#1
Dag iedereen,
Zelf vind ik de dsm-5 criteria wel een goede maatstaaf vanwege de medische interpretatie.
Daarnaast vind ik verslaving ook een sociaal construct, iedereen heeft zijn eigen interpretaties van een verslaafde. Een groep studenten zal anders tegen een verslaving aankijken dan een groep 50+ers. Bij een sociaal construct kijk je naar verschillende factoren, omgeving, de persoon zelf en het middel in combinatie met elkaar.
Iemand is niet bij één keer gebruiken chronisch verslaafd. Daar zitten nog wat fases tussen.
Experimenteel gebruik
Sociaal gebruik
Misbruik
Afhankelijkheid
Chronische verslaving
De grens tussen sociaal gebruik en misbruik is, erg dun. Als je alleen kijkt naar het middel doorlopen mensen deze fases een stuk sneller bij cocaïne gebruik dan bij alcoholgebruik.
Sommige mensen zijn heel goed in staat om hun gebruik uit te stellen tot in het weekend. Maar in het weekend gaan ze dan vaak veel te ver. Andere mensen zijn minder goed in staat om hun gebruik uit te stellen, waardoor zij doordeweeks gebruiken en bijvoorbeeld ook belangrijke afspraken missen. Beiden zijn in mijn beleving net zo verslaafd, al heeft de een meer zichtbare, vervelendere gevolgen dan de ander.
Functie van gebruik is denk ik ook belangrijk. Je kan illegale cocaïne of speed gebruiken zodat je eindelijk de energie hebt om je huis schoon te maken, of oxycodon van de huisarts nemen omdat je last hebt van ernstige reuma. Beiden zijn functioneel en als zelfmedicatie, alleen wordt er met verschillende ogen naar gekeken. Ook geeft dit meer kans om een chronische verslaving te ontwikkelen.
Wat ik nou eigenlijk wil zeggen is dat ik bij verslaving niet aan 1 type persoon, eigenschap of middel denk. Het kan iedereen die maar ergens op de sociale ladder staat overkomen. Afhankelijk van jou als persoon, het middel dat je gebruikt en in welke omgeving je je bevindt. Wel denk ik dat sommige mensen beter beschikbare middelen hebben om zich uit een verslaving te trekken.
Zelf vind ik de dsm-5 criteria wel een goede maatstaaf vanwege de medische interpretatie.
Daarnaast vind ik verslaving ook een sociaal construct, iedereen heeft zijn eigen interpretaties van een verslaafde. Een groep studenten zal anders tegen een verslaving aankijken dan een groep 50+ers. Bij een sociaal construct kijk je naar verschillende factoren, omgeving, de persoon zelf en het middel in combinatie met elkaar.
Iemand is niet bij één keer gebruiken chronisch verslaafd. Daar zitten nog wat fases tussen.
Experimenteel gebruik
Sociaal gebruik
Misbruik
Afhankelijkheid
Chronische verslaving
De grens tussen sociaal gebruik en misbruik is, erg dun. Als je alleen kijkt naar het middel doorlopen mensen deze fases een stuk sneller bij cocaïne gebruik dan bij alcoholgebruik.
Sommige mensen zijn heel goed in staat om hun gebruik uit te stellen tot in het weekend. Maar in het weekend gaan ze dan vaak veel te ver. Andere mensen zijn minder goed in staat om hun gebruik uit te stellen, waardoor zij doordeweeks gebruiken en bijvoorbeeld ook belangrijke afspraken missen. Beiden zijn in mijn beleving net zo verslaafd, al heeft de een meer zichtbare, vervelendere gevolgen dan de ander.
Functie van gebruik is denk ik ook belangrijk. Je kan illegale cocaïne of speed gebruiken zodat je eindelijk de energie hebt om je huis schoon te maken, of oxycodon van de huisarts nemen omdat je last hebt van ernstige reuma. Beiden zijn functioneel en als zelfmedicatie, alleen wordt er met verschillende ogen naar gekeken. Ook geeft dit meer kans om een chronische verslaving te ontwikkelen.
Wat ik nou eigenlijk wil zeggen is dat ik bij verslaving niet aan 1 type persoon, eigenschap of middel denk. Het kan iedereen die maar ergens op de sociale ladder staat overkomen. Afhankelijk van jou als persoon, het middel dat je gebruikt en in welke omgeving je je bevindt. Wel denk ik dat sommige mensen beter beschikbare middelen hebben om zich uit een verslaving te trekken.