#1
alt+0223scheibe
Gecondoleerd @Parfumflesje ... een huisdier verliezen is als een stuk van jezelf verliezen. Sterkte!
Hoe denken jullie over de dood?
348 antwoorden
144 weergaven
18-5-2026
Gecondoleerd @Parfumflesje ... een huisdier verliezen is als een stuk van jezelf verliezen. Sterkte!
#2
Ik denk dat het net is als voor je geboren werd, maar dat weet je nu niet meer.
We voelen ons als aparte entiteiten die in het universum geplaatst zijn, maar ik vind het fijner om het te zien alsof het universum mij (tijdelijk) gevormd heeft, dan weer 'afbreekt' in zekere zin, en als 'ik' weer 'opgebouwd' ben, dan weet ik niet dat ik dood was. Dood komt met leven idd, net as aan/uit. Zonder aan heb je geen uit, zonder uit geen aan.
Maar dat is alleen hoe ik nu denk, en eigenlijk kijk ik er steeds wel weer anders naar.
Toen ik ong 4 jaar oud was besefte ik me voor het eerst heel sterk dat ik dood moest gaan uiteindelijk. Ik heb in mijn jeugd periodes gehad dat ik soms opeens heel bang voor de dood was, ik kon echt voelen dat ik dood ging zegmaar, het is best lastig uit te leggen. Uiteindelijk accepteerde ik dat gevoel gewoon en heb het nu al 2 jaar niet gehad.
In de samenleving wordt de dood heel grimmig afgebeeld. Zeer dramatisch. Natuurlijk iemand verliezen is heel verdrietig, maar toch wordt het als een soort kwaadaardig iets beschouwt, waarom? Dus daar groei je dan ook mee op.
We voelen ons als aparte entiteiten die in het universum geplaatst zijn, maar ik vind het fijner om het te zien alsof het universum mij (tijdelijk) gevormd heeft, dan weer 'afbreekt' in zekere zin, en als 'ik' weer 'opgebouwd' ben, dan weet ik niet dat ik dood was. Dood komt met leven idd, net as aan/uit. Zonder aan heb je geen uit, zonder uit geen aan.
Maar dat is alleen hoe ik nu denk, en eigenlijk kijk ik er steeds wel weer anders naar.
Toen ik ong 4 jaar oud was besefte ik me voor het eerst heel sterk dat ik dood moest gaan uiteindelijk. Ik heb in mijn jeugd periodes gehad dat ik soms opeens heel bang voor de dood was, ik kon echt voelen dat ik dood ging zegmaar, het is best lastig uit te leggen. Uiteindelijk accepteerde ik dat gevoel gewoon en heb het nu al 2 jaar niet gehad.
In de samenleving wordt de dood heel grimmig afgebeeld. Zeer dramatisch. Natuurlijk iemand verliezen is heel verdrietig, maar toch wordt het als een soort kwaadaardig iets beschouwt, waarom? Dus daar groei je dan ook mee op.
#3
Ik heb verschillende gedachten ivm de dood. Te high en te lui om nu alles in detail te typen hier (liever eerlijk). Heb het meeste dat ik denk dat er gwn niets meer is...Poef, je bent er niet meer. Net als voor je geboren was. Maar dan denk ik ook van tjah nu hebben we wel geleefd en ons bewustzijn etc kan toch niet dat alles voor niks was??
Dan denk ik ook dat als je sterft in een soort droom komt?? En dan hopen een goede droom (hemel) en geen nachtmerrie (hel) want het is een eeuwige droom?
Ook al zitten denken dat we steeds herboren worden steeds op een andere plek op aarde?? Dat de dood eigenlijk een poort is naar een groter en beter level van bestaan??
Paranormale denk ik ook soms verschillende dingen over. Ik weet echt het antwoord niet maar soms denk ik er wel aan.
Dan denk ik ook dat als je sterft in een soort droom komt?? En dan hopen een goede droom (hemel) en geen nachtmerrie (hel) want het is een eeuwige droom?
Ook al zitten denken dat we steeds herboren worden steeds op een andere plek op aarde?? Dat de dood eigenlijk een poort is naar een groter en beter level van bestaan??
