Het gaat niet goed. Weer gebruikt. En ben gewoon jankend aan het snuiven. Maar ik kan niet stoppen. En ik heb morgen avond concert van Springsteen waar ik heen ga met me vader. En ik heb / had er zo veel zin in. En nu ben ik bang dat ik weer een hele nacht geen slaap heb en ik niet meer durf te gaan.
Klinkt heftig hoor...
Maar oh zo herkenbaar! Het was voor mij niet anders. Leuke dingen willen doen met anderen, juist ook met mijn vader die terminaal ziek was. Maar die verdomde verslaving stond er gewoon tussen...
Waarom kan ik het dan nu niet weg leggen?
Ik kan daar eigenlijk voor jou geen antwoord op geven. Maar voor mij was het antwoord heel simpel:
Omdat ik verslaafd ben.
Omdat ik verslaafd ben en niet voldoende hersteld ben om weerstand te bieden tegen die verslaving.
Knoop dat in je oren. Het is een ziekte, geen morele tekortkoming. Geen slappe ruggengraat, maar een nare, nare ziekte.
Ik voel me fucking klote. Ik wil dit niet. Ik wil me vader niet teleur stellen. Ik wil dit niet meer
Kijk, wat je zou kunnen doen. Maar dit is enorm lastig, is om je coke door de wc te spoelen.
In een vlaag van opwelling dat je er helemaal klaar mee bent, kan dat soms lukken.
Zodra het doorgespoeld is heb je ongetwijfeld instant spijt. Maar dan is het wel weg.
Daarna is het zaak om dat nare kutgevoel van je af te praten. Met je directe omgeving of door een fellow of fella te bellen. Spreek je helemaal uit, helemaal betekent dat dat kutgevoel ook weg is.
Daarna is er ruimte om rustig te slapen als de coke ver genoeg is uitgewerkt en je je gevoel hebt uitgesproken.
Het is een optie, maar makkelijk is het niet. En geef jezelf dus ook niet op je kop als dat niet lukt. Want dat betekent maar een ding: dat je nog niet voldoende hersteld bent om er weerstand tegen te kunnen bieden. Meer niet!
Je bent niet zwak, of een mislukking, maar gewoon nog niet hersteld! ❤️