Hoe denken jullie over de dood?

Doodgaan is een vervelend proces. Het is de overgang van leven naar dood die mij 10x niks lijkt. Al schijnen er daar gevoelens van liefde en verbondenheid bij te komen kijken. Ligt er natuurlijk ook aan hoe je gaat. Maar de dood zelf kan ik geen oordeel over hebben want ik weet niet wat het is en hoe het is. Ik hoop zelf op geen bewustzijn en dat is er gewoon helemaal niks is. Maar de kans bestaat dat dit leven een simulatie is en wij weer opnieuw worden geboren, terwijl we helemaal van niks weten. Of dat er een hemel is waar we rijk zijn en alles hebben. We weten het niet. Wat ik wel weet is dat als je hart stil komt te staan er daarna nog 10minuten lang activiteit is in je hersenen. En het schijnt dat allemaal herinneringen van je leven aan je voorbij komen. Ik denk dat over een paar honderd jaar wij ouder dan 200jaar gaan worden en dat de dood iets is wat heel lang uitgesteld kan worden.

Het proces van sterven is inderdaad naar in sommige gevallen. Ben echter voor dood op zich niet bang.

Eckhart Tolle had wel aardige quote hoorde ik laatst, geparafraseerd:
'Dood is niet het tegenovergestelde van leven, maar van geboorte. Leven is wat altijd is. Geboorte en dood verschijnen daarin.'

Ik heb niet dit hele topic gelezen, maar betreft die bouwwerken uit de oudheid: het geheime ingrediënt is meestal slavernij...

En wetenschappers. Vroeger had ik neiging om mensen met een academische opleiding bijna automatisch voor een groot deel te vertrouwen als het ging om wetenschappelijk denken. Maar daar ben ik van teruggekomen. Het meeste wat gesteld wordt over psychedelica mbt menselijke evolutie e.d. zijn niet meer dan aardige theorietjes.

Of zoiets als DMT als 'god molecule' die vrijkomt wanneer we sterven, dat schijnt ook heel erg theoretisch te zijn. Het is niet zo dat dit een valide conclusie is die je uit dmt-onderzoek kunt trekken.

Edit: veel van mijn handelen en denken is overigens in de verste verte niet wetenschappelijk/rationeel. Ik kan die waardering voor een rationele benadering prima combineren met een spirituele blik (waar de gemiddelde wetenschapper om zal gniffelen wellicht.)

Ik heb net het boek "lives between lives" van hypnotherapeut Michael Newton gelezen. Vond het erg boeiend.

In dit boek deelt deze man verschillende casuïstiek uit zijn praktijk. Mensen die onder hypnose vertellen over doodgaan, reincarnatie en dat ons doel is om te leren om te groeien als ziel.

Charlatan? Misschien...
Ik denk dat hypnose een twijfelachtige reputatie heeft, wellicht onterecht. Mensen zouden beïnvloedt worden of gemanipuleerd. Maar de potentie van hypnose is groots imo.

Parfumflesje zei:

scheibe

Klik om te vergroten...

alt+0223

Gecondoleerd @Parfumflesje ... een huisdier verliezen is als een stuk van jezelf verliezen. Sterkte!

Ik denk dat het net is als voor je geboren werd, maar dat weet je nu niet meer.

We voelen ons als aparte entiteiten die in het universum geplaatst zijn, maar ik vind het fijner om het te zien alsof het universum mij (tijdelijk) gevormd heeft, dan weer 'afbreekt' in zekere zin, en als 'ik' weer 'opgebouwd' ben, dan weet ik niet dat ik dood was. Dood komt met leven idd, net as aan/uit. Zonder aan heb je geen uit, zonder uit geen aan.

Maar dat is alleen hoe ik nu denk, en eigenlijk kijk ik er steeds wel weer anders naar.

Toen ik ong 4 jaar oud was besefte ik me voor het eerst heel sterk dat ik dood moest gaan uiteindelijk. Ik heb in mijn jeugd periodes gehad dat ik soms opeens heel bang voor de dood was, ik kon echt voelen dat ik dood ging zegmaar, het is best lastig uit te leggen. Uiteindelijk accepteerde ik dat gevoel gewoon en heb het nu al 2 jaar niet gehad.

In de samenleving wordt de dood heel grimmig afgebeeld. Zeer dramatisch. Natuurlijk iemand verliezen is heel verdrietig, maar toch wordt het als een soort kwaadaardig iets beschouwt, waarom? Dus daar groei je dan ook mee op.

Ik heb verschillende gedachten ivm de dood. Te high en te lui om nu alles in detail te typen hier (liever eerlijk). Heb het meeste dat ik denk dat er gwn niets meer is...Poef, je bent er niet meer. Net als voor je geboren was. Maar dan denk ik ook van tjah nu hebben we wel geleefd en ons bewustzijn etc kan toch niet dat alles voor niks was??

Dan denk ik ook dat als je sterft in een soort droom komt?? En dan hopen een goede droom (hemel) en geen nachtmerrie (hel) want het is een eeuwige droom?

Ook al zitten denken dat we steeds herboren worden steeds op een andere plek op aarde?? Dat de dood eigenlijk een poort is naar een groter en beter level van bestaan??

Paranormale denk ik ook soms verschillende dingen over. Ik weet echt het antwoord niet maar soms denk ik er wel aan.

Ik heb teveel dingen ervaren nuchter en onder de invloed om zomaar te kunnen zeggen dat er niets is na de dood.

Ik kijk er echter niet naar uit. Ik was liever een paar duizend jaar geleden geboren geweest, toen wist je niet hoe tof de toekomst zal gaan worden aangezien er weinig innovatie was.
Maar nu, het is een kwestie van tijd tot deep space reizen een realiteit wordt, game consoles worden toffer, virtual reality als in ready player one gaat ooit realiteit worden alsmede zoveel andere toffe dingen maar helaas ben ik er dan niet meer.

Wat ook tegenstrijdig is, ik wil niet dood gaan maar als ik mijn opa en oma van 91 en 89 zie en hoe zij struggelen met hun gezondheid en alle andere oudjes op de afdeling van mijn oma (dementie) dat hoeft van mij ook niet.

Nee, de dood is niet mijn favoriete onderwerp.

Revolutionair zei:

Er zijn biljarden levensvormen op aarde.
Door dat wij een communicatieve bewustzijn hebben gecreëerd voelen wij ons speciaal en denken de meeste mensen dat onze geest iets is dat verder gaat. Maar uiteindelijk zijn het gewoon je hersenen die alle informatie verwerken waarbij de persoonlijkheid word gecreëerd.

Maar een vlieg sla je gewoon dood!
Zonder berouw. Terwijl dat ook een levensvorm is.
Net als met varkens en koeien.

Door onze bewustzijn denken we dat onze geest een meerwaarde heeft in vergelijking met andere dieren.

Maar we gaan gewoon allemaal de grond in en als je lichaam weg is dan is je bewust zijn ook weg.

Want je hersens werken eenmaal niet meer.

Klik om te vergroten...

Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.

Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.

Roze Olifant zei:

Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’

Klik om te vergroten...

Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.

Verder is mijn oma erg lief hoor.

@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.

Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.

Mindless zei:

Maar als je zegt:

"Mijn "ik" zal vergaan samen met mijn bewustzijn."

Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.

Klik om te vergroten...

Nou precies daarom zei ik in een andere topic over spiritualiteit en eenzaamheid:
"Grappige van dit soort onderwerpen proberen met woorden uit te leggen, is dat óm het in woorden uit te kunnen leggen, je die woorden elkaar moet laten tegenspreken. "

Daarom klopt mijn zin wat je quote inderdaad ook eigenlijk niet. Onze "ik" is een deel van onze bewustzijn en onze bewustzijn is een deel van onze ziel. De "ik" is ons bewustzijn. Maar ons bewustzijn is ook onze ziel. Terwijl de "ik" niet onze ziel is.

