Hoe denken jullie over de dood?

Het is niet de dood die ik vrees, het is de onvoorspelbaarheid van de dood.
Ik heb geen invloed om het tijdstip waarop de dood mij zal omarmen tenzij ik ervoor kies de dood zelf te ontmoeten. Een keuze die ik al regelmatig heb uitgesteld vanwege mijn dierbare verwanten, mensen aan wie ik mijn steun heb toevertrouwd.

Ik denk dat de dood mij verlossing van mijn leven schenkt, tegelijkertijd wil ik geen afscheid nemen van dit leven aangezien ik niet weet wat de dood mij brengt. Is dit het leven of is mijn leven hiernamaals?
Ik heb geen antwoord op deze vragen en daarom beangstigen ze mij. De enige manier om ze daadwerkelijk te beantwoorden is overlijden. En dat moment, wanneer ik ga overlijden is juist datgene wat ik niet zelf mag kiezen. Ik ben onderdeel van iets groters dan mijzelf.

Mindless zei:

Ik heb zo'n half jaar lang na een bad trip het gevoel gehad dat er een soort primal evil is buiten mezelf dat met me kan doen wat het wil. Pas na veel werk aan mezelf (dingen onder ogen komen, meditatie) is die angst weggegaan.

Het is wat acht.zes zegt: als je weet dat het niet echt is, is het enkel nog fascinerend om te ervaren. Daar wil ik nog aan toevoegen: deze hallucinaties zijn in jou. Jij bent niet in hen. Jij bent daarom de baas over hen. Als je leert je duistere zijde te accepteren, dan kan het je niets meer maken. Het heeft alleen macht over je als je er weerstand tegen biedt.

Ik heb nu meerdere berichten van je gelezen op het forum en hoe ze jou willen behandelen helpt inderdaad niet echt. Het is symptoombestrijding. Terwijl je die switch nodig hebt waarin je die plek in jezelf hervindt, waar je eigen kracht en zelfvertrouwen is. Onze levens overdag zijn daar imo voor bedoeld. Niet om bang te zijn voor de fysieke dood die ooit komen gaat, maar om te leren/oefenen sterven, voordat je echt sterft. Dit is een raar iets voor ons westerlingen, maar in vele culturen is dit natuurlijk: Learning to die before you die. Beide kanten van jezelf leren accepteren: de lichte én de duistere zijde. En zo je angsten leren loslaten. Dromen zijn vaak slechts ervaringen die je overdag nagelaten hebt om te leren.

Klik om te vergroten...

Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.

Dood is een illusie, alles is mogelijk zolang je der maar goed bij voelt. Je kan geen feiten noemen waar niemand kennis over heeft en nooit zal krijgen. waarom zou je der dan niet zelf het beste van maken ?

Mymentalme zei:

Bedankt! Ik probeer er al lang geen weerstand aan te bieden. Telkens mezelf overtuigen dat ik kies wat er gebeurd, dat ze me niets kunnen doen. Ik realiseer ook altijd dat ik in mijn Rem slaap zit, dus vertel ik mezelf dat het allemaal niet echt is. Heb er lang mee kunnen omgaan. Het maakte me niet meer bang. Het intrigeerde me zelfs. Maar het lijkt wel alsof mijn demonen slimmer en slimmer worden. Om me toch maar bang te maken. Meerdere hallucinaties na elkaar maken soms dat ik niet meer weet wat realiteit Is en wat niet. Ik weet soms niet meer of ik echt wakker ben. Soms duurt het slechts exact 5 sec tussen wakker zijn en hallucineren. Ik doe men uiterste best, maar dan panikeer ik toch wel hoor. Buiten dat Is het ook extreem vermoeiend want al die tijd slaap je ook niet deftig. Dus ja, zou er graag zo snel mogelijk vanaf zijn want ik ben bang de realiteitszin te verliezen en gek te worden. Slaapverlamming, hypnagoge hallucinaties, maakt al niet uit wat het is, als het maar stopt. De grens met lucide dromen Is klein, maar het lukt me slecht heel soms om dat te doen.

Klik om te vergroten...

