Hoe denken jullie over de dood?

Enkele maanden geleden ben ik gestopt met mijn cannabisverslaving met de welbekende onthoudingsverschijnselen. Tot op de dag van vandaag ben ik er nog steeds mee gestopt (al 5 maanden clean) maar toch knaagt er nog iets aan me: de dood. Toen ik gestopt was met cannabis, werd ik opeens erg bang voor de dood. Nu 5 maanden verder ben ik dat veel minder maar heb ik er nog steeds last van. Als ik bijvoorbeeld mijn medicijnen neem (dexamfetamine) word ik ineens bang en denk ik dat ik neer ga vallen ofzo. Het klinkt heel raar maar toch.. het knaagt soms wel aan je.
Ik praat er ook over met mijn psycholoog en hoewel dat wel helpt, verdwijnt het toch niet helemaal.
Daarom dacht ik: laat ik eens een topic starten en kijken hoe jullie psychonauten hier tegen aankijken: de dood. Zijn jullie daar ook zo bang voor of laten jullie het over je heen komen?

Wellicht heb ik iets aan jullie reactie's en opinie's. Ik hoor graag van jullie!

Ik heb geen idee man. Als het zo ver is dan is het zo ver. Ik doe er niet moeilijk of makkelijk over.

Wat er dan met je gebeurd als je dood bent? Geen fucking idee, maar wat ik wel graag wil geloven is dat er een nieuw iets bestaat. Een soort van reïncarnatie. Alsof je weer in een wachtrij komt te staan om ergens anders weer tot leven te komen. Mooie filosofie, maar daar laat ik het ook bij.

Wat ik uit jou text concludeer is dat je er best onzeker over bent. Vraag aan jezelf waar je in geloofd en waarom, als je dat duidelijk hebt kan je het accepteren en misschien makkelijker mee omgaan.

Succes, laat je onzekerheden je niet belemmeren maar omarm ze en leer van ze.

Ik haal zelf best wel rust uit de gedachte dat het, na de dood, gewoon over is. Ik moet er niet aan denken om nog eeuwig ergens rond te moeten dwalen.

Hoe denk je er zelf over? Maak je je vooral druk om het feit dat je dood kunt gaan, of meer om wat er gebeurd wanneer je dood gaat?

Fool zei:

Ik haal zelf best wel rust uit de gedachte dat het, na de dood, gewoon over is. Ik moet er niet aan denken om nog eeuwig ergens rond te moeten dwalen.

Klik om te vergroten...

Haha! Voor eeuwig en altijd rondzwerven, net zoals de vliegende hollander uit spongebob

Lach maar, toen ik als kind nog geïndoctrineerd was door ons christendom was ik vaak heel bang om eeuwig in de hemel rond te moeten zweven. Daar heb ik echt geen zin in. :P

oortjes zei:

Ik heb geen idee man. Als het zo ver is dan is het zo ver. Ik doe er niet moeilijk of makkelijk over.

Wat er dan met je gebeurd als je dood bent? Geen fucking idee, maar wat ik wel graag wil geloven is dat er een nieuw iets bestaat. Een soort van reïncarnatie. Alsof je weer in een wachtrij komt te staan om ergens anders weer tot leven te komen. Mooie filosofie, maar daar laat ik het ook bij.

Wat ik uit jou text concludeer is dat je er best onzeker over bent. Vraag aan jezelf waar je in geloofd en waarom, als je dat duidelijk hebt kan je het accepteren en misschien makkelijker mee omgaan.

Succes, laat je onzekerheden je niet belemmeren maar omarm ze en leer van ze.

Klik om te vergroten...

Heel erg bedankt voor je reactie. Klopt, ik ben er inderdaad een soort van onzeker over. Ik weet gewoon niet wat ik moet verwachten. En dat is t 'm juist, dat weet niemand. Reïncarnatie vind ik ook een hele mooie filosofie, dat je terugkomt als een geheel ander wezen of mens. Zou geweldig zijn. Ik ga me er eens in verdiepen. Misschien kan ik er dan inderdaad makkelijk mee omgaan! Nogmaals bedankt, je reactie deed me goed.

Wat lijkt je daar vervelend aan?

Lijken andere oplossingen dan gewoon 'voorbij' zijn beter?

Fool zei:

Ik haal zelf best wel rust uit de gedachte dat het, na de dood, gewoon over is. Ik moet er niet aan denken om nog eeuwig ergens rond te moeten dwalen.

Hoe denk je er zelf over? Maak je je vooral druk om het feit dat je dood kunt gaan, of meer om wat er gebeurd wanneer je dood gaat?

Klik om te vergroten...

Nee, ik maak me echt druk om de dood zelf zeg maar. Ook om wat daarna komt maar vooral echt om 't ineens dood gaan: het niets meer kunnen zien, voelen, ruiken, horen etc.

Fool zei:

Wat lijkt je daar vervelend aan?

Lijken andere oplossingen dan gewoon 'voorbij' zijn beter?

Klik om te vergroten...

Ik weet het niet. Het is ook heel moeilijk uit te leggen of zo. Het lijkt me gewoon raar om weg te zijn, op zo'n jonge leeftijd en niet meer te kunnen doen wat je wil doen. Je bent dan wel 'weg' maar dat voelt gewoon zo... raar.

Dus je maakt je meer zorgen over het feit dat je jong dood zou kunnen gaan, in plaats van dat je dood gaat en wat er daarna zou kunnen gebeuren?

Ik denk vaak na over de dood. Ik ben eigenlijk enorm benieuwd naar wat er hierna komt. De dood is misschien wel het meest fascinerende fenomeen dat er is.

Het idee van eeuwig rondzweven in een soort hemel is denk ik een Christelijk sprookje. Dit universum is op alle mogelijke manieren steeds aan het groeien en evolueren. Het Christelijke idee van de hemel gaat daar compleet tegenin, gebaseerd op wat eigenlijk? Het idee dat het na de dood gewoon over is, is eigenlijk ook iets heel raars om aan te nemen. Als álles over is, álles ophoudt, is dat een non-ervaring. Iets dat niet ervaren wordt en dus compleet irrelevant (al kan ik dat natuurlijk mis hebben, wie weet) Als je dan toch een aanname maakt, is het denk ik meer aannemelijk dat er weer ervaring zal zijn, soortgelijk of compleet anders dan die je nu hebt. We hebben nu immers deze ervaring een mens te zijn, miljarden hebben die ervaring. Waarom zou dat of een soortgelijke ervaring (denk aan de ervaring van dieren) niet nog een keer, of miljarden keren gebeuren? Wat het is dat de ervaring heeft, dát is denk ik de belangrijkste en meest interessante vraag. En kan datgene doodgaan?

Fool zei:

Dus je maakt je meer zorgen over het feit dat je jong dood zou kunnen gaan, in plaats van dat je dood gaat en wat er daarna zou kunnen gebeuren?

Klik om te vergroten...

Nee, het is voor mij de dood en wat daarna komt. Dus ja, inderdaad, het lijkt me enorm erg om op jonge leeftijd dood te gaan. En ik vind het ook gewoon eng om te bedenken wat daarna gebeurt: opnieuw geboren worden, naar de hemel of misschien is er wel helemaal niks... Ik ben er bang voor. En eigenlijk moet ik dat niet zijn want ik kan er geen antwoord op krijgen. En dat is 't 'm juist... Het geen antwoord krijgen voor wat hierna gebeurt: de bevestiging.

Mymentalme zei:

Tijdens mijn rem slaap heb ik vaak last van hypnagoge hallucinaties. Ik geloof in meerdere dimensies daardoor. Soms reikt een hand mij toe om mij mee te nemen en 'dood' te gaan. Ik pak de hand vast maar geraak niet in de andere dimensie, begin te vallen in oneindige diepte. Ik smeek vaak om me mee te nemen. Soms lijkt het gelukt tot ik echt wakker word en dan voel ik me weer heel de dag kut. Ik kan mijn zelfmoordpogingen niet meer tellen, ondanks ben ik toch bang van de dood. Want die hypnagoge hallucinaties zijn vaak extreem gruwelijk. Dus ik ben bang in de 'verkeerde' dimensie te eindigen... eind van de maand krijg ik eindelijk een slaaponderzoek om te bekijken wat er allemaal gebeurd als ik zo 'droom'. Is heel vermoeiend psychisch en mentaal. Ik ben niet meer bang van al het slecht op aarde, want in mijn dromen ben ik al zo vaak vermoord of verkracht. Alsof ik men ogen open enkel om te realiseren dat je hallucineert zowel gevoelsmatig, auditief als op zicht... Nja niemand weet wat het juist Is. Enige ziektebeeld dat ik vind Is Narcolepsy. Ik wil dat het stopt want ik ga eraan kapot. Ik heb ptss van mijn dromen. En dat alles zonder enig druggebruik. Heb zelfs gemerkt dat speed de dromen mindert. Ze geven me altijd slaappillen of anti psychotica maar dat werkt helemaal niet. Wil ervan af want dat blijft altijd veel te lang hangen in mijn hoofd. Dan zit ik weer in een existentiële crisis.

Klik om te vergroten...

Ik heb zo'n half jaar lang na een bad trip het gevoel gehad dat er een soort primal evil is buiten mezelf dat met me kan doen wat het wil. Pas na veel werk aan mezelf (dingen onder ogen komen, meditatie) is die angst weggegaan.

Het is wat acht.zes zegt: als je weet dat het niet echt is, is het enkel nog fascinerend om te ervaren. Daar wil ik nog aan toevoegen: deze hallucinaties zijn in jou. Jij bent niet in hen. Jij bent daarom de baas over hen. Als je leert je duistere zijde te accepteren, dan kan het je niets meer maken. Het heeft alleen macht over je als je er weerstand tegen biedt.

Ik heb nu meerdere berichten van je gelezen op het forum en hoe ze jou willen behandelen helpt inderdaad niet echt. Het is symptoombestrijding. Terwijl je die switch nodig hebt waarin je die plek in jezelf hervindt, waar je eigen kracht en zelfvertrouwen is. Onze levens overdag zijn daar imo voor bedoeld. Niet om bang te zijn voor de fysieke dood die ooit komen gaat, maar om te leren/oefenen sterven, voordat je echt sterft. Dit is een raar iets voor ons westerlingen, maar in vele culturen is dit natuurlijk: Learning to die before you die. Beide kanten van jezelf leren accepteren: de lichte én de duistere zijde. En zo je angsten leren loslaten. Dromen zijn vaak slechts ervaringen die je overdag nagelaten hebt om te leren.

@Mindless

Goed gezegd!

Acceptatie werkt zo goed als bij alle negatieve zaken in het leven. Negatieve gevoelens, nare hallucinaties, nachtmerries... Het is je eigen weerstand waar je zo veel last van hebt.

Ik heb altijd gedacht dat er gewoon niks is na de dood. Ik denk dat nog steeds, rationeel, maar door gebruik van psychedelica sta ik wel veel meer open voor de mogelijkheid dat ik het mis heb. Ik ben een soort van ‘gereset’; er kan met psychedelica zoveel waarvan ik dacht dat het niet kon dat alle deuren in principe weer openstaan. Ik laat me verrassen.

Ik ben nooit echt bezig geweest met m’n eigen dood en kan me daar niet heel druk over maken. Wat gebeurt, gebeurt. Ik heb me altijd een soort van misplaatst gevoeld in deze wereld, iemand aan de kantlijn, iemand die niet helemaal meekomt, heel veel minderwaardigheidsgevoelens. Het lijkt me wel rustig dat niet meer te hoeven doen, ook al kun je die rust niet ervaren als er echt niets meer zou zijn. Maar ik hoop nog lange tijd te blijven, met name voor mijn familie en vrienden.

Er zijn toestanden die erger zijn dan de dood. Nadat ik van dichtbij heb meegemaakt dat een jong iemand die haar leven nog voor zich had door een aanrijding in een coma/vegetatieve toestand belandde, daar slecht uitkwam en nu de rest van haar leven compleet afhankelijk in een instelling slijt, is dat een grotere angst geworden voor me dan de dood.

Ik hoop dat ik ooit gelukkig kan zijn in die zin dat ik mezelf beter zou kunnen accepteren, maar tot die tijd probeer ik zo nuttig mogelijk te zijn voor anderen die het moeilijk hebben, met name door mijn werk en door een ‘goed mens’ te zijn (hoe vaag dat begrip ook is). Daar haal ik nu mijn belangrijkste doel uit.

Ben dan aan de andere kant trouwens wel weer panisch voor de dood van de mensen in mijn leven waar ik het meest liefde voor voel. Het idee dat ik ooit m’n ouders kwijtraak of m’n zusje vind ik ondraaglijk. Dit is zelfs een terugkerend thema tijdens trips en iets waar ik met name op truffels zéér duistere en intens verdrietige momenten op heb ervaren. Het is m’n grootste angst en nachtmerrie, en ik hoop nog altijd, juist door trippen, een manier te vinden waarop ik hier wat minder over kan denken, want het is niet iets waar je controle over hebt en dus is piekeren erover zinloos.

@Mindless
Misschien een beetje respectloos van me om de man een leugenaar te noemen, mijn excuses. Maar zijn theorieen zijn gebaseerd op veronderstellingen en niet op feiten, dus is er van wetenschap geen sprake.

Dat dat zo naar voren kwam in trips is denk ik wel een teken dat je daar aandacht aan moet besteden Roze olifant.

Ik heb er zelf ook veel over nagedacht. Waar het denk ik op neerkomt is dat alle dingen en personen die ooit zullen verdwijnen/sterven in jouw ervaring, eigenlijk al gestorven/dood zijn. Het is het vastgrijpen aan vorm die voor alle problemen zorgt. Als je weet dat hun essentie nooit verloren kan gaan, dan hoeft er geen angst meer te zijn voor het verdwijnen van de vorm (wat een zekerheid is dat zal gebeuren en daarom al zo goed als gebeurd is). Niet dat je moet gaan geloven in die essentie. Je zo nu en dan bezighouden met de dood (wat eigenlijk het verdwijnen van vorm is) is voldoende (en geestelijk gezond om te doen). Als je alle dingen afstreept die eindig zijn, dan zal de essentie die niet eindig is vanzelf duidelijk worden.

Het is in mijn ogen zo raar dat hier nauwelijks aandacht aan besteedt wordt. We leven ons leven alsof de dood niet bestaat, maar ondertussen weten we dat het komt en dit beïnvloedt elk aspect van ons leven op een destructieve manier.

Ik vermoed alleen dat veel conventionele wetenschappers ten onrechte neerbuigend kijken naar zogenaamde pseudowetenschap.

Het is alsof gezegd wordt: wij weten al de manier waarop we tot antwoorden (weten) zullen komen, wijk je van dat systeem af dan zul je geen echte antwoorden vinden.

Het is niet de dood die ik vrees, het is de onvoorspelbaarheid van de dood.
Ik heb geen invloed om het tijdstip waarop de dood mij zal omarmen tenzij ik ervoor kies de dood zelf te ontmoeten. Een keuze die ik al regelmatig heb uitgesteld vanwege mijn dierbare verwanten, mensen aan wie ik mijn steun heb toevertrouwd.

Ik denk dat de dood mij verlossing van mijn leven schenkt, tegelijkertijd wil ik geen afscheid nemen van dit leven aangezien ik niet weet wat de dood mij brengt. Is dit het leven of is mijn leven hiernamaals?
Ik heb geen antwoord op deze vragen en daarom beangstigen ze mij. De enige manier om ze daadwerkelijk te beantwoorden is overlijden. En dat moment, wanneer ik ga overlijden is juist datgene wat ik niet zelf mag kiezen. Ik ben onderdeel van iets groters dan mijzelf.

Try DMT