, op dit tempo houd ik het gewoon echt niet vol. En natuurlijk wist ik het altijd wel, maar nu komt het anders binnen. Alsof het een waarschuwing is
Het doet zeer en ben er redelijk emotioneel over maar het word wel echt tijd.
Het voelt alsof ik een relatie verbreek die ergens als thuis voelt maar ook onwijs veel pijn doet
#5
We hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
#6
Interessant onderwerpWe hebben het hier op het forum geregeld weleens over het zoeken van stimuli buiten jezelf. Of eigenlijk dat je dat dus beter niet kan doen.
Maar kan dat eigenlijk wel? Ben je niet op een of andere manier altijd afhankelijk van stimuli buiten jezelf.
Stel dat ik een wandeling buiten maak door de natuur en volledig in het nu ben. Dan geniet ik van wat ik om me heen zie, de mooie aanzichten en het geluid van de vogeltjes binnen laten komen.
Maar óók dat is een extern iets, waar ik in meer of mindere mate toch van afhankelijk ben.
Om te focussen op mijn ademhaling, ben ik ook afhankelijk van de lucht die ik inadem. En die kan fris en schoon zijn of zwaar en vol met smog. Elk geeft weer zijn eigen beleving.
Ook voor gevoelens en emoties ben ik afhankelijk van gebeurtenissen buiten mezelf. Soms, heel soms volledig door een inwendig proces. Omdat ik kan lachen om een bepaalde denkconstructie bijvoorbeeld.
Aan de andere kant wordt die denkconstructie vaak weer getriggerd door iets externs.
Ben ik eigenlijk niet altijd afhankelijk van externe stimuli?
Maar draait het vooral om autonomie?
De vrijheid om te kunnen kiezen van wie en wat je afhankelijk bent.
Dat ik ervoor kies om afhankelijk te zijn van fluitende vogeltjes en een flinke teug frisse lucht i.p.v. andere zaken die me wèl in de weg staan.
Maar hoe verhoudt zich dit dan tot obsessies? Waar houdt die autonomie op?
Tot zover mijn gedachtegang op de late avond.
Persoonlijk kijk ik hier zo naar:
Centraal in dingen buiten jezelf zoeken, staat het gevoel van gebrekkigheid/leegte in jezelf en daarmee direct en tegelijk ook de drang om deze met dingen/substanties/ervaringen/relaties op te vullen. Die twee gaan hand in hand met elkaar.
Het "buiten jezelf zoeken" is (voor mij althans) meer figuurlijk bedoeld, om het tegenovergestelde van vervulling "in jezelf" zoeken/vinden aan te duiden. Dit is eigenlijk figuurlijk, omdat zoals jij zegt bijvoorbeeld het proces van ademen: jezelf (je lichaam, je longen) én de lucht van "buiten" omvat. Het hele proces is 1 "ding". Net zoals ook het proces van horen: jezelf (je lichaam, je oren, je trommelvlies, je brein) én de geluidsbron én het medium (de lucht) omvat. En het moeilijkste om te zien is dat ook het proces van zien: jezelf (je lichaam, je ogen, je netvlies, je brein) én de wereld/het licht omvat.
We delen deze processen middels taal mentaal in het voorstellingsvermogen op in delen, maar elk van deze delen is cruciaal aan het hele proces: onmisbaar voor het proces om überhaupt te bestaan/plaats te vinden. Je kiest er niet voor om afhankelijk te zijn van deze dingen, je bént er afhankelijk van om deze dingen überhaupt te ervaren (om de processen te laten bestaan in je werkelijke ervaring).
Maar het ervaren van gebrekkigheid/leegte in jezelf en het willen opvullen daarvan met dingen "extern" van je is wél een keuze. Het zoeken Ãs namelijk de ervaring van gebrek. Je kunt elk moment stoppen en direct vervulling ervaren. Het is namelijk niet het opvullen van de leegte met dingen die vervulling geeft, het is het stoppen met zoeken dat vervulling geeft. Daarin is er een keuze: stoppen met zoeken. En dat is ook de enige vervulling. Het opvullen van de leegte met dingen/ervaringen is oneindig. Die leegte is een bodemloze put, áls je de keuze maakt dat je niet al compleet bent en je jezelf moet vervolmaken met dingen "extern" van je. Als je daarentegen de keuze maakt om (echt) te stoppen met zoeken, is vervulling direct, onmiddelijk.