Onze ziel heeft wel een bewustzijn nodig (voor ervaring en lessen), maar niet perse een "ik".
Maar bewustzijn (zoals wij die kennen) heeft wel een "ik" nodig om bewust te zijn.

Maar daar komen we weer. Zodra men dit in woorden wil omschrijven gaan die woorden elkaar tegenspreken.
Taal komt namelijk uit dit bestaan, maar dit bestaan is maar een deel van de werkelijkheid en niet waar we vandaan komen.

Hoe kan je met iets wat in dit bestaan is ontstaan (taal), beschrijven wat buiten dit bestaan bestaat?

Dit bestaan is ook maar tijdig zoals het universum tijdig is. Als de uitdijing van het universum doorgaat, dan zullen uiteindelijk zelfs de atomen uit elkaar gaan vallen en zal het universum niet meer bestaan. Dan is alles weer één.

Maar als het één weer wil ervaren, of het één wil überhaupt bestaan, zal het weer een bestaan moeten creëren waar het één zich afsplits van zichzelf om zijn eigen bestaan te ervaren. Zoals dus ook nu gebeurd. Onze ervaring is maar 1 van de miljoenen ervaringen van onszelf, het één.

Maar hoe meer ik nu weer ga zeggen, hoe meer ik mezelf ook weer ga tegenspreken. Wij beschikken (nog) niet over een taal dat dit kan omschrijven.

Verder denk ik ook dat we behoorlijk op 1 lijn liggen hoor @Mindless

Mindless zei:

Dan zeg je dus dat je een bewustzijn 'hebt', want 'mijn' bewustzijn. Wie is dan de 'mij' die een 'ik' en een bewustzijn heeft? Is dat dan niet wat je bent? Je essentie? (Wellicht wat jij je ziel noemt?) En kun je dat verliezen? Als je dat namelijk zou kunnen verliezen, dan zou het niet essentieel aan jou zijn. Is de voorwaarde van realiteit of waarheid niet dat het altijd aanwezig moet zijn? Dat moet nu dus ook al aanwezig zijn.

Klik om te vergroten...

Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.

Roze Olifant zei:

Je hoéft vliegen natuurlijk niet zonder enige gedachte daarbij dood te slaan. Niet om de vredelievende hippie uit te hangen, en ik ga vast ook wel eens vaker per ongeluk op ze staan, maar ik vind het idee dat insecten vies en minderwaardig zijn ook iets onnodigs en arrogants dat ‘wij’ mensen vaak aan ons hebben. Vooral de vanzelfsprekendheid ervan. Zelf zou ik dit ook absoluut niet zo aan willen leren aan mijn kinderen. Kijk, het is wat anders als een insect echt kwaad kan doen (steken, bijten, een plaag) maar ik erger me persoonlijk rot aan dat ‘aaaaaah het is klein en het beweegt, het moet dood’, zeker als ik dit mensen met een voorbeeldfunctie zoals docenten zie doen. Heb een beetje respect voor het leven op onze planeet, groot of klein - voor zover het zonder schade voor jezelf of anderen mogelijk is dan.

Maar goed, ook weer lekker off-topic dit.

Klik om te vergroten...

Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf

Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.

Revolutionair zei:

Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.

Klik om te vergroten...

Imo is de Ziel/Zelf/Essentie transcendentaal aan de normale persoonlijkheid/'ik'. Waar de 'ik' bewustzijn ván dingen is, is de Zelf (Ziel) slechts bewustzijn. Bewustzijn dat bewust is van zichzelf, omdat er geen dingen zijn (op dat niveau).

Ik denk niet dat het mogelijk is om bewijs hiervoor te leveren aan een ander, maar wel dat je voor jezelf kunt ervaren het normale 'ik' bewustzijn te ontstijgen. Slechts nog een bewuste aanwezigheid te zijn. Ego-transcendence, ego-death, etc. wordt het genoemd.

Revolutionair zei:

Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.

Klik om te vergroten...

