Illusionist

"oortjes zei: Ik heb geen idee man. Als het zo ver is dan is het zo ver. Ik doe er niet moeilijk of makkelijk over. Wat er dan met je gebeurd als je dood bent? Geen fucking idee, maar wat ik wel graag wil geloven is dat er een nieuw iets bestaat. Een soort van reïncarnatie. Alsof je weer in een wachtrij komt te staan om ergens anders weer tot leven te komen. Mooie filosofie, maar daar laat ik het ook bij. Wat ik uit jou text concludeer is dat je er best onzeker over bent. Vraag aan jezelf waar je in geloofd en waarom, als je dat duidelijk hebt kan je het accepteren en misschien makkelijker mee omgaan. Succes, laat je onzekerheden je niet belemmeren maar omarm ze en leer van ze. Klik om te vergroten... Heel erg bedankt voor je reactie. Klopt, ik ben er inderdaad een soort van onzeker over. Ik weet gewoon niet wat ik moet verwachten. En dat is t 'm juist, dat weet niemand. Reïncarnatie vind ik ook een hele mooie filosofie, dat je terugkomt als een geheel ander wezen of mens. Zou geweldig zijn. Ik ga me er eens in verdiepen. Misschien kan ik er dan inderdaad makkelijk mee omgaan! Nogmaals bedankt, je reactie deed me goed."

"Fool zei: Ik haal zelf best wel rust uit de gedachte dat het, na de dood, gewoon over is. Ik moet er niet aan denken om nog eeuwig ergens rond te moeten dwalen. Hoe denk je er zelf over? Maak je je vooral druk om het feit dat je dood kunt gaan, of meer om wat er gebeurd wanneer je dood gaat? Klik om te vergroten... Nee, ik maak me echt druk om de dood zelf zeg maar. Ook om wat daarna komt maar vooral echt om 't ineens dood gaan: het niets meer kunnen zien, voelen, ruiken, horen etc."

"Fool zei: Wat lijkt je daar vervelend aan? Lijken andere oplossingen dan gewoon 'voorbij' zijn beter? Klik om te vergroten... Ik weet het niet. Het is ook heel moeilijk uit te leggen of zo. Het lijkt me gewoon raar om weg te zijn, op zo'n jonge leeftijd en niet meer te kunnen doen wat je wil doen. Je bent dan wel 'weg' maar dat voelt gewoon zo... raar."

"Fool zei: Dus je maakt je meer zorgen over het feit dat je jong dood zou kunnen gaan, in plaats van dat je dood gaat en wat er daarna zou kunnen gebeuren? Klik om te vergroten... Nee, het is voor mij de dood en wat daarna komt. Dus ja, inderdaad, het lijkt me enorm erg om op jonge leeftijd dood te gaan. En ik vind het ook gewoon eng om te bedenken wat daarna gebeurt: opnieuw geboren worden, naar de hemel of misschien is er wel helemaal niks... Ik ben er bang voor. En eigenlijk moet ik dat niet zijn want ik kan er geen antwoord op krijgen. En dat is 't 'm juist... Het geen antwoord krijgen voor wat hierna gebeurt: de bevestiging."

"Mindless zei: Ik denk vaak na over de dood. Ik ben eigenlijk enorm benieuwd naar wat er hierna komt. De dood is misschien wel het meest fascinerende fenomeen dat er is. Het idee van eeuwig rondzweven in een soort hemel is denk ik een Christelijk sprookje. Dit universum is op alle mogelijke manieren steeds aan het groeien en evolueren. Het Christelijke idee van de hemel gaat daar compleet tegenin, gebaseerd op wat eigenlijk? Het idee dat het na de dood gewoon over is, is eigenlijk ook iets heel raars om aan te nemen. Als álles over is, álles ophoudt, is dat een non-ervaring. Iets dat niet ervaren wordt en dus compleet irrelevant (al kan ik dat natuurlijk mis hebben, wie weet) Als je dan toch een aanname maakt, is het denk ik meer aannemelijk dat er weer ervaring zal zijn, soortgelijk of compleet anders dan die je nu hebt. We hebben nu immers deze ervaring een mens te zijn, miljarden hebben die ervaring. Waarom zou dat of een soortgelijke ervaring (denk aan de ervaring van dieren) niet nog een keer, of miljarden keren gebeuren? Wat het is dat de ervaring heeft, dát is denk ik de belangrijkste en meest interessante vraag. En kan datgene doodgaan? Klik om te vergroten... Wow, heel fascinerend hoe je het beschrijft! Wauw. Zo heb ik er eigenlijk nooit tegen aan gekeken. Wie weet is het inderdaad wel een soort vicieuze cirkel. Wel fijn dat je er zo fascinerend naar kijkt, dat het je niet afschrikt."

"Fool, allebei."

