Ah ja.
Dat kleine, zwarte boekje.
Daarin staan slechts een handvol namen en in het kort de daaraan gekoppelde reden(en) van het vermelden in genoteerd.
En natuurlijk ook enkele doorhalingen.
Dus het is geen roman, Story of Weekend of zoiets dergelijks. Onzin staat er beslist niet in.
Dus denk ik dat het met de invloed op de dromenwereld wel meevalt.
Ik zie het zwarte boekje als een gelaagd fenomeen. Aan de oppervlakte zijn er de concrete gedachten/herinneringen die gaan over specifieke personen en gebeurtenissen waar een wrok voor wordt gekoesterd. Maar daaronder ligt een meer vormloos gevoel. Een soort bal van emoties waar al lang het verhaal erachter is verdwenen. Het is meer een soort sensor. Een onderliggende lichamelijke samentrekking die reageert op diverse impulsen van buitenaf. Een soort 'NEE, ik wil dit niet gevoel'.
En natuurlijk, wat er aan de oppervlakte in het zwarte boekje zit kan rationeel helemaal gerechtvaardigd zijn. Maar tegelijkertijd houdt dat die onderliggende samentrekking ook in leven door het zowel te voeden én door te verhinderen naar die samentrekking zelf te gaan kijken. En het is die samentrekking die in mijn ogen aan de basis ligt van voortdurend trauma, nachtmerries, heel veel psychosomatische kwalen, etc.
Op zich is het toch wel vreemd, om te moeten constateren dat er één gebeurtenis van bijna 40 jaar geleden alweer, nog altijd zo af en toe middels een nachtmerrie achtige beleving, terug blijft komen....
Daarvan moet ik wél zeggen, dat het de aller grootste, diepe kut ervaring was, die ik ooit in mijn hele leven heb moeten mee maken.
Maar goed.
Als je het zwarte boekje ziet zoals ik hierboven beschreef, is het eigenlijk helemaal niet zo vreemd.
Het gaat allemaal zoals het gaat, en sommige zaken blijven, zo als is ze zijn.
Dit, omdat het verleden passé is .
Je kunt daar immers niets meer in veranderen.
Nou, ook hier is enige nuance denk ik wel vereist.
Aan de ene kant, ben ik het helemaal met je eens dat het verleden voorbij is en dat je gebeurtenissen die geschiedt zijn, niet kunt veranderen.
Maar... Dat is het verleden zoals wij ons dat voorstellen ín onze gedachten. Maar wat is de realiteit van het verleden nú? De tastbare realiteit van het verleden bedoel ik dan. Wel, in mijn ogen is dat wat ik hierboven beschrijf als het zwarte boekje. De werkelijkheid van het verleden in dit moment is gedachten, met daaronder die lichamelijke samentrekking. Los van dat is er geen verleden.
![:grinning:]()
Er is geen verleden dat daarbuiten ergens rondzweeft. Alles wat het verleden is, zijn je gedachten en daaronder de in het lichaam opgeslagen emoties. En die emoties (de lichamelijke samentrekking) hebben invloed op hoe je beweegt, hoe je denkt, hoe je droomt, etc.
Dus, als je het over het verleden hebt als wat er eerder in je leven is gebeurd, daar doe je niets aan. Maar als je het over de werkelijkheid van het verleden hebt in het heden, als de herinneringen die je hebt en daaronder de lichamelijke samentrekking/emotie. Dáár kun je wel mee werken als je zou willen. En dat doe je door middels meditatie die samentrekking te voelen. Uiteindelijk is het opgeslagen energie in je lichaam die vastzit als een soort knoop. Door die samentrekking te voelen, zal deze uiteindelijk losser komen te zitten en zelfs beginnen op te lossen. Ook zal door dit te doen het verleden in een ander licht gezien worden. Het verleden zoals jij je dat herinnert is niet per se hét verleden zoals het gebeurd is. Het is slechts een interpretatie van wat gebeurd is. En door nu daar weer naar te kijken met een bewustere meer accepterende blik, kun je daar anders tegenaan gaan kijken. Je kunt het verleden vergeven, jezelf vergeven door dit te doen.
Maar luister je alleen maar naar de gedachten die zeggen dat het verleden nou eenmaal passé is en dat je dat allemaal maar mee moet zeulen zoals je altijd hebt gedaan, dan luister je naar de ego-stem. Dat is de stem die je verhinderd naar de werkelijkheid van het verleden (het daadwerkelijke gevoel in het lichaam) te kijken. En dat is onze keuze. We kunnen ervoor kiezen om nooit ons verleden, onze oude ik te vergeven. Waardoor het verleden je zal blijven teisteren zolang je leeft en wie weet daarna.
Ik raad je aan Eckhart Tolle op te zoeken en met name zijn materiaal over het 'pijn-lichaam' ('pain-body'). Het zogenaamde pijnlichaam is precies die samentrekking waar ik het hierboven over heb. Er is een manier om los te komen van je verleden, maar dat is een keuze. Een keuze om het verleden los te laten en jezelf te vergeven. Het zwarte boekje gaat namelijk niet écht over anderen. Het gaat in werkelijkheid allemaal over jezelf, al is dat vaak een heel moeilijk iets om in te zien.