Sommigen geloven dat de Ziel door het ervaren van de levens van verschillende wezens - planten, dieren, mensen, wellicht aliens - zich steeds meer ontwikkelt en over zichzelf leert. Ik weet niet echt wat ik hiervan moet geloven, maar het doet je wel anders kijken naar dieren. Als je je bedenkt dat zij - net als ons - geboren worden in een lichaam en eigenlijk niet weten hoe ze hier komen, dan zouden we ze eigenlijk met net zoveel respect moeten behandelen als mensen. Zij zijn immers ook voelende wezens. Dit is soms weleens moeilijk om te doen, maar soms even stil staan bij dat zij ook maar hun leven dat hen gegeven is, proberen te leiden, is denk ik sowieso een goed iets.

Mindless zei:

Doet me denken aan een paar jaar terug. Met de uitgebreide familie naar een natuurpark om daar te wandelen enzo. Steekt er opeens een hele grote harige groene rups over het pad heen. En wat doet mijn oma? Die trapt dat beest helemaal dood, terwijl hij alleen maar overstak en we er makkelijk omheen konden. Dat was wel even een moment dat ik dacht, hmm dat liefhebben van je naasten (mijn oma is nog erg Christelijk, zit te diep) betreft dus alleen mensen en niet de andere wezens waar we deze planeet mee delen. Okay, got that.

Verder is mijn oma erg lief hoor.

Klik om te vergroten...

Precies dit dus, zo zonde! Arme rups. En het argeloze daarvan. Dat je zo’n beest onschuldig ziet oversteken en denkt: bah, vies, dood moet het. Dat vind ik erg! (Verder geloof ik dat je oma een lief mens is hoor. ^^) Dat zit hem toch echt een groot stuk in de opvoeding... Mijn moeder is voor ze met pensioen ging altijd kleuterjuf geweest en daar hadden ze een leuk project op school, ‘Kriebelbeestjes’. Hierin werd op een positieve manier stilgestaan bij wat er zoal aan kleins leeft om ons heen. Erg verfrissend.

acht.zes zei:

@Roze Olifant
Ik kan je school en jaar noemen en het was een docente, maar haar naam weet ik niet meer.

Het zal wel in de lesstof gestaan hebben, eerste les biologie even definieren wat biologie is en hoe de verhoudingen liggen tussen mens en dier. Maar dat was toch wel een schock als je opgevoed bent met respect voor al het leven en even daarvoor met een verrekijker vogels ging spotten en met zon netje de waterakant afstruinde op zoek naar allerlei interessante levensvormen die bestudeerd werden en dan weer met zorg in hun oorspronkelekijke habitat teruggezet werden.

Klik om te vergroten...

Haha, love it. Ik was ook zo als kind! Met een vergrootglaasje naar beestjes in het wild kijken, beestjes die al dood waren en plantjes onder de microscoop bezichtigen die mijn vader voor mij ergens vandaan gehaald had... eigen wandelende takken kweken... Zoals ik het fascinerend vond en bevreemdend om naar het geheimzinnige heelal te kijken, de sterren, de maan, met een telescoop, zo graag keek ik ook naar het kleine leven. Als mens staan wij daar middenin. Nogmaals, je hoeft niet te overdrijven, en soms kunnen dingen niet anders en moet je keuzes maken... Maar het is toch veel mooier om ons over al wat om ons heen is te verwonderen, in plaats van ons aldoor naïef, gedachteloos, self-centered, boven andere levensvormen te plaatsen. Dan beperk je jezelf alleen maar enorm naar mijn mening. We hebben in feite allemaal recht op ons plaatsje op deze wereld. [/hippiemodus off]

Revolutionair zei:

Ik denk dus dat alle informatie die je hebt en de manier hoe je hersens het verwerken en uitvoeren je IK maakt.
Dat dat je ziel is.
Natuurlijk hoop ik dat er meer is...
Maar zie daar weinig bewijs in dit leven van terug.