Maar als er bij jou de onderliggende intentie is om er vanaf te komen, dan is er dus een weerstand tegen die ervaringen. Ik denk dat zolang dat je echte intentie is, dat je er last van zult hebben. Want je demonen zijn (imo) je eigen schaduwzijde. Ze worden sterker door weerstand en lossen op door acceptatie. En omdat ze jouw schaduw zijn, worden ze slimmer omdat jij slimmer wordt. Door hier heel bewust van te worden schijn je als het ware je licht (bewustzijn) op die duisternis. They don't like that. Het zijn eigenlijk illusies. Een schaduw kan niet bestaan waar licht is. Wees dus dat licht (dat je al bent, maar waar omheen je een persoonlijkheid/ego hebt opgebouwd).

In je dromen ben je min of meer overgelaten aan wat er gebeurd, maar overdag heb je veel meer invloed op de manier waarop je met dingen omgaat. Ik zou dat gebruiken om je "demonen" mee te confronteren. Overdag je angsten overkomen zorgt ervoor dat je 's nachts beter slaapt.

Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.

De eerste wet van de thermodynamica stelt dat energie niet uit het niets komt en niet in het niets verdwijnt, wij zijn energie.

Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.

Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.

Ik geloof in het leven, in het graf, in de dag des oordeels en in het bestaan wat erna komt. Elk een soort van apart stadium/dimensie

Dat is wat ik geloof over wat er na de dood is.

En zeggen van ja er is niks of ik weet het niet vind ik wel een heel makkelijke/onverantwoorde manier om ermee om te gaan.

Het boeit me vrij weinig, zou met een gerust hard dood gaan op dit moment.
Klinkt zeer suïcide alles behalve dat, als het mijn tijd is het mijn tijd prima.

Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.

VlotteSpeed zei:

Je leeft niet verder je bent gewoon klaar.
Geen hemel etc, bewijs het maar eens.

Klik om te vergroten...

Haha ja maar jij kan ook niet bewijzen dat “hemel” of leven na de dood niet bestaat

Ik geloof wel dat er meer is na de dood. Niet persee de hemel ofzo. Maar wel iets

En zo niet. Balen dan hahahaha

Malafide zei:

Het is natuurkundig gezien onmogelijk dat er niets is na de dood.

Klik om te vergroten...

Misschien staat de dood of het 'niets' wel buiten de natuurkundige wetten? Dat het universum (zoals wij deze persoonlijk ervaren) met al zijn natuurkundige wetten (waaronder tijd en ruimte) als een soort bubbel is binnen een oceaan van niets (de dood). Normaal gezien bekijken we de dood op een lineaire manier: geboorte - leven - dood. Is dat niet slechts de menselijke manier van denken om alles op een tijdslijn te plaatsen? Is de dood (het niets) niet eeuwig aanwezig en zitten we niet allemaal in onze eigen bubbel van tijd/ruimte? Is er niet alleen dat 'niets' en is dat niet onze eigen essentie? Dromen we als dat niets niet bubbels van tijd en ruimte in onszelf? In het niets dat bewustzijn is?

Malafide zei:

Ik geloof dat je je na je leven zult moeten verantwoorden voor je daden. En ik geloof in de hoogste macht die de rechter is.

Hij is de meest barmhartige en de meest vergevingsgezinde. Maar je zult je ook moeten verantwoorden tegenover mensen voor al het onrecht wat je ze hebt aangedaan en mensen zijn niet zo vergevingsgezind.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat de hoogste macht een andere dimensie is dan die van tijd en ruimte. Het meest hoge heeft denk ik nooit zonde gekend. Goed en kwaad zijn menselijke concepten. Ik denk dat niemand zich zal moeten verantwoorden, behalve tegenover zichzelf. En ik denk ook niet dat dat moment van verantwoording ergens in de toekomst ligt, maar in de diepte van de innerlijke wereld.

Het is maar mijn geloof, maar ik denk dat als je jezelf in dit leven niet realiseert als het niets (de dood) zelf, dat je gewoon verder zult gaan naar een volgende bubbel van (illusie van) tijd en ruimte. Net zolang totdat je je weer herinnert dat je altijd alleen maar het niets bent geweest. En dat op dat moment duidelijk wordt dat er geen dood kan bestaan, want er is alleen maar niets geweest. Dood had alleen betekenis ten opzichte van leven.

Dit klinkt ingewikkelder dan hoe ik het zie/voel. Het blijft moeilijk om hierover te praten.

@Mindless
Wat je geleerd hebt zit toch opgeslagen in je hersenen en dan lijkt me dat je ziel dat niet kan meenemen na de dood?

@Incubi666
Ik vind het risicoprofiel te groot, dus ik pas voor Datura.

acht.zes zei:

@Mindless
Wat je geleerd hebt zit toch opgeslagen in je hersenen en dan lijkt me dat je ziel dat niet kan meenemen na de dood?