Ik zet "extern" tussen haakjes, want "extern van je" bestaat alleen als je jezelf begrenst waar je huid in aanraking komt met de wereld "buiten jezelf". Oftewel: als je jezelf ziet als (slechts) het lichaam. Dit is een zelf opgelegde mentale begrenzing, want alles verschijnt in jezelf, in je bewustzijn: je gedachten/gevoelens, de perceptie van je lichaam én de wereld (alle zintuiglijke informatie).
#7
Hmm interessant...
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
#8
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.Hmm interessant...
Daar zie ik wel wat in ja. Als ik buiten loop en geniet van de omgeving dan ben ik vaak al vervuld. Het genieten komt dan vanzelf omdat die zaken je ineens opvallen. Het is niet dat ik er dan naar zoek om me beter te voelen.
Sterker nog, als het niet goed gaat, vallen fluitende vogeltjes me vaak niet eens op. Dan zit ik zo gevangen in mijn gedachten.
Je goed voelen is gewoon een kwestie van goed voelen, zal mijn Zen leraar zeggen. Zolang je in contact staat met je lijf, ben je vanzelf al meer uit je hoofd en gaat het vaak ook beter.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:Ik ben het alleen niet helemaal eens met dat dit altijd een keuze is. Dat is misschien zolang je bewust bent van spiritualiteit in je leven. Zolang je bewust bezif bent met aanwezig zijn.
Maar zolang je dit niet bent en je gedreven wordt door je gedachten, zeker wanneer dit gedreven wordt door patronen uit verslaving, codependency, depressie en dat soort zaken, dan is dat zeker geen keuze denk ik.
Het is dan wèl weer een keuze om daar wat aan te gaan doen en verandering aan te brengen. Maar dat is een langzaam tijdrovend proces.
Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).
De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.
Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.
#9
Same here. Wanneer er niets verlangt wordt van de omgeving en/of wanneer je niet verzonken bent in gedachten (tijd: verleden/toekomst), is er de ruimte om te genieten van dat wat nu gebeurt/ervaren wordt.
Ik zou het dan wel iets aan willen passen:
Het is een potentiële keuze. De keuze is er altijd in potentie, maar kan alleen gemaakt worden in bewustheid. Maar daarbij zou ik dan ook nog willen zeggen dat óók bewustheid direct/onmiddelijk kan zijn. Je kunt élk moment bewust worden en dán kun je de bewuste keuze maken om vervulling niet "extern" van je te zoeken: dus te stoppen daarmee en terug te keren naar vervulling (die er al is, die je al bent).
De omstandigheden zijn geen voorwaarden voor dit, behalve wanneer je jezelf deze voorwaarden stelt. Dan is je vervulling dus voorwaardelijk. Andere woorden voor: voorwaardelijk geluk, voorwaardelijke liefde, etc.
Er is een direct "pad" naar vervulling dat geen tijd kost. Maar vaak kiezen we voor het pad dat wel tijd kost omdat de geest lineair denkt: stappen zijn te visualiseren/plannen, 0 stappen zetten (stoppen) niet. Je ziet ook twee alinea's hierboven, dat ik middels taal dingen lineair in stappen moet zeggen, terwijl het daadwerkelijke stoppen onmiddelijk is: zonder stappen, zonder tussenkomst van tijd.
Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
En zeker wanneer je diep in verslaving getrokken bent, zijn die momenten zelden daar en als ze er zijn, zijn ze ook zó vervlogen.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Dit schoot trouwens van de week door mijn hoofd.
"Als ons zijn bestaat uit een lichaam, een geest en een ziel. Is het dan niet gek dat we vaak maar één of twee trainen?
Velen gaan naar de sportschool of trainen hun lichaam anderszins. Sommigen doen aan sudoku, schaken of andere mentale (geest) training. Maar weinigen, doen aan spirituele training."
Ik had er nog nooit zo naar gekeken. Al schuurt dit nogal met het idee van eenheid.
Maar voor mij werkt het nu wel, deze gedachte: 3 'entiteiten' (ik weet er even geen beter woord voor) vergen elk hun eigen training. In balans uiteraard.
#10
Ja, dat is hoe het vaak in de praktijk gaat (ook bij mij).Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
En zeker wanneer je diep in verslaving getrokken bent, zijn die momenten zelden daar en als ze er zijn, zijn ze ook zó vervlogen.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Maar is het idee dat je je bewustzijn moet trainen niet exact de voorwaarde die we onszelf opleggen voor voldoening/geluk? Dat waarmee we ons geluk voorwaardelijk maken. Het herhaaldelijk bewustzijn/mindfulness "kwijtraken" en "verkrijgen" is inderdaad iets dat (schijnbaar) vaak gebeurt, maar absoluut onnodig omdat stoppen (met jezelf te zoeken in de wereld, jezelf proberen compleet te maken met dingen buiten jezelf) elk moment mogelijk is. Er is absoluut geen voorwaarde verbonden aan het stoppen met zoeken, behalve de voorwaarden die we onszelf opleggen.
Ik denk dat er een verschillende mate is waarin we de implicatie van het feit dat stoppen geen inherente voorwaarden heeft, kunnen "begrijpen" of misschien beter gezegd: kunnen 'grokken'. Grokken gaat dieper dan met je hoofd iets begrijpen. Het is als een schok, een realisatie die door je hele lichaam gaat. Een diep besef dat al het zoeken van jezelf in de wereld compleet en absoluut nutteloos is en onmogelijk te volbrengen. En tegelijkertijd daarmee het besef dat je, precies zoals je bent alreeds compleet bent. Er is niets dat je compleet kan maken, omdat je dat al bent.
En toch kost het vaak tijd om te beseffen dat het geen tijd kost. Het is een paradox.
Het ene trainen is ook goed voor het andere en andersom!Dit schoot trouwens van de week door mijn hoofd.
"Als ons zijn bestaat uit een lichaam, een geest en een ziel. Is het dan niet gek dat we vaak maar één of twee trainen?
Velen gaan naar de sportschool of trainen hun lichaam anderszins. Sommigen doen aan sudoku, schaken of andere mentale (geest) training. Maar weinigen, doen aan spirituele training."
Ik had er nog nooit zo naar gekeken. Al schuurt dit nogal met het idee van eenheid.
Maar voor mij werkt het nu wel, deze gedachte: 3 'entiteiten' (ik weet er even geen beter woord voor) vergen elk hun eigen training. In balans uiteraard.
Ik denk dat bepaalde dingen op bepaalde "niveau's" gescheiden kunnen zijn, maar dat alles in hun wortels aan elkaar verbonden is. Alleen zitten die wortels vaak onder de grond, zodat je het punt waar ze samenkomen niet ziet. Soms moet je dieper graven.
#11
Geïnspireerd door Rumi schoot me te binnen dat je op dezelfde manier naar je pijn kunt kijken zoals je naar een vogel luistert op de vroege ochtend: vergetend dat daar een vogel zit, maar puur het geluid penetrerend in je wezen. Op een gegeven moment begint het tot je te spreken. Voorbij menselijke taal dringt het tot je door op cellulair niveau en begint het je opnieuw uit te lijnen, als je het toelaat.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
#12
Ik had gisteren zoiets bizars. Ik ben bij zen nu veel bezig met ècht leren voelen. Dus diep ingaan en het gevoel toelaten om echt te doorvoelen: 'wat voel ik mij precies?'Geïnspireerd door Rumi schoot me te binnen dat je op dezelfde manier naar je pijn kunt kijken zoals je naar een vogel luistert op de vroege ochtend: vergetend dat daar een vogel zit, maar puur het geluid penetrerend in je wezen. Op een gegeven moment begint het tot je te spreken. Voorbij menselijke taal dringt het tot je door op cellulair niveau en begint het je opnieuw uit te lijnen, als je het toelaat.
Niets is wat het lijkt, er is intelligentie in alles en die intelligentie is liefde zelf. Het wil ons terugbrengen naar onze aard, ons compleet genezen. Het ligt hier voor altijd in totale stilte te wachten tot wij er uit vrije wil naar terugkeren.
En vaak komen woorden tekort om er uiting aan te geven. Dus ik probeer dat maar los te laten, want dan ben ik dus weer op ratio iets aan het verklaren wat niet op ratio te voelen valt.
Maar gisteren was ik dus in de boulderhal en was eigenlijk net te ver gegaan. Had dus behoorlijk pijn aan wat spieren en peesaanhechtingen. Ik ben het eens even goed gaan doorvoelen en op het moment dat ik echt in contact kwam met het gevoel, trok de pijn gewoon weg.
En kwam ik weer in mijn denken terecht begon mijn hoofd weer te vechten en te vertellen dat ik pijn had waardoor de pijn weer terugkwam.
Heel bizar!
#13
Ja het is zo bizar hè!Ik had gisteren zoiets bizars. Ik ben bij zen nu veel bezig met ècht leren voelen. Dus diep ingaan en het gevoel toelaten om echt te doorvoelen: 'wat voel ik mij precies?'
En vaak komen woorden tekort om er uiting aan te geven. Dus ik probeer dat maar los te laten, want dan ben ik dus weer op ratio iets aan het verklaren wat niet op ratio te voelen valt.
Maar gisteren was ik dus in de boulderhal en was eigenlijk net te ver gegaan. Had dus behoorlijk pijn aan wat spieren en peesaanhechtingen. Ik ben het eens even goed gaan doorvoelen en op het moment dat ik echt in contact kwam met het gevoel, trok de pijn gewoon weg.
En kwam ik weer in mijn denken terecht begon mijn hoofd weer te vechten en te vertellen dat ik pijn had waardoor de pijn weer terugkwam.
Heel bizar!
En ondanks dat ik het vaak ervaar, verlies ik er soms mijn geloof toch weer in. Maar dat is enkel omdat ik dan weer in mijn hoofd zit en mijn gedachten geloof. Eenmaal weer écht voelend werkt het direct en élke keer weer.
En dat echt voelen is zo merkwaardig. Je kunt tijden lang dénken echt te voelen, maar ergens toch nog subtiel bezig zijn constant te ontsnappen aan je gevoel/pijn. Maar als je eenmaal echt zonder weerstand gewoon het simpele gevoel voelt voor wat het is, zie en voel je meteen: het is zó simpel! Duh... Ik was de hele tijd bezig te vermijden deze pijn direct te voelen, maar nu ik het echt "doe" is het zo goed te doen. Wat het ondraaglijk leek te maken was nou juist mijn proberen ervan te ontsnappen.
En je wilt het eigenlijk van de daken schreeuwen, omdat het zo simpel is en mensen hun lijden kan ontnemen. Maar tegelijkertijd besef je je dat ook voor jezelf nou juist die simpelheid ervan ervoor zorgde dat je er overheen keek en soms weer kijkt...
Frustrerend. Maar het gaat hoe het gaat. We worden er vanzelf naartoe getrokken. Of dat proces pijnlijk is hangt er vanaf of je je nagels in de grond zet of niet.
#14
Wat het ondraaglijk leek te maken was nou juist mijn proberen ervan te ontsnappen.
Precies dit gewoon. Werkt met heel veel zo. Ook voor zucht of gebruikersgedachten in verslaving. Stap 1 is stoppen met vechten. Pas dan wordt het draaglijk. En dan blijkt dat die ondraaglijkheid juist zat in het vechten tegen hetgeen waarvan je dacht dat het ondraaglijk is. De paradox is gewoon al humor opzich! (en tegelijkertijd tergend pijnlijk)
Met verslaving is dat dan nog behoorlijk moeilijk omdat iedereen zonder ervaring met het afkomen van verslaving, altijd zegt dat je tegen die verslaving moet vechten. En het gevecht niet opgeven. Zelfde geld voor kanker; die uitspraak dat dat een gevecht is, is me altijd een doorn in het oog. Al heb ik er zelf absoluut geen ervaring mee. Alleen met naasten om me heen die het (gehad) hebben. Mijn vader had er ook altijd een bloedhekel aan als mensen hem sterkte wensten in zijn gevecht tegen kanker. Hij vocht er helemaal niet tegen, maar accepteerde dat de situatie was zoals die zich aandiende.
Ik ga met de dag meer op papa lijken. Stef Bos krijgt straks nog gelijk.
#15
Zeker, het bestaan is tragikomisch en je kunt zelf kiezen vanuit welk perspectief je het meer bekijkt.Precies dit gewoon. Werkt met heel veel zo. Ook voor zucht of gebruikersgedachten in verslaving. Stap 1 is stoppen met vechten. Pas dan wordt het draaglijk. En dan blijkt dat die ondraaglijkheid juist zat in het vechten tegen hetgeen waarvan je dacht dat het ondraaglijk is. De paradox is gewoon al humor opzich! (en tegelijkertijd tergend pijnlijk)
Ja altijd maar vechten... Dat zit zo diep ingebakken in onze cultuur en in onszelf. Ik geloof er persoonlijk in dat dat voor zulke stresslevels zorgt dat het juist geestelijke en uiteindelijk lichamelijke kwalen voortbrengt.Met verslaving is dat dan nog behoorlijk moeilijk omdat iedereen zonder ervaring met het afkomen van verslaving, altijd zegt dat je tegen die verslaving moet vechten. En het gevecht niet opgeven. Zelfde geld voor kanker; die uitspraak dat dat een gevecht is, is me altijd een doorn in het oog. Al heb ik er zelf absoluut geen ervaring mee. Alleen met naasten om me heen die het (gehad) hebben. Mijn vader had er ook altijd een bloedhekel aan als mensen hem sterkte wensten in zijn gevecht tegen kanker. Hij vocht er helemaal niet tegen, maar accepteerde dat de situatie was zoals die zich aandiende.
Ik ga met de dag meer op papa lijken. Stef Bos krijgt straks nog gelijk.
#16
Had dit al eens eerder gehoord van Jordan Peterson, maar ik lijk het nu persoonlijk te ervaren:
Lezen en schrijven brengt meer orde in mijn hoofd. Ik ben nooit zo'n fan geweest van lezen en schrijven, omdat mijn aandacht vaak toch wel snel is afgeleid als ik iets doe waar ik niet écht enthousiast over ben, maar nu ik er eigenlijk toe gedwongen ben en ik de stof interessant vind en ik het ook met een gericht doel doe, begint het makkelijker te worden en krijg ik er ook plezier in. Het doet veel goeds voor de concentratie, ook op de tijden dat ik het niet doe!
Lezen en schrijven brengt meer orde in mijn hoofd. Ik ben nooit zo'n fan geweest van lezen en schrijven, omdat mijn aandacht vaak toch wel snel is afgeleid als ik iets doe waar ik niet écht enthousiast over ben, maar nu ik er eigenlijk toe gedwongen ben en ik de stof interessant vind en ik het ook met een gericht doel doe, begint het makkelijker te worden en krijg ik er ook plezier in. Het doet veel goeds voor de concentratie, ook op de tijden dat ik het niet doe!
#17
Amen:
Voelt fijn om te weten dat er meer geesten zijn die de realiteit waarnemen zoals ik. Voelt in mijn dagelijks leven wel is alsof ik tegen stenen praat als ik dit soort gedachtes uit. En dat bedoel ik niet beledigend, immers is zo hard als een steen zijn iets wat ik best zou willen kunnen. Maar toch, chill om hier dingen te lezen die overeenkomen met mijn gedachtes.![:handok:]()
En nogmaals:Ik zet "extern" tussen haakjes, want "extern van je" bestaat alleen als je jezelf begrenst waar je huid in aanraking komt met de wereld "buiten jezelf". Oftewel: als je jezelf ziet als (slechts) het lichaam. Dit is een zelf opgelegde mentale begrenzing, want alles verschijnt in jezelf, in je bewustzijn: je gedachten/gevoelens, de perceptie van je lichaam én de wereld (alle zintuiglijke informatie).
Toch denk ik dat je bewustzijn moet trainen. Niet om er in eerste instantie te komen. Maar wel om vaker bewust te zijn en voor een langere periode bewust te blijven voor je weer 'terugvalt' in het onbewuste.
Eigenlijk is het misschien ook meer trainen om je hoofd eens even z'n bek te laten houden. Zodat er ruimte komt om bewust te zijn 😂
Maar iets niet doen, is soms nog lastiger dan iets wèl doen.
Voelt fijn om te weten dat er meer geesten zijn die de realiteit waarnemen zoals ik. Voelt in mijn dagelijks leven wel is alsof ik tegen stenen praat als ik dit soort gedachtes uit. En dat bedoel ik niet beledigend, immers is zo hard als een steen zijn iets wat ik best zou willen kunnen. Maar toch, chill om hier dingen te lezen die overeenkomen met mijn gedachtes.
#18
De meeste mensen zien je ofwel als een weirdo of begrijpen je gewoon niet als je dit soort dingen oppert. Altijd fijn om mensen tegen te komen die er ook wat mee hebben!Amen:
En nogmaals:
Voelt fijn om te weten dat er meer geesten zijn die de realiteit waarnemen zoals ik. Voelt in mijn dagelijks leven wel is alsof ik tegen stenen praat als ik dit soort gedachtes uit. En dat bedoel ik niet beledigend, immers is zo hard als een steen zijn iets wat ik best zou willen kunnen. Maar toch, chill om hier dingen te lezen die overeenkomen met mijn gedachtes.![:handok:]()
En dat is absoluut niet bedoeld om een soort select groepje te (willen) vormen die meer weet dan anderen. Immers, het gaat niet om exclusieve informatie hier. Iedereen is al lid!
#19
Vandaag wel weer een goede zenles gehad over 'oerbubbels'. Zaken die in je kindertijd al zijn ontstaan en toen hielpen (bescherming boden), maar waar je nu juist hinder van ondervindt.
Voor mensen die schematherapie gehad hebben, zal dit verhaal maar al te bekend voorkomen haha
Dit bevestigt toch ook wel weer hoe sterk woorden of labels kunnen zijn. Als je vroeger altijd gehoord hebt dat je geen gevoel voor ritme hebt omdat je dyslectisch bent, dan ga je dat echt geloven. Tot je er op latere leeftijd achterkomt dat dat niet zo is. Of je komt er helemaal niet achter, kan ook nog natuurlijk.
Dit voorbeeld is overigens niet op mezelf van toepassing.
Maar het haakt wel weer aan op de discussie die ik met @Mindless had op het forum. Heel toevallig!
Not! Ik geloof al een tijdje niet meer in toeval 😂
Als ik mezelf verslaafd bestempel, zet ik mezelf dan gevangen in een denkconstructie door de stempel die ik daarop druk?
Of is het juist goed om dat stempel te zetten om mezelf te herinneren wat ik moet doen?
Zen vertelt mij immers ook dat ik moet omarmen en accepteren wat is. En daar vrede mee moet vinden. En dat is met mijn verslaving opzich best aardig gelukt. Ik kan bijna overal met trots vertellen dat ik verslaafd ben en daar ook een oplossing voor heb en aan werk.
Zonder mijn verslaving, was ik immers ook niet zo actief aan mezelf gaan werken. Dan was de nood niet hoog genoeg.
Tegelijkertijd zou het inderdaad een stempel kunnen zijn waardoor ik mezelf vastzet in een denkconstructie. Zou het me dan in bepaalde zaken belemmeren? Dus ècht vastzetten?
Ik kan zo snel niet bedenken wat. Behalve dan de tijd die ik spendeer aan meetings, service en stappenwerk. Maar dit is ook een fantastisch stuk zelfontwikkeling en spirituele groei. Dus dat loslaten zou contraproductief zijn.
Ja en dat ik niet meer wil gebruiken omdat er vrijwel garantie is dat we dan zo weer staan waar ik twee jaar terug stond.
Tegelijk is er dan ook de angst om dit los te laten. Want wat ik nu doe, werkt blijkbaar. Dus waarom zou ik daar iets in veranderen?
Heb ik er al echt een inzicht uitgehaald? Misschien moet dat nog vormen. Als er een inzicht is, is toch wel dat wat ik nu doe werkt. En dat dit gehele vraagstuk waarschijnlijk niet zo zwart-wit is.
Maarja, ook dat is weer een denkconstructie.
Ohja en ik ben tijdens meditatie weer even afgereisd naar mijn basisschool periode. Dan komen er toch wel ineens veel herinneringen op zeg, als er ruimte is door de stiltemeditatie.
Komende week verder mee aan de slag!
Voor mensen die schematherapie gehad hebben, zal dit verhaal maar al te bekend voorkomen haha
Dit bevestigt toch ook wel weer hoe sterk woorden of labels kunnen zijn. Als je vroeger altijd gehoord hebt dat je geen gevoel voor ritme hebt omdat je dyslectisch bent, dan ga je dat echt geloven. Tot je er op latere leeftijd achterkomt dat dat niet zo is. Of je komt er helemaal niet achter, kan ook nog natuurlijk.
