Hoe denken jullie over de dood?

Als er steeds minder mensen overblijven die in je vriendenkring gezeten hebben, dan ga je dit definitieve afscheid van het aardse leven toch wel wat anders bekijken.
Tenminste, ik sta er heel anders tegenover dan laten we zeggen 20 jaar geleden.
En, als er straks niemand meer is, dan heb ik er vrede mee.
Dann kan ik Charon wel een hand gaan geven...

Een noodzakelijk deel van het leven.

Tja, de dood kan opeens voor de deur staan maar je kan het ook zien op je afkomen van mijlen ver.

Mijn frans hangoor konijn werd onlangs snel verkouden. Gisteren hem nog de laatste zorg en liefde kunnen bieden, had ie vandaag nog geleefd dan gingen we samen naar de DA voor een spuitje want het beestje was na 4 jaar op zijn einde. Medicatie en zorg konden niet meer baten. Tijd en lot heeft beslist dat hij deze morgen net voor ik wakker werd is heen gegaan. Het stro was nog warm onder hem maar ons pluisje was er niet meer. Beter zo voor onze kleine vriend. R.i.p. pluisje!!

PsyTekZ zei:

Tja, de dood kan opeens voor de deur staan maar je kan het ook zien op je afkomen van mijlen ver.

Mijn frans hangoor konijn werd onlangs snel verkouden. Gisteren hem nog de laatste zorg en liefde kunnen bieden, had ie vandaag nog geleefd dan gingen we samen naar de DA voor een spuitje want het beestje was na 4 jaar op zijn einde. Medicatie en zorg konden niet meer baten. Tijd en lot heeft beslist dat hij deze morgen net voor ik wakker werd is heen gegaan. Het stro was nog warm onder hem maar ons pluisje was er niet meer. Beter zo voor onze kleine vriend. R.i.p. pluisje!!

Klik om te vergroten...

Ja dat kan inderdaad heel snel gaan ineens.
Heel veel sterkte met dit verlies...

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

@Legio Patria Nostra
Klinkt vreselijk. Geef mij in zo'n geval maar een spuitje. Wat voor zin heeft het om zo erg te lijden. Of was er nog echte hoop op beterschap?

Legio Patria Nostra zei:

Soms gaat het snel, en soms ook niet.
Mijn ex schoonvader had slokdarmkanker.
Hij was 52 jaren jong, en deed er 6 jaar over om heen te gaan.
Ik heb nog nooit in mijn leven iemand zó ontzettend zien lijden als hij.

Klik om te vergroten...

Verschrikkelijk!!.
Mijn ex schoonvader(die ik zie als mijn eigen vader) kreeg in 2014 te horen dat hij longkanker had.
Het was al in zo'n ver stadium dat ze niks meer voor hem konden doen.
Het heeft 6 mnd geduurd en net als wat jij omschrijft zien aftakelen en lijden.
Een dag voor zijn overlijden iis hij naar een speciaal huis voor terminale gebracht omdat mijn ex schoonmoeder de zorg niet meer aan kon.
Hij was al zo ver achteruit gegaan dat het net een klein kind was geworden.
Op het moment dat we in het huis voor terminale aankwamen leek het of er ineens niks meer met pa aan de hand was.
Hij had weer praatjes als van ouds en wij dachten echt wat doen we hier joh!!!.
Ik heb s'avonds om 7 uur hem ingestopt 8n bed en iets gedaan wat ik nog nooit in al die 23 jaar had gedaan maar op de een of andere manier deed ik het ineens...
Ik gaf hem een kus op zijn mond en zei hem dat ik van hem hield.
4 uur later is hij overleden in zijn slaap.
Achteraf vertelde de mensen die in het terminale huis werken dat terminale patiënte als ze daar aan komen ineens even "opbloeie".
Dit gebeurd schijnbaar vaak om het voor de fam makkelijker te maken.
Dus met al hun laatste energie willen ze de fam het gevoel geven dat het OK is dat ze daar blijven.
Ik ben dankbaar dat ik toch op deze manier nog hem een waardig afscheid heb kunnen geven.
Al ging ik er zelf vanuit dat ik de volgende dag gewoon weer op bezoek zou gaan.

Waar ik erg benieuwd naar ben is hoe of jullie denken over orgaandonor na je overlijden.
Iedereen heeft andere kijk op de dood en het hiernamaals.
Willen jullie je organen afstaan naar je overlijden?.
Wat is de achterliggende reden dat je deze keus maakt?.

