#1
Nice! Goed bezig.
Het een leidt tot het ander bij mij en dus moet ik het wel zo aanpakken. Ik heb er een probleem (verslaving) mee en door mezelf er van te onthouden een tijd lang, herprogrammeer ik mezelf als het ware. Ik wil er ook niet mee aangeven dat dit iets is dat universeel gedaan zou moeten worden door iedereen. Het is een probleem bij mij, niet per se bij anderen.
Naast dat het een probleem is voor mij, zorgt onthouding ervan voor mij voor een enorme boost in spiritualiteit. Iets waar ik veel meer waarde aan hecht dan lichamelijk genot (en op momenten ook veel meer/dieper plezier trouwens). Op een zwak onbewust moment kunnen die drives me wel overmeesteren en dat is ook waarom ik hier van mezelf mee door moet gaan, om daar doorheen te werken, het te overmeesteren.
Liefde zie ik trouwens los van plezier/lust. Echte liefde is onze eigen aard en wordt die ervaren, dan geeft dat die onmiskenbare sprankeling en vervulling aan het leven.Daar hoeft geen enkele romantiek of iets dergelijks bij aan te pas te komen.
Liefde, lichamelijk genot, spiritualiteit e.d. kunnen toch allemaal prima gewoon samen gaan? Ik weet natuurlijk niet hoe ernstig je ‘fap/pornverslaving’ precies was. Het is verder ook niet mijn zaak. Maar als ik die dingen lees vraag ik me soms wel af of je niet onnodig streng voor jezelf bent op sommige fronten. Als jij er gelukkig van wordt moet je er uiteraard lekker mee doorgaan, maar het lijkt me zelf een beetje vermoeiend om zo bezig te zijn je eigen natuur te ontkennen (geen idee of dat zo is, het komt soms zo op me over). Je bent ook maar gewoon mens, denk ik dan. Maar ik heb er waarschijnlijk helemaal geen kaas van gegeten.