Paranormale denk ik ook soms verschillende dingen over. Ik weet echt het antwoord niet maar soms denk ik er wel aan.
#4
@Revolutionair
Ik herinner me een eerste biologieles op de middelbare school waar werd gepoogd mij bij te brengen dat de mens superieur is aan dieren, wat uitmonde in een felle discussie en ik zelfs bijna de klas werd uitgestuurd.
En nog steeds vind ik dat de mens dus gewoon een diersoort is.
Er wordt nogal eens vergeten dat we gewoon onderdeel uitmaken van de natuur en dat de natuur als een geheel zou moeten worden gezien. Wij kunnen gewoonweg niet zonder bepaalde andere plant en diersoorten, die op hun beurt niet zonder andere bepaalde plant en diersoorten kunnen die op hun beurt weer enzovoort.
Lol, echt waar? Welke idiote biologiedocent zei dit?
De mens is een in verhouding intelligente diersoort, we hebben een uitzonderlijke cortex. Maar we blijven een diersoort. Niets meer, niets minder. Mensen die dit proberen te ontkennen (waar we m.i. dus al heel erg ons best voor doen als maatschappij, bijvoorbeeld door te doen alsof we van origine volledig monogaam zijn, maar goed, dat is een andere discussie) houden zichzelf een flinke fabel voor.
#5
Er zijn biljarden levensvormen op aarde.
Door dat wij een communicatieve bewustzijn hebben gecreëerd voelen wij ons speciaal en denken de meeste mensen dat onze geest iets is dat verder gaat. Maar uiteindelijk zijn het gewoon je hersenen die alle informatie verwerken waarbij de persoonlijkheid word gecreëerd.
Maar een vlieg sla je gewoon dood!
Zonder berouw. Terwijl dat ook een levensvorm is.
Net als met varkens en koeien.
Door onze bewustzijn denken we dat onze geest een meerwaarde heeft in vergelijking met andere dieren.
Maar we gaan gewoon allemaal de grond in en als je lichaam weg is dan is je bewust zijn ook weg.
Want je hersens werken eenmaal niet meer.
Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.
Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.
#6
Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’
Verder is mijn oma erg lief hoor.
#7
@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
#8
Nou precies daarom zei ik in een andere topic over spiritualiteit en eenzaamheid:Maar als je zegt:
"Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn."
Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.
"Grappige van dit soort onderwerpen proberen met woorden uit te leggen, is dat óm het in woorden uit te kunnen leggen, je die woorden elkaar moet laten tegenspreken.
Daarom klopt mijn zin wat je quote inderdaad ook eigenlijk niet. Onze "ik" is een deel van onze bewustzijn en onze bewustzijn is een deel van onze ziel. De "ik" is ons bewustzijn. Maar ons bewustzijn is ook onze ziel. Terwijl de "ik" niet onze ziel is.
Onze ziel heeft wel een bewustzijn nodig (voor ervaring en lessen), maar niet perse een "ik".
Maar bewustzijn (zoals wij die kennen) heeft wel een "ik" nodig om bewust te zijn.
Maar daar komen we weer. Zodra men dit in woorden wil omschrijven gaan die woorden elkaar tegenspreken.
Taal komt namelijk uit dit bestaan, maar dit bestaan is maar een deel van de werkelijkheid en niet waar we vandaan komen.
Hoe kan je met iets wat in dit bestaan is ontstaan (taal), beschrijven wat buiten dit bestaan bestaat?
Dit bestaan is ook maar tijdig zoals het universum tijdig is. Als de uitdijing van het universum doorgaat, dan zullen uiteindelijk zelfs de atomen uit elkaar gaan vallen en zal het universum niet meer bestaan. Dan is alles weer één.
Maar als het één weer wil ervaren, of het één wil überhaupt bestaan, zal het weer een bestaan moeten creëren waar het één zich afsplits van zichzelf om zijn eigen bestaan te ervaren. Zoals dus ook nu gebeurd. Onze ervaring is maar 1 van de miljoenen ervaringen van onszelf, het één.