"Fool zei: Oh sorry, ik las een beetje snel denk ik.' Heb je een reden waarom je bang bent op vroege leeftijd dood te gaan. Volgt dat vooral uit de 'gevolgen'(dood zijn) of uit het risico dat je (denkt) te lopen? Klik om te vergroten... Het is meer omdat ik nog zoveel wil doen en bereiken in mijn leven en dan het feit dat je gewoon op een vroege leeftijd dood kan gaan... Ja, ik vind dat gewoon erg beangstigend... Ik zou juist zoals mijn leeftijdgenoten lekker los moeten gaan en niet zo diep moeten nadenken."

"Psychedelibee zei: Voordat ik psychedelica ontdekte was ik niet enorm bang voor de dood, maar had ik denk ik wel een lichte angst ervoor zoals de meeste mensen hier in het westen denk ik. Door het gebruik van psychedelica is die angst echter totaal weg gegaan, nu vind ik het enkel nog een fascinerend onderwerp om over na te denken zonder dat het ook maar iets van gevoelens oproept. Of er iets of niets na de dood is weet ik niet. Mijn verstand zegt dat er niets is, maar ik heb met psychedelica en dissociatieven wel dingen meegemaakt die me daar aan doen twijfelen. Zoals een out of body experience op paddo's en later nog eens op ketamine, een volledige ego dood op LSD en reizen door andere dimensies op DMT. Als die ervaringen ook maar iets met de dood te maken hebben dan kan ik alleen maar zeggen dat het heel fijn is. Met name die ego dood is het meest fijne wat ik ooit heb meegemaakt, zo'n gevoel van rust en euforie. Mocht er niets na de dood zijn dan is er dus ook niets om je zorgen over te maken, want zoals Mindless al mooi verwoorde dan is er geen ervaring. Wat betreft dingen willen bereiken in je leven, waarom wil je dat zo graag? Wat is de zin van het leven als het dan toch in enen voorbij is? Waarom niet gewoon genieten in het hier en nu? Als je doet wat je leuk vind, dan bereik je waarschijnlijk vanzelf wel mooie resultaten. En bereik je die niet, nouja lekker belangrijk dan heb je in ieder geval genoten van het leven. PS Ik heb je topic even naar het bewustzijn subforum geplaatst, aangezien dit daar bij uitstek in past. Klik om te vergroten... Je posts fascineren me daadwerkelijk. Als ik zo je posts lees, voel ik me een stuk meer tot rust komen. Tuurlijk, ik ben er bang voor maar hoe jij het beschrijft... Het is erg interessant en positief om 't te lezen. Je bekijkt 't ook op een hele andere manier dan de meeste. Je bent niet bang en dat fascineert me."

"Ik heb zelf een jaar lang een cannabisverslaving gehad. Nu zul je misschien wel denken: "dat is niet te vergelijken met cocaïne" en nee, dat is het ook niet maar een verslaving is een verslaving. En achter iedere verslaving zit een eigen verhaal. Toen ik verslaafd was aan cannabis, was mijn enige prioriteit dan ook cannabis. Al het geld dat ik verdiende verspilde ik dan ook aan cannabis. Ik rookte een voordeelzakje van €25,- per dag. En ja, ik vind dat best wel veel. Mijn ouders hadden er enorm veel problemen mee en ik bleef maar ontkennen dat ik niet verslaafd was. Ik wilde het maar niet inzien. M'n ouders probeerde van alles: praten, m'n wiet afpakken, van alles om mij te kunnen helpen. Niets werkte. Op een gegeven moment begon ik mijn wiet puur te roken, elke dag twee bluntjes. Ik ben blij dat ik dit op een gegeven moment ging doen want hier is het fout gegaan. Ik zat op een gegeven moment op de bank en ik had voor het slapen (rond 00:00) een pure blunt gerookt. Toen kreeg ik ineens een zeer heftige paniekaanval op de bank waar het compleet mis ging. Ik begon te hyperventileren en ik dacht serieus waar dat ik dood zou gaan. Ik rende naar m'n moeder toe en pakte haar zo stevig vast omdat ik zo bang was. Vanaf dat moment ben ik in een keer gestopt met cannabis en tabak, uiteraard met afkickverschijnselen van (helaas) twee weken lang. Ja, we zijn nu inmiddels 4/5 maanden verder en ik ben nog steeds clean. Ik voel me beter dan ooit. Uit mijn ervaring werkt praten toch het beste. Je moet vooral niet boos worden. Je moet rustig een conversatie met haar aangaan waar in je zegt: "Hey, ik word niet boos maar..." of "Lieverd, ik geef echt enorm veel om je en ik word echt niet boos maar ik wil het even over iets hebben...", snap je wat ik bedoel? Je moet je begrip aan tonen en doen alsof je haar begrijpt. Haar steunen in plaats van afkeuren. Niet dat je dat doet maar je moet met haar meegaan, leidend naar dat ze uiteindelijk toe wilt geven. Ik weet natuurlijk niet hoe ze is en hoe je je gedraagt als je een cocaïneverslaving hebt maar dit gun je niemand! Echt niet. Ik zou je dan graag willen helpen dus als je nog meer vragen hebt, vraag maar raak! Let's beat that filthy addiction."