#1
Verslaving is een symptoom; het is niet een oorzaak. Zeker als je schrijft dat je al eerder een destructieve stoornis hebt gehad, die enorm veel overeenkomsten met verslaving vertoont. Daaruit blijkt dat je een vreselijke pijn, een groot (chronisch) trauma aan het verdoven bent. Hoe kun je nou boos en teleurgesteld zijn in iemand die eigenlijk zoveel pijn heeft? Als wij elkaar echt zouden kennen en het mij betrof, zou jij de eerste zijn die een troostende arm om me heen zou slaan, dat weet ik zeker. Je zou me troostende en steunende dingen vertellen.
Thich Nhat Hanh schreef eens over hoe we elkaar behandelen: stel je voor dat je een plant in je tuin hebt die niet goed groeit. Hij heeft dorre blaadjes en zijn knopjes komen niet uit tot bloemen. Is het dan logisch om te gaan schreeuwen tegen de plant: "Wees niet zo lui! Doe niet zo stom en verdeel je water eens wat beter zodat de dorre bladeren ook wat krijgen! Waarom bloei je niet gewoon zoals de andere planten? Je verpest mijn hele tuin!" Zou dat helpen? Natuurlijk niet. Bij een plant gaan we kijken of hij meer of minder water nodig heeft, of hij niet teveel in de schaduw staat, of we mest moeten geven. We helpen hem. Ik begrijp heel goed uit ervaring dat het niet lukt om zonder drugs te kunnen. Alleen denk ik dat het wel een wezenlijk verschil is of je begrijpt dat je weer gebruikt omdat je pijn te groot is. En niet omdat je jezelf van binnen verrot scheldt.
De cirkel is als volgt: 1. Er is iets waardoor je je klote voelt. 2. Je wilt dat gevoel niet hebben. 3. Je wilt daarom gebruiken. 4. Je scheldt jezelf verrot. 5. Je gaat gebruiken. Er is dus iets aan de laatste twee stappen vooraf gegaan.
Waarom is dit verschil zo belangrijk, vraag je je misschien af. Wat maakt het nou uit waarom ik ga gebruiken? Ik moet gewoon niet gaan gebruiken, punt.
Dat is natuurlijk zo, daar heb je gelijk in. Alleen moet deze cirkel ergens doorbroken worden, wil je hieruit kunnen komen. En doordat je jezelf verrot scheldt, kun je niet anders meer dan gaan gebruiken. Want wat je dan eigenlijk doet, is je klote-gevoel van stap 1, groter maken. En daarmee ook stap 2, 3 en 4. Want die stappen neem je waarschijnlijk een paar keer voordat je echt tot het gebruiken van stap 5 komt. Dus daarom is het zo belangrijk om jezelf NIET verrot te gaan schelden. Als je de stap 4 van jezelf verrot schelden, gaat veranderen, kan het een soort muur worden tussen stap 3 en stap 5.
En ook al komt het wel tot stap 5 en ga je gebruiken, dan heb je in ieder geval niet jezelf aangevallen en verrot gescholden. Want dat helpt dus nooit. Zoals het ook niet helpt om tegen een plantje te gaan schreeuwen, helpt het ook niet om rotdingen tegen jezelf te gaan schreeuwen. Daarom wil ik je vragen: probeer die scheld-gedachten, die boosheid, die zogenaamde teleurstelling, te stoppen. Daar heel resoluut in te zijn: "Dit ga ik niet doen. Ik ga niet naar en gemeen tegen mezelf zijn. Ik heb genoeg rotdingen meegemaakt en ik ga mezelf dus steunen en niet aanvallen." Probeer het, alsjeblieft.
Zeer mooi betoog!
Ik denk wel dat er wat gemiereneukt wordt over de stelling.
Ik ben het hier zelf zwaar mee oneens. Maar denk dat het meer om de woorden gaat dan de boodschap die je brengt.Verslaving is een symptoom; het is niet een oorzaak.
Voor mij is verslaving wel degelijk het onderliggende, de ziekte, de oorzaak. Gebruiken is slechts het symptoom. Net als dat bepaald gedrag een symptoom is van de ziekte verslaving.
Die boodschap breng je ook in de rest van je betoog. Vandaar dat ik denk dat er vooral andere meningen zijn vanwege de woordkeuze, niet om de boodschap.
Al is het wel slechts een concept van een ziekte. Zelfs de DSM 5 kent geen term 'verslaving'. Enkel stoornis in het gebruik van middelen.
Of iemand de ziekte verslaving krijgt/heeft, hangt dan ook weer van vanalles af. Ook dat heeft een oorzaak. O.a. genetische aanleg, blootstelling aan middelen, trauma, gezonde coping niet aangeleerd, etc. Etc.