Maar hoe meer ik nu weer ga zeggen, hoe meer ik mezelf ook weer ga tegenspreken. Wij beschikken (nog) niet over een taal dat dit kan omschrijven.
Verder denk ik ook dat we behoorlijk op 1 lijn liggen hoor @Mindless
#9
Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.
Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.
Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.
Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf
Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.
#10
Imo is de Ziel/Zelf/Essentie transcendentaal aan de normale persoonlijkheid/'ik'. Waar de 'ik' bewustzijn ván dingen is, is de Zelf (Ziel) slechts bewustzijn. Bewustzijn dat bewust is van zichzelf, omdat er geen dingen zijn (op dat niveau).Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Ik denk niet dat het mogelijk is om bewijs hiervoor te leveren aan een ander, maar wel dat je voor jezelf kunt ervaren het normale 'ik' bewustzijn te ontstijgen. Slechts nog een bewuste aanwezigheid te zijn. Ego-transcendence, ego-death, etc. wordt het genoemd.
Sommigen geloven dat de Ziel door het ervaren van de levens van verschillende wezens - planten, dieren, mensen, wellicht aliens - zich steeds meer ontwikkelt en over zichzelf leert. Ik weet niet echt wat ik hiervan moet geloven, maar het doet je wel anders kijken naar dieren. Als je je bedenkt dat zij - net als ons - geboren worden in een lichaam en eigenlijk niet weten hoe ze hier komen, dan zouden we ze eigenlijk met net zoveel respect moeten behandelen als mensen. Zij zijn immers ook voelende wezens. Dit is soms weleens moeilijk om te doen, maar soms even stil staan bij dat zij ook maar hun leven dat hen gegeven is, proberen te leiden, is denk ik sowieso een goed iets.Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
#11
Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.
Verder is mijn oma erg lief hoor.
Precies dit dus, zo zonde! Arme rups. En het argeloze daarvan. Dat je zo’n beest onschuldig ziet oversteken en denkt: bah, vies, dood moet het. Dat vind ik erg! (Verder geloof ik dat je oma een lief mens is hoor. ^^) Dat zit hem toch echt een groot stuk in de opvoeding... Mijn moeder is voor ze met pensioen ging altijd kleuterjuf geweest en daar hadden ze een leuk project op school, ‘Kriebelbeestjes’. Hierin werd op een positieve manier stilgestaan bij wat er zoal aan kleins leeft om ons heen.
@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.
Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.
Haha, love it. Ik was ook zo als kind! Met een vergrootglaasje naar beestjes in het wild kijken, beestjes die al dood waren en plantjes onder de microscoop bezichtigen die mijn vader voor mij ergens vandaan gehaald had... eigen wandelende takken kweken... Zoals ik het fascinerend vond en bevreemdend om naar het geheimzinnige heelal te kijken, de sterren, de maan, met een telescoop, zo graag keek ik ook naar het kleine leven. Als mens staan wij daar middenin. Nogmaals, je hoeft niet te overdrijven, en soms kunnen dingen niet anders en moet je keuzes maken... Maar het is toch veel mooier om ons over al wat om ons heen is te verwonderen, in plaats van ons aldoor naïef, gedachteloos, self-centered, boven andere levensvormen te plaatsen. Dan beperk je jezelf alleen maar enorm naar mijn mening. We hebben in feite allemaal recht op ons plaatsje op deze wereld.
#12
Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.
Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf
Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.
Even vergeten te quoten en het is wat lastig op mijn telefoon om dat alsnog te doen, maar volledig eens!
#13
De dood is niks meer dan een overgang naar een andere plek of gedaante. Bewustzijn blijft voortbestaan. God bestaat mogelijk ook, maar dan niet zoals in de bijbel staat beschreven. De dood is even knap vervelend of kan vervelend zijn, maar als het hart eenmaal is gestopt met werken ga je een prachtige trip tegemoet waarbij je een megaorgasme beleefd zoals je dat nooit eerder hebt meegemaakt.
#14
Ik was vroeger bang om dood te gaan. Inmiddels niet meer, na heel veel keren dood te zijn gegaan (althans, zo ervaren) op psychedelica. Maar ook na een ongeluk jaren terug, waarbij ik met mijn fiets een tijd heb meegelift op de motorkap van een rijdende auto nadat hij me aanreed. Op dat moment dat ik met hoge snelheid op die auto lag kon ik alleen maar denken: "Goed, dit was het dan. Ik word er zometeen vanaf gegooid en dan is het klaar." En gek genoeg was ik zo bang dat mijn lichaam ineens in rustmodus ging en ik een enorme kalmte over me heen voelde komen. Het was goed zo. Het moment dat ik eraf werd gegooid kan ik me ook niet meer herinneren, ik weet alleen nog dat ik ineens op straat lag onder het bloed en mijn lichaam volledig in de kreukels en dat de politie snel ter plaatse was. Deze hele ervaring was voor mij wel een enorme omslag in het leven in hoe ik tegen "dood gaan" aankijk.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.
#15
Misschien is energie wel een beter woord dan ziel inderdaadIk was vroeger bang om dood te gaan. Inmiddels niet meer, na heel veel keren dood te zijn gegaan (althans, zo ervaren) op psychedelica. Maar ook na een ongeluk jaren terug, waarbij ik met mijn fiets een tijd heb meegelift op de motorkap van een rijdende auto nadat hij me aanreed. Op dat moment dat ik met hoge snelheid op die auto lag kon ik alleen maar denken: "Goed, dit was het dan. Ik word er zometeen vanaf gegooid en dan is het klaar." En gek genoeg was ik zo bang dat mijn lichaam ineens in rustmodus ging en ik een enorme kalmte over me heen voelde komen. Het was goed zo. Het moment dat ik eraf werd gegooid kan ik me ook niet meer herinneren, ik weet alleen nog dat ik ineens op straat lag onder het bloed en mijn lichaam volledig in de kreukels en dat de politie snel ter plaatse was. Deze hele ervaring was voor mij wel een enorme omslag in het leven in hoe ik tegen "dood gaan" aankijk.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.
#16
Misschien wel. Een 'ziel' is toch best een abstract iets en dus ga je er al gauw dingen bij voorstellen, of zelfs verpersoonlijken. Energie daarentegen is slechts... energie. Onpersoonlijke energie.Misschien is energie wel een beter woord dan ziel inderdaad![:thinking:]()
Denk zelf ook dat dat is wat je vindt in de stilte van je eigen wezen: intense ongemanifesteerde potentiële energie.
#17
Ik heb vaak de dood in de ogen moeten kijken.
Ik ben in het geheel niet bang voor Magere Hein. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig .
Alleen de manier waarop.
Dat is andere koek.
Ik heb teveel mensen verschrikkelijk zien lijden.
Vandaar.
Ik ben in het geheel niet bang voor Magere Hein. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig .
Alleen de manier waarop.
Dat is andere koek.
Ik heb teveel mensen verschrikkelijk zien lijden.
Vandaar.
#18
Op zich ben ik zelfs nieuwsgierig hoe dat
" voelt" als mijn tijd gekomen is.
Is het te vergelijken met een zeer diepe slaap? Ga je " op reis"? Is het werkelijk " rust"? Of moeten we straks allemaal via de veerman Charon over de rivier de Styx worden overgezet naar het rijk van Hades, langs de hond met drie koppen zien te komen, dan over die scherpe, zeer smalle brug Es Siret, waar onze daden worden gewogen? Als de uitkomst daarvan goed genoeg is, vervolgens in het paradijs mogen binnentreden?
Welk geloof heeft het uiteindelijk bij het rechte eind?
Wie is er dan de grote baas daar? Is het God, Allah, Boeddha, of iemand anders?
Krijgen we dan toch de Heere Jezus te zien?
Een hele vragenlijst heb ik, en ik moet zeggen dat ik er de laatste tijd veel over aan het nadenken ben.
Het is ook zo verrekte definitief, want op slechts één persoon na, ( Lazarus was dit, na drie dagen dood te zijn geweest) is er nog nooit iemand teruggekomen om ons antwoord te geven op al onze vragen...