Dat bedoel ik dus..
Als je geloofd dat de ziel verder reist dan zou dat ook voor de dieren zo moeten zijn.
Denk dat het arrogant is om te denken dat het alleen voor de mens is omdat wij een betere communicatie en levensondrrhoud hebben ontwikkeld voor ons zelf

Off-topic is het allemaal zeker niet! De vraag is niet zo simpel en antwoorden al helemaal niet.

Klik om te vergroten...

Even vergeten te quoten en het is wat lastig op mijn telefoon om dat alsnog te doen, maar volledig eens!

De dood is niks meer dan een overgang naar een andere plek of gedaante. Bewustzijn blijft voortbestaan. God bestaat mogelijk ook, maar dan niet zoals in de bijbel staat beschreven. De dood is even knap vervelend of kan vervelend zijn, maar als het hart eenmaal is gestopt met werken ga je een prachtige trip tegemoet waarbij je een megaorgasme beleefd zoals je dat nooit eerder hebt meegemaakt.

Ik was vroeger bang om dood te gaan. Inmiddels niet meer, na heel veel keren dood te zijn gegaan (althans, zo ervaren) op psychedelica. Maar ook na een ongeluk jaren terug, waarbij ik met mijn fiets een tijd heb meegelift op de motorkap van een rijdende auto nadat hij me aanreed. Op dat moment dat ik met hoge snelheid op die auto lag kon ik alleen maar denken: "Goed, dit was het dan. Ik word er zometeen vanaf gegooid en dan is het klaar." En gek genoeg was ik zo bang dat mijn lichaam ineens in rustmodus ging en ik een enorme kalmte over me heen voelde komen. Het was goed zo. Het moment dat ik eraf werd gegooid kan ik me ook niet meer herinneren, ik weet alleen nog dat ik ineens op straat lag onder het bloed en mijn lichaam volledig in de kreukels en dat de politie snel ter plaatse was. Deze hele ervaring was voor mij wel een enorme omslag in het leven in hoe ik tegen "dood gaan" aankijk.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.

Rupsje zei:

Ik was vroeger bang om dood te gaan. Inmiddels niet meer, na heel veel keren dood te zijn gegaan (althans, zo ervaren) op psychedelica. Maar ook na een ongeluk jaren terug, waarbij ik met mijn fiets een tijd heb meegelift op de motorkap van een rijdende auto nadat hij me aanreed. Op dat moment dat ik met hoge snelheid op die auto lag kon ik alleen maar denken: "Goed, dit was het dan. Ik word er zometeen vanaf gegooid en dan is het klaar." En gek genoeg was ik zo bang dat mijn lichaam ineens in rustmodus ging en ik een enorme kalmte over me heen voelde komen. Het was goed zo. Het moment dat ik eraf werd gegooid kan ik me ook niet meer herinneren, ik weet alleen nog dat ik ineens op straat lag onder het bloed en mijn lichaam volledig in de kreukels en dat de politie snel ter plaatse was. Deze hele ervaring was voor mij wel een enorme omslag in het leven in hoe ik tegen "dood gaan" aankijk.
Verder geloof ik dat als je dood gaat je bewustzijn ook weg is, maar er toch energie altijd achterblijft die voortschrijdt in dit alles en het universum.

Klik om te vergroten...

Misschien is energie wel een beter woord dan ziel inderdaad

Mezelf zei:

Misschien is energie wel een beter woord dan ziel inderdaad

Klik om te vergroten...

Misschien wel. Een 'ziel' is toch best een abstract iets en dus ga je er al gauw dingen bij voorstellen, of zelfs verpersoonlijken. Energie daarentegen is slechts... energie. Onpersoonlijke energie.

Denk zelf ook dat dat is wat je vindt in de stilte van je eigen wezen: intense ongemanifesteerde potentiële energie.

Ik heb vaak de dood in de ogen moeten kijken.
Ik ben in het geheel niet bang voor Magere Hein. Nee. Ik ben zelfs nieuwsgierig .
Alleen de manier waarop.
Dat is andere koek.
Ik heb teveel mensen verschrikkelijk zien lijden.
Vandaar.