Dit voorbeeld is overigens niet op mezelf van toepassing.
Maar het haakt wel weer aan op de discussie die ik met @Mindless had op het forum. Heel toevallig!
Not! Ik geloof al een tijdje niet meer in toeval 😂
Als ik mezelf verslaafd bestempel, zet ik mezelf dan gevangen in een denkconstructie door de stempel die ik daarop druk?
Of is het juist goed om dat stempel te zetten om mezelf te herinneren wat ik moet doen?
Zen vertelt mij immers ook dat ik moet omarmen en accepteren wat is. En daar vrede mee moet vinden. En dat is met mijn verslaving opzich best aardig gelukt. Ik kan bijna overal met trots vertellen dat ik verslaafd ben en daar ook een oplossing voor heb en aan werk.
Zonder mijn verslaving, was ik immers ook niet zo actief aan mezelf gaan werken. Dan was de nood niet hoog genoeg.
Tegelijkertijd zou het inderdaad een stempel kunnen zijn waardoor ik mezelf vastzet in een denkconstructie. Zou het me dan in bepaalde zaken belemmeren? Dus ècht vastzetten?
Ik kan zo snel niet bedenken wat. Behalve dan de tijd die ik spendeer aan meetings, service en stappenwerk. Maar dit is ook een fantastisch stuk zelfontwikkeling en spirituele groei. Dus dat loslaten zou contraproductief zijn.
Ja en dat ik niet meer wil gebruiken omdat er vrijwel garantie is dat we dan zo weer staan waar ik twee jaar terug stond.
Tegelijk is er dan ook de angst om dit los te laten. Want wat ik nu doe, werkt blijkbaar. Dus waarom zou ik daar iets in veranderen?
Heb ik er al echt een inzicht uitgehaald? Misschien moet dat nog vormen. Als er een inzicht is, is toch wel dat wat ik nu doe werkt. En dat dit gehele vraagstuk waarschijnlijk niet zo zwart-wit is.
Maarja, ook dat is weer een denkconstructie.
Ohja en ik ben tijdens meditatie weer even afgereisd naar mijn basisschool periode. Dan komen er toch wel ineens veel herinneringen op zeg, als er ruimte is door de stiltemeditatie.
Komende week verder mee aan de slag!
#20
Ik ook niet! Daar is het een beetje te toevallig voor!Maar het haakt wel weer aan op de discussie die ik met @Mindless had op het forum. Heel toevallig!
Not! Ik geloof al een tijdje niet meer in toeval 😂
Helemaal eens met Zen (uiteraard) en ik denk zelfs dat het cruciaal is dat iemand een mogelijke verslaving absoluut erkend. Zonder erkenning van een probleem kan niet eens begonnen worden het aan te pakken.Als ik mezelf verslaafd bestempel, zet ik mezelf dan gevangen in een denkconstructie door de stempel die ik daarop druk?
Of is het juist goed om dat stempel te zetten om mezelf te herinneren wat ik moet doen?
Zen vertelt mij immers ook dat ik moet omarmen en accepteren wat is. En daar vrede mee moet vinden. En dat is met mijn verslaving opzich best aardig gelukt. Ik kan bijna overal met trots vertellen dat ik verslaafd ben en daar ook een oplossing voor heb en aan werk.
Zonder mijn verslaving, was ik immers ook niet zo actief aan mezelf gaan werken. Dan was de nood niet hoog genoeg.
Waar ik persoonlijk alleen een probleem mee heb is die mogelijke verslaving deel uit laten maken van je identiteit. Het lijkt misschien wat mierenneuken maar ik denk dat het toch belangrijk is om onderscheid te maken tussen enerzijds "ik heb een verslaving" of zelfs "ik ben verslaafd" en anderzijds "ik ben een verslaafde". Gek genoeg zijn het vaak juist de meer negatieve identificaties waar mensen liever geen afscheid van nemen. Want die zijn krachtig. Het zijn niet alleen beschrijvingen van een bepaalde verslaving, stoornis, aandoening, etc. Maar ook mogelijk een sterk frame om een identiteit omheen te bouwen. Je kunt verslaafd worden aan die identiteit zelf.