#1
Dood is een illusie, alles is mogelijk zolang je der maar goed bij voelt. Je kan geen feiten noemen waar niemand kennis over heeft en nooit zal krijgen. waarom zou je der dan niet zelf het beste van maken ?
Maar als er bij jou de onderliggende intentie is om er vanaf te komen, dan is er dus een weerstand tegen die ervaringen. Ik denk dat zolang dat je echte intentie is, dat je er last van zult hebben. Want je demonen zijn (imo) je eigen schaduwzijde. Ze worden sterker door weerstand en lossen op door acceptatie. En omdat ze jouw schaduw zijn, worden ze slimmer omdat jij slimmer wordt. Door hier heel bewust van te worden schijn je als het ware je licht (bewustzijn) op die duisternis. They don't like that.Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.
Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.
Misschien staat de dood of het 'niets' wel buiten de natuurkundige wetten? Dat het universum (zoals wij deze persoonlijk ervaren) met al zijn natuurkundige wetten (waaronder tijd en ruimte) als een soort bubbel is binnen een oceaan van niets (de dood). Normaal gezien bekijken we de dood op een lineaire manier: geboorte - leven - dood. Is dat niet slechts de menselijke manier van denken om alles op een tijdslijn te plaatsen? Is de dood (het niets) niet eeuwig aanwezig en zitten we niet allemaal in onze eigen bubbel van tijd/ruimte? Is er niet alleen dat 'niets' en is dat niet onze eigen essentie? Dromen we als dat niets niet bubbels van tijd en ruimte in onszelf? In het niets dat bewustzijn is?Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.
Ik denk dat de hoogste macht een andere dimensie is dan die van tijd en ruimte. Het meest hoge heeft denk ik nooit zonde gekend. Goed en kwaad zijn menselijke concepten. Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf. En ik denk ook niet dat dat moment van verantwoording ergens in de toekomst ligt, maar in de diepte van de innerlijke wereld.Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.
Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.
Misschien dat gedachten worden opgeslagen in het brein, maar naar mijn weten heeft zelfs de wetenschap geen hard bewijs over of gedachten gegenereerd worden door het brein. Het brein kan ook net zo goed als een tuner/ontvanger werken en afstemmen op een bron die buiten het fysieke lichaam ligt. Wat zou betekenen dat dezelfde informatie die ergens anders opgeslagen ligt, opnieuw kan worden gedownload.@Mindless
Wat je geleerd hebt zit toch opgeslagen in je hersenen en dan lijkt me dat je ziel dat niet kan meenemen na de dood?
Dat is ook mijn geloof, maar ik besef me nu ook dat het dat ook is: een geloof. De waarheid is, ik weet het niet. Er is zó weinig dat ik écht kan weten.P.S. Besef me nu dat mijn verhaal eigenlijk niet eens echt antwoord op de vraag geeft. Ik vermoed dat de dood het einde betekent van de persoon die ik nu ben maar dat er "iets" van mij door zal gaan met bewust ervaren. Ook na wat wij de "dood" noemen.
Een wijze manier van leven.Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer.
Dan ligt de toekomst nog steeds voor ons.Als het verleden achter ons ligt.
Maar wie zegt wat "voor" en wat "achter" is?!Dan ligt de toekomst nog steeds voor ons.![]()
Haha!Maar wie zegt wat "voor" en wat "achter" is?!![]()
Hoe meer ik lees, nadenk en leer hoe minder zeker ik van zaken ben. Als het er echt op aankomt zijn we toch eigenlijk maar een stelletje "doorgevolueerde aapjes" die proberen de wereld om ons heen te begrijpen. We denken dat we al heel veel weten maar als je er goed bij nadenkt valt het allemaal vies tegen. Onze wetenschap is goed, nuttig en noodzakelijk maar heeft nog geen keiharde antwoorden op de vragen:
Bij gebrek aan keiharde kennis is volgens mij iedereen overgeleverd aan datgene dat hij/zij het meest waarschijnlijk vind. Onder invloed van eigen ervaringen, gesprekken en wetenschappelijke artikelen heb ik de mening gevormd dat het waarschijnlijk is dat er "meer" is dan we nu vermoeden. Maar welke vorm dat "meer" dan moet hebben weet ik niet. Omdat ik totaal niet zeker ben van mijn zaak spreek ik altijd maar over de "voor mij meest waarschijnlijke waarheid"...
- Waarom zijn we hier?
- Wat is er na de dood?
- Wat is tijd?
- Hoe groot is de ruimte?
- Hoe is dit allemaal begonnen (en dan doel ik dus op voor de oerknal)
- Is er een god?
- Hoeveel dimensies zijn er eigenlijk?
Damn van trippen wordt je toch een vage dodo![]()
"AI Samenvatting is momenteel niet beschikbaar (Service offline)."