Ben erg benieuwd naar jullie denkwijze hierover.

Wat mooi @Syl

Ik heb daar vaker van gehoord dat mensen nog even opbloeien op het laatst.

Ik ben ondertussen al een tijdje dit topic aan het volgen en ervaar al meerdere dagen confrontaties omtrent het nadenken over de dood en de betekenis ervan.

Dit is absoluut niet de eerste keer dat ik hierover heb nagedacht en ik denk zoals velen dat we al van relatief jonge leeftijd met het concept doodgaan geconfronteerd worden, of het nu gaat om een huisdier, een familielid of een gesprek dat je als kind of opgroeiende opvangt, over het algemeen heb je tegen dat je volwassen wordt wel al eens de vraag gesteld , wat gebeurt er als ik dood ga? Of wat is dat, dood gaan?

Ik heb ervaren dat in mijn omgeving en ook verder van mij af , een groot deel van de maatschappij in het Westen amper een begrip heeft van doodgaan. We kennen het, we zijn er bang van en we werken ons hele leven eraan om vooral niet dood te gaan. De dood is het einde, is het niets.

Daarnaast begrijpen we ook dat er velen andere culturen zijn en accepteren we dit veelal vrij vlot en integreren we graag aspecten van anderen culturen , zoals ook voeding, kleding, sporten, talen enzovoort echter ovv de dood en daar onlosmakelijk aan verbonden de gezondheidszorg stellen we over het algemeen, het Westen is het meest ontwikkeld , we worden ouder, we genezen meer mensen ivm de Zuiderse landen, de 'minder' ontwikkelde landen.

Toch durven we weinig of niet te kijken naar de honderden en zelfs miljoenen jaren aan kennis in bijvoorbeeld de Oosterse culturen of in de Afrikaanse stammen , waar kennis omtrent leven en dood heel anders wordt bekeken, waar mensen in hun leven leren kijken en begrip vormen omtrent het sterven, waarbij ook tijdens het overlijdensproces begeleiding en verbondenheid wordt geboden. En de mensen die als nabestaanden achterblijven rust en zelfs een geluk kunnen ervaren in het heengaan van hun geliefden.

Ik wens hier niet te stellen dat het ene beter is dan het andere, wel denk ik dat angst voor de dood minder bevorderlijk is in het gelukkig zijn in je leven , dan wanneer je de dood als een aspect van het leven ziet en door geen angst te hebben voor dit aspect ook echt in het leven te kunnen staan.

Ikzelf heb als mening zelfs dat de dood op een bepaalde manier niet bestaat. Het is vrij resoluut en mogelijks voor velen onbegrijpelijk, het is iets waar ik zelf nog over aan het nadenken ben en waar ik nu niet en misschien nooit niet een vast standpunt over heb. Echter heb ik via het trippen ervaren dat deze realiteit even echt of niet echt is als de droomwereld of dat betreffende alternatieve realiteiten die je bv door keuze B te maken ipv A hebt voorkomen. Ik geloof dat een mens doorheen zijn leven velen malen sterft , hiervan kun je je bewust zijn waardoor je leert dat sterven staat voor een groei van je persoon , individu, ziel of energie , het is maar hoe je het wil noemen. Daarnaast kun je bewuster een Ego dood meemaken waarbij je alles waaraan je je ooit hebt geïdentificeerd als zijnde , dat ben ik , los laat. Je laat de angst los jezelf kwijt te raken door je 'naam' en daaraan gekoppelde identiteit te lossen.

Het is heel bondig samengevat hoe ik persoonlijk daar momenteel naar kijk en het ervaar.

Leer loslaten en je zal ongelofelijk kunnen groeien.
Het loslaten van deze realiteit (sterven) vanuit liefde en niet angst is een ultieme Ego dood , een mogelijkheid tot verlichting.

Iedereen zal uiteindelijk alles begrijpen, het is aan het individu de keuze om zijn hele leven weg te kijken van de angsten (en alles te begrijpen op het moment van sterven bij het vrijkomen van DMT in je hersenen) of deze in de ogen te kijken tijdens het leven en de sprong te nemen.

Ik leef heel graag en kies ervoor om deze wereld, realiteit ten volste te leren ervaren en zal nog velen malen moeten sterven, loslaten voor ik deze realiteit definitief en vanuit liefde kan en wil loslaten.