Klik om te vergroten...

Misschien dat gedachten worden opgeslagen in het brein, maar naar mijn weten heeft zelfs de wetenschap geen hard bewijs over of gedachten gegenereerd worden door het brein. Het brein kan ook net zo goed als een tuner/ontvanger werken en afstemmen op een bron die buiten het fysieke lichaam ligt. Wat zou betekenen dat dezelfde informatie die ergens anders opgeslagen ligt, opnieuw kan worden gedownload.

Ergo, we weten het niet. Zeggen dat gedachten gegenereerd worden door het brein = materialisme. Een geloof waar de wetenschap tot op de dag van vandaag nog steeds van doordrongen is.

Hoe meer ik lees, nadenk en leer hoe minder zeker ik van zaken ben. Als het er echt op aankomt zijn we toch eigenlijk maar een stelletje "doorgevolueerde aapjes" die proberen de wereld om ons heen te begrijpen. We denken dat we al heel veel weten maar als je er goed bij nadenkt valt het allemaal vies tegen. Onze wetenschap is goed, nuttig en noodzakelijk maar heeft nog geen keiharde antwoorden op de vragen:

• Waarom zijn we hier?
• Wat is er na de dood?
• Wat is tijd?
• Hoe groot is de ruimte?
• Hoe is dit allemaal begonnen (en dan doel ik dus op voor de oerknal)
• Is er een god?
• Hoeveel dimensies zijn er eigenlijk?

Bij gebrek aan keiharde kennis is volgens mij iedereen overgeleverd aan datgene dat hij/zij het meest waarschijnlijk vind. Onder invloed van eigen ervaringen, gesprekken en wetenschappelijke artikelen heb ik de mening gevormd dat het waarschijnlijk is dat er "meer" is dan we nu vermoeden. Maar welke vorm dat "meer" dan moet hebben weet ik niet. Omdat ik totaal niet zeker ben van mijn zaak spreek ik altijd maar over de "voor mij meest waarschijnlijke waarheid"...

Damn van trippen wordt je toch een vage dodo

P.S. Besef me nu dat mijn verhaal eigenlijk niet eens echt antwoord op de vraag geeft. Ik vermoed dat de dood het einde betekent van de persoon die ik nu ben maar dat er "iets" van mij door zal gaan met bewust ervaren. Ook na wat wij de "dood" noemen.

Eik zei:

P.S. Besef me nu dat mijn verhaal eigenlijk niet eens echt antwoord op de vraag geeft. Ik vermoed dat de dood het einde betekent van de persoon die ik nu ben maar dat er "iets" van mij door zal gaan met bewust ervaren. Ook na wat wij de "dood" noemen.

Klik om te vergroten...

Dat is ook mijn geloof, maar ik besef me nu ook dat het dat ook is: een geloof. De waarheid is, ik weet het niet. Er is zó weinig dat ik écht kan weten.


Nu had ik gisteravond weer eens last van buikkrampen en daardoor bij uitzondering besloten om wiet te gebruiken (dikke twee maanden geen wiet meer gebruikt en dat niet gebruiken gaat nu ook gewoon weer in). De wiet hielp goed om de pijn te verlichten, maar ik was verbaasd over hoe psychedelisch het was om na zo lang weer eens high te zijn. Het was echt een soort mentale trip gisteren. Anyway, ik had dus gisteravond een paar inzichten die ik besloot op te schrijven. Dit schreef ik op:

"Kennis/betekenis = lijden

Lijden = kennis/betekenis."


Hoe ik dit begreep, was dat ergens kennis van hebben, lijden impliceert. We accepteren 'feiten', maar worden tegelijkertijd ook gebonden door die acceptatie. Die binding zorgt onherroepelijk tot lijden. Maar tegelijkertijd is er niets dan ons eigen waardeoordeel dat zegt of kennis het waard is om voor te lijden, of niet. Die beide standpunten zijn even valide. Dit zien haalde mij gisteren echt even uit het aanhangen van 1 standpunt. Normaal heb ik als geloofsovertuiging dat kennis het niet waard is om voor te lijden, maar dat is slechts mijn standpunt. Het was een echte bevrijding om te zien dat mijn standpunt niet universeel waar was.

En dit schreef ik ook nog op:

"Deze ervaring van mens te zijn,
Als je niