Hoe denken jullie over de dood?

Een implantaat, dat ons het eeuwige goede ( ja, ja dit óók nog) leven zal gaan geven, of komen brengen?
Sarcasme of niet, ik denk dat ik mijn beurt over sla. Ik wil geen gesleutel.
Stel je voor.....vele mensen, vrienden , die er nu niet meer zijn...en ik blijf over? Nee dank u beleefd! Ik hoop mijn vrienden, ouders, allen, die mij na aan het hart staan, weer te ontmoeten aan de oever van de rivier de
Styx ! Want daar wil ik heen als ik " over" ga.
Gesteld dan natuurlijk dat die oever er in werkelijkheid is ...
De mensen die mij in de oven doen moeten niet het geld vergeten aan mij te geven, dat ik nodig heb om Charon de Veerman te kunnen betalen.
Want anders kom ik er niet. Dat willen we natuurlijk niet.
De brug over, de hond met de drie koppen voorbij zien te komen en dan hoop ik er te zijn. ( toch wel een aantrekkelijke gedachte, nietwaar) en dan zie ik hoop ik de heer Petrus met de sleutel zal ontmoeten en....dat ik ondanks mijn gemaakte fouten, blunders en blamage toch naar binnen mag.
Laat ik hier maar enigszins in geloven.
Een mens moet toch iets hebben om naar uit te kijken , nietwaar.....

Mijn exschoonpa (welke ik zie als mijn echte pa) was zo onwijs bang voor de dood.
Hij kreeg in juni 2014 te horen dat hij longkanker had en het zo ver was uitgezaaid al dat ze niks meer konden doen.
Hij was zo bang dat hij zou ontwaken in de kist onder de grond dat ie allerlei dingen bedacht.
Zo moest er een gaatje in zijn kist met daar een buisje doorheen zodat hij lucht kon halen mocht hij ontwaken.
Ook moest er een mobiel in zijn kist zodat hij iemand kon bellen.
Nou dat laatste is voor hem gedaan en er ging een mobiel mee de kist in. (jammer dat ik kans niet had deze simkaart eruit te halen dan had ik met dat nr mijn ex een x gebeld. Had mijn pa geweldig gevonden

Toen de vrouw van het uitvaartcentrum er was om de wensen te bespreken zei mijn exschoonma dat er een €2 munt in zijn hand moest de kist in dat is fam traditie.
De vrouw van uitvaart zei h dat is als hij de oever moet oversteken zeker en moet betalen of moet handelen onderweg?!.
Nee zei mijn exschoonma dat is voor als ie onderweg honger krijgt dan kan ie een balletje mayo kopen.

Legio Patria Nostra zei:

Een implantaat, dat ons het eeuwige goede ( ja, ja dit óók nog) leven zal gaan geven, of komen brengen?
Sarcasme of niet, ik denk dat ik mijn beurt over sla. Ik wil geen gesleutel.

Klik om te vergroten...

Het eeuwige leven als hetzelfde lichaam zal nog niet mogelijk zijn, al is dat dus wel het doel van dergelijke verknipte spiritueel zwakzinnige zielen.

Maar het via een chip in contact komen te staan met een wereldwijd netwerk en daarbij een potentieel absoluut verlies van privacy is al een dystopische verschrikking op zich. Wij Friezen hebben een gezegde: Leaver dea as slaef. Liever dood dan slaaf dus. En dat is ook mijn mening hierover.

Met hoe dingen nu gaan zal het mij niets verbazen dat zo'n chip de volgende gewenste stap in de "vooruitgang" van de mens zal zijn in de niet zo verre toekomst. Gewenst door de mannetjes helemaal bovenaan de ladder die zo álles zullen kunnen controleren. En door de miljoenen die bereidwillig zichzelf tot cyborg zullen willen laten ombouwen.

Benieuwd hoe dat zal gaan allemaal.

Tsjaaaaa zo kan je het ook bekijken
Maar ik wil geen mayo.
Ik wil Charon kunnen betalen.
De mobiele telefoon die laat ik met liefde en plezier over aan een ander, dan ben ik ervan verlost!
Zal me daar dat kloteding mijn rust nog eens even komen verstoren....