Ik heb nogal wat keren gedacht dat mijn tijd gekomen was, maar klaarblijkelijk was/is dit niet zo. Ondanks alle ongevallen ben ik er nog steeds, en het aantal vrienden en kennissen neemt al gestadig af.
Want deze zijn al op weg naar dat hiernamaals.
Wijlen mijn vader zei op zijn sterfbed, dat hij uiteindelijk nog was overgebleven, want al zijn vrienden waren reeds overleden, hij had er vrede mee dat op dat moment zijn eigen leven tot een einde zou gaan komen...en ik voel nu zelf, wat hij bedoeld heeft om mij te zeggen!
Kortom, een interessant onderwerp.
Ik heb dus geen idee wanneer de man met de zeis voor mij aan de deur staat.
Wanneer, geen idee, gelukkig maar !
Ik ben benieuwd wat anderen hiervan zeggen in dit thread!
Uit stof zijt gij gekomen, en tot stof zult gij wederkeren....
" voelt" als mijn tijd gekomen is.
Is het te vergelijken met een zeer diepe slaap? Ga je " op reis"? Is het werkelijk " rust"? Of moeten we straks allemaal via de veerman Charon over de rivier de Styx worden overgezet naar het rijk van Hades, langs de hond met drie koppen zien te komen, dan over die scherpe, zeer smalle brug Es Siret, waar onze daden worden gewogen? Als de uitkomst daarvan goed genoeg is, vervolgens in het paradijs mogen binnentreden?
Welk geloof heeft het uiteindelijk bij het rechte eind?
Wie is er dan de grote baas daar? Is het God, Allah, Boeddha, of iemand anders?
Krijgen we dan toch de Heere Jezus te zien?
Een hele vragenlijst heb ik, en ik moet zeggen dat ik er de laatste tijd veel over aan het nadenken ben.
Het is ook zo verrekte definitief, want op slechts één persoon na, ( Lazarus was dit, na drie dagen dood te zijn geweest) is er nog nooit iemand teruggekomen om ons antwoord te geven op al onze vragen...
Ik heb nogal wat keren gedacht dat mijn tijd gekomen was, maar klaarblijkelijk was/is dit niet zo. Ondanks alle ongevallen ben ik er nog steeds, en het aantal vrienden en kennissen neemt al gestadig af.
Want deze zijn al op weg naar dat hiernamaals.
Wijlen mijn vader zei op zijn sterfbed, dat hij uiteindelijk nog was overgebleven, want al zijn vrienden waren reeds overleden, hij had er vrede mee dat op dat moment zijn eigen leven tot een einde zou gaan komen...en ik voel nu zelf, wat hij bedoeld heeft om mij te zeggen!
Kortom, een interessant onderwerp.
Ik heb dus geen idee wanneer de man met de zeis voor mij aan de deur staat.
Wanneer, geen idee, gelukkig maar !
Ik ben benieuwd wat anderen hiervan zeggen in dit thread!
Uit stof zijt gij gekomen, en tot stof zult gij wederkeren....
#19
Of moeten we straks allemaal via de veerman Charon over de rivier de Styx worden overgezet naar het rijk van Hades, langs de hond met drie koppen zien te komen, dan over die scherpe, zeer smalle brug Es Siret, waar onze daden worden gewogen?
OMG ik zit het zo te lezen en denk neeeee ik heb nu al geen puf!!!.
Denk ik straks eindelijk rust te hebben moet ik dat allemaal ook nog gaan doen...
#20
Niemand weet natuurlijk wat er na de dood gebeurd, maar ik vind het altijd wel opmerkelijk dat zoveel mensen aannemen dat ze rust krijgen na de dood. Net zo goed kan het zijn dat als je geen (innerlijke) rust hebt gevonden in dit leven, dat je dat meeneemt na de dood (van je lichaam). Iets waar ik persoonlijk meer naar neig om te geloven.OMG ik zit het zo te lezen en denk neeeee ik heb nu al geen puf!!!.
Denk ik straks eindelijk rust te hebben moet ik dat allemaal ook nog gaan doen...![:tilttearlaugh:]()