Ik kan jullie het boek "Surviving Death" aanraden van Leslie Kean.. Laat ze allerlei aanwijzingen zien, van dat de dood mogelijk niet het werkelijke einde is. Zo lees je over een kind die al vroeg aanwijst waar ie gestorven is, en ook hoe. Heeft een afwijking aan zijn oor, en dat is dan gekomen omdat die daar getroffen is door een kogel... Erg bizar.

https://www.bol.com/nl/f/surviving-death/9200000059344476/

PsychedelicMagic zei:

Zo lees je over een kind die al vroeg aanwijst waar ie gestorven is, en ook hoe. Heeft een afwijking aan zijn oor, en dat is dan gekomen omdat die daar getroffen is door een kogel... Erg bizar.

Klik om te vergroten...

Ja ik lees ook die verhalen wel eens. Kijk maar hoe de Dalai lama gekozen werd bijvoorbeeld.
Toch blijft er een stemmetje in mijn hoofd zeggen dat er nooit "echt" bewijs is. Wij onderschatten het vermogen van de menselijke geest wel eens en of de drang naar aandacht en of verlangen naar geld/macht.

@ Mindless zo een moment van....liefde voor je familie heb ik óók mogen ervaren, en die ervaring neem ik met volle tevredenheid met mij mee.
Vlak voor dat mijn vader overleed, kon ik hem nog om vergiffenis vragen, voor al het leed dat ik hem had aan gedaan, en dit was voor mij een wel zéér belangrijk moment.
Hij "verkoos" ervoor om in mijn armen de laatste adem uit te blazen. Een wel héél oo gebeurtenis.
Ook aan mijn moeder kon ik nog vergeving vragen, helaas was ik er niet bij aanwezig toen zij heenging. Iets, wat ik nog altijd betreur.
Want ik heb net mijn daden toendertijd toch wel meer dan eens deze beide mensen behoorlijk veel narigheden aangedaan, en hoe mooi is het dan, dat je deze kwestie nog uit de wereld hebt kunnen brengen.
Deze ervaringen vergeet ik dus nóóit.
En nog steeds, meermaals denk ik van: deze zaak had ik toch heel graag eens met mijn vader willen overleggen ....

Legio Patria Nostra zei:

Orgaandonatie. Interessant onderwerp.
Ik heb er een zeer treffende docu over gezien.
Ik heb besloten om van doneren af te zien.
Een en ander riep wel wat twijfel op.
Bij twijfel haal ik niet in.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat ik weet welke docu dat is geweest.
Deze heb ik ook gezien en heeft mij wel aan het twijfelen gebracht.

Syl zei:

Ik denk dat ik weet welke docu dat is geweest.
Deze heb ik ook gezien en heeft mij wel aan het twijfelen gebracht.

Klik om te vergroten...

Ben wel benieuwd welke documentaire dat is.

Ik was altijd orgaandonor maar heb het een paar jaar geleden ingetrokken. Op een gegeven moment kreeg ik er gewoon twijfels over, het voelde niet juist.

Het ging er bij mij met name om, dat, ondanks een uitvoerig protocol inzake hersenen activiteit, het niet voor 1000% uit te sluiten was, dat de donor echt met zekerheid overleden was.
Het zal Je maar gebeuren dat er tot obductie wordt overgegaan, en je nog niet " helemaal dood" bent....

Ik ben orgaandonor, maar ik weet hoe ik ga sterven en dat is mogelijk niet in het ziekenhuis. Doneer ook mijn brein aan de wetenschap, omdat ik niet spoor en ik hoop dat ze er wat aan kunnen hebben voor andere mensen met stoornissen.

Ja. Wij apen zijn soms ook verdrietig.

Sniffle88 zei:

Meestal geen enkele angst om dood te gaan. Of ik organen af zal staan is aan mijn familie. Ik zelf vind het prima wat betreft de ingewanden met bijv huid en ogen heb ik wel moeite. Ik weet niet of ze je echt eerder dood ,zouden verklaren maar ook dat maak je,zelf waarschijnlijk niet mee. Geen idee waarom maar ik denk wel altijd dat er meer is voorje geest als je eenmaal dood bent.

Klik om te vergroten...

Ik ben donor.
Ze mogen alles hebben maar of het bruikbaar is door jaren drugs/drank/medicatie gebruik..
Ik was ook bang om huid en ogen af te staan, maar ze doen het op zo'n manier dat er niks te zien is als je in een open kist ligt.
Jijzelf merkt er natuurlijk niks van, en je familieleden zullen ook niks merken.