Lichamelijke afhankelijkheid is natuurlijk echt, ik heb dat zelf ervaren. Maar voor je daar komt moet je al volledig zijn ontspoord. En dat gebeurt niet bij mijn mentaal gezonde mensen. Drugsmisbruik is een symptoom, en geen ziekte.
Wat ik belangrijk vind is dat we dit gaan erkennen. Want dan kun je ‘drugsverslaving’ ook beter behandelen.
Had dan gezegt dat verslaving geen ziekte is, dan was ik het met je eens. Je geeft hier al aan dat verslaving wel bestaat, lichamelijk.
Ik ben het de heletijd deels met je eens, maar vind je conclusies nogal snel.
Ik snap je punt met het behandelen wel, maar zelfs dat geld niet voor iedereen. Ik denk dat verslaving juist nog zo'n groot probleem is omdat iedereen nou zo verschikkelijk anders is.
Ja, je kan als het heel goed gaat in je leven na je eerste lijntje coke je leven verzieken. Niet in een keer natuurlijk, maar het kan zeker het start punt zijn. Daarnaast, weten vele mensen niet eens dat ze minder stabiel zijn dan ze denken. Niemand begint met een recreatief middel denkend dat je er verslaafd aan raakt. Maar man, wat voelt het fijn, ik heb nog wat over, ik maak het maar op.
Toen ik verslaafd werd aan wiet (grammen en grammen per dag) ging het echt super goed met me. Was 15, had al 25.000 abonnees op youtube, een vriendin waar ik heel gelukkig mee was en ik was zo zelfverzekerd als wat. Ik hoorde van iedereen altijd hoe bizar ze het vonden hoe weinig de meningen en haat van andere mij boeide.
Wiet heeft dat grotendeels kapot gemaakt, en ik ben nogsteeds niet wie ik was. Ik ben steeds meer van de meningen van andere gaan denken door de paranoia van wiet.
Gaat nu prima hoor, maar toen ging het echt goed. En als ik dan terugdenk, ja, ik vond het zo leuk dat ik zonder het te weten perongeluk met geluk verminder. En wiet is dan niet de grootste ramp maar toch.