@ Mindless wat een verdomd goede post weer!
Helemaal met je eens!
Dat was de reden voor mij om naar Frankrijk te gaan, omdat ik liever dood dan slaaf was, en ben.

Try DMT

Het maakt me niet zo veel uit dat ik ooit ga dood gaan. Het leven is best zwaar en ik zou het ook niet zo lang kunnen volhouden... Maar ik vind het langs de ene kant ook wel jammer, ik ben bang dat ik allemaal leuke dingen ga missen :/

Pff, ik vind dit een van de moeilijkste vragen die er is. Al geldt dat waarschijnlijk voor iedereen denk. Vandaar ook zo veel religies.

Laat ik voorop stellen dat ik een atheistische agnost ben. Ik volg geen religie en geloof in geen voorgedefinieerde god, maar ik sta zeker open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb en ben daarom altijd bereid te leren en eventueel mijn mening te veranderen op dit gebied.

Na de dood zelf denk ik dat er iets gebeurd van 4 mogelijkheden.
1. Je "ziel (of bewustzijn)" is het operating systeem van het lichaam, als je lichaam sterft, stopt de ziel te bestaan
2. Je lichaam is wat de ziel gevangen houdt, als je lichaam sterft, is de ziel vrij om zelfstandig verder te gaan (op deze wereld, door het universum, of in een andere dimentie)
3. Je ziel is onderdeel van een stroom levensenergie, waar deze naar terugkeert na de dood, waarna een deel van deze energie weer wordt gebruikt om een ziel voor een volgens wezen te maken
4. Onze ziel is niets meer dan de hyvemind van de miljarden bacterien die in ons lichaam wonen en reizen, als het lichaam langzaam verrot na de dood, sterven deze bacterien langzaam en het bewustzijn zal stap voor stap minder worden tot dit ophoud.

Welke van deze opties ik denk werkelijkheid is? Ik heb geen idee, daarom ben ik ook agnost. Wel weet ik dat ik niet bang ben voor de dood. Angst die ik wel heb, is de angst om te sterven. Of beter gezegd, bang bezig te zijn te sterven en me hier bewust van zijn. Ik heb gelezen dat mensen die zo dicht bij de dood komen juist een enorme vrede over zich heel voelen komen, maar toch is dat het gene waar ik bang voor ben. Ook heb ik ergens een angst dat mijn bewustzijn zich vast zal blijven klampen (in geval 2/3/4), dat ik niet bewust mee zal willen maken dat mijn lichaam zou gaan verrotten enzo, vandaar dat ik sowieso gecremeerd zal willen worden.

Ik heb vele jaren lang eigenlijk niet kunnen wachten om te sterven. Ik heb erg veel ellende meegemaakt, wat tot de dag van vandaag nog steeds zijn sporen op me achter heeft gelaten. Ik zou er zelf nooit een einde aan gemaakt hebben (al heb ik het meerdere malen serieus overwogen), ik ben daar te koppig voor. Maar als het voorbij zou zijn, dan zou ik dat prima gevonden hebben.

Eigenlijk is mijn geexperimenteer met MDMA en Speed wat me heeft laten inzien hoe het is om echt geluk te voelen, om een perspectief te laten zien als een licht aan het einde van de tunnel. Hierdoor begint dat verlangen naar rust wel een stuk minder te worden. Eigenlijk gaat het op dit moment beter dan ooit. Ik ben er nog lang niet, maar ik zie een stijgende lijn, een hoop problemen heb ik me doorheen gevochten en kunnen afsluiten. Er zijn nog wel bepaalde mentale problemen, maar die worden niet meer verergerd door omliggende omstandheden.

Dus al ben ik niet bang voor de dood, op dit moment zou ik juist niet willen sterven. Ik wil zien waar deze stijgende lijn uit gaat komen, ik heb zo veel positieve gevoelens gemist tot nu toe, dat ik eerst daar wat meer van wil kunnen genieten, plus kunnen genieten van mezelf als persoon, wat ik nooit eerder heb kunnen doen en begin nu te leren.

Dus als het aan mij ligt, had het 3 jaar geleden mogen komen, aangezien dat niet gebeurd is, hoop ik fijn op 80 jarige leeftijd gewoon te gaan in mijn slaap en dan zullen we zien wat er verder gebeurd

Ik kwam het verhaal op het plaatje tegen op 4chan (of all places). Dit is niet hoe ik zelf denk dat het leven (en de dood) in elkaar zit, maar ik vind dit wel een van de mooiste denkwijzes over de dood die ik ooit ergens ben tegen gekomen. Als ik zelf een afterlife zou mogen inrichten,dan denk ik dat ik voor deze kies. Let op, lang verhaal, maar ik vond het heel mooi en boeiend.

Enkele maanden geleden ben ik gestopt met mijn cannabisverslaving met de welbekende onthoudingsverschijnselen. Tot op de dag van vandaag ben ik er nog steeds mee gestopt (al 5 maanden clean) maar toch knaagt er nog iets aan me: de dood. Toen ik gestopt was met cannabis, werd ik opeens erg bang voor de dood. Nu 5 maanden verder ben ik dat veel minder maar heb ik er nog steeds last van. Als ik bijvoorbeeld mijn medicijnen neem (dexamfetamine) word ik ineens bang en denk ik dat ik neer ga vallen ofzo. Het klinkt heel raar maar toch.. het knaagt soms wel aan je.
Ik praat er ook over met mijn psycholoog en hoewel dat wel helpt, verdwijnt het toch niet helemaal.
Daarom dacht ik: laat ik eens een topic starten en kijken hoe jullie psychonauten hier tegen aankijken: de dood. Zijn jullie daar ook zo bang voor of laten jullie het over je heen komen?

Wellicht heb ik iets aan jullie reactie's en opinie's. Ik hoor graag van jullie!

Dit las ik nog van Lao Tzu (Tao Te Ching) dit weekend over de dood:

What others teach, I also teach; that is:
"A violent man will die a violent death!"
This will be the essence of my teaching.

Die quote van Eckhart Tolle is ook goed.

Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.

Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit

Al zou ik morgen te horen dat ik een vreselijke ziekte Heb, en nog maar 1 week (bijv) te leven heb. Dan zal ik er aan de ene kant vrede mee hebben, maar de andere kant totaal niet.

Waarom ik er vrede mee Heb, is omdat ik veel mooie dingen heb mee gemaakt. Maar aan de andere kant wil ik me familie en vrienden niet achter laten. Zeker me broertje niet, hij heeft het al zo moeilijk en hij zal nog vaak me steun nodig hebben. En dan wil ik er voor hem zijn.

Het is dus een beetje een win win situatie. Ik geloof ook dat er iets naar de dood Is, ik zou niet weten wat. Maar dan kom ik wel achter als het mijn tijd is om te gaan.

Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?

En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?

Tijdloos zei:

Bij het lezen van dit topic krijg ik altijd weer de gedachte en herinnering van de b d (en 1 ade , actual death experience) ervaringen die waren altijd zo ontzettend rustgevend perfect. Daardoor is het voor mij heel erg vergelijkbaar met ontzettend diep en vredig te slapen.

Daardoor geen enkele vrees meer voor de dood van mij en geniet ik zoveel mogelijk van het leven zoveel het kan en zolang het kan met hoge levenskwaliteit

Klik om te vergroten...

I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!

Mindless zei:

Was er ook een aanleiding voor die ADE Tijdloos?

En zie je dit zelf als een egodood ervaring? Dat er niets van je identiteit over was?

Klik om te vergroten...

De aanleiding was teveel morfine * ivm pijn met blijkbaar teveel slaap tabletten.

Een egodood zo kan men het noemen maar dan smelt alles tot een druppel waar je ineens je eigen ik tegenkom. Kan die ervaring moeilijk omschrijven wakker worden in een andere realiteit. Er kwam een vlaag geluk en al het positieve uit het leven.

Of was dit 'gewoon' een coma achtige droom ? ik weet het niet maar het voelde echt te 'echt aan. Vrede en rust is wat ik vond. Met de optie om erin te blijven. Was 1(circa) min is me verteld dood.

Te veel (mooi)warm licht waar 'Ik' me mee wou mengen.

Is slechts mijn ervaring lastig te omschrijven.

*fentanyl 700 mics /hr (7 pleisters) ja erg dom..

BasvanHoven zei:

I’m triggered. Is deze ervaring van jou ook ergens te lezen op dit forum? Klinkt intens, het accepteren van je eigen dood!

Klik om te vergroten...

Het accepteren was er gelijk , na rare hersenspinsels werd ik elders wakker met een dream. Naar waar je was voor je hier geboren bent. Waar alles anders is.

Hoe ik denk over de dood? Deze vraag heb ik me lang geleden ook gesteld en ben op zoek gegaan in boeken over het spirituele tot het religieuze. Heb ik een antwoord gevonden? Voor mezelf wel, maar iedereen gaat anders om met de dood.
Ik heb m'n antwoord gevonden in het Boeddhisme. Het Boeddhisme stelt dat als je sterft, je geest overgaat in een ander lichaam, tenzij je je leven erop toelegt om de verlichting te bereiken, dan kan je uit de cyclus van reïncarnatie stappen.
Dat is ook mijn geloof geworden, ik mediteer dagelijks en hou me aan het 8 voeding pad uit het boeddhisme om misschien ooit, in dit of in het volgende leven, de verlichting te bereiken.

Ik ga dood waarneer mijn tijd er is om dood te gaan, ik ben niet bang voor de dood maar probeer het uiterste uit elke dag te halen. Elke dag kan namelijk me laatste zijn.
Waar ik het wel moeilijk mee heb is dat ik mensen moet achterlaten, me ouders, me broertje en vrienden en familie.

Ik ben dan niet gelovig maar geloof wel dat er iets na de dood is, en of dat nou de hemel is, of dat ik terug kom in een ander lichaam van een dier of een mensen, ik zou het niet weten. Maar dan kom ik achter als het mijn tijd is om te gaan.
Ik zou wel heel graag terug willen komen als een poes/kat, wat voor heerlijk leven heb je dan

Tijdens mijn rem slaap heb ik vaak last van hypnagoge hallucinaties. Ik geloof in meerdere dimensies daardoor. Soms reikt een hand mij toe om mij mee te nemen en 'dood' te gaan. Ik pak de hand vast maar geraak niet in de andere dimensie, begin te vallen in oneindige diepte. Ik smeek vaak om me mee te nemen. Soms lijkt het gelukt tot ik echt wakker word en dan voel ik me weer heel de dag kut. Ik kan mijn zelfmoordpogingen niet meer tellen, ondanks ben ik toch bang van de dood. Want die hypnagoge hallucinaties zijn vaak extreem gruwelijk. Dus ik ben bang in de 'verkeerde' dimensie te eindigen... eind van de maand krijg ik eindelijk een slaaponderzoek om te bekijken wat er allemaal gebeurd als ik zo 'droom'. Is heel vermoeiend psychisch en mentaal. Ik ben niet meer bang van al het slecht op aarde, want in mijn dromen ben ik al zo vaak vermoord of verkracht. Alsof ik men ogen open enkel om te realiseren dat je hallucineert zowel gevoelsmatig, auditief als op zicht... Nja niemand weet wat het juist Is. Enige ziektebeeld dat ik vind Is Narcolepsy. Ik wil dat het stopt want ik ga eraan kapot. Ik heb ptss van mijn dromen. En dat alles zonder enig druggebruik. Heb zelfs gemerkt dat speed de dromen mindert. Ze geven me altijd slaappillen of anti psychotica maar dat werkt helemaal niet. Wil ervan af want dat blijft altijd veel te lang hangen in mijn hoofd. Dan zit ik weer in een existentiële crisis.

Zijn voor mij fantastische dingen waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Punt bij mij is dat ik altijd weet dat het niet echt is, dus dan bestaan nachtmerries/enge hallucinaties niet meer en dan is alles gewoon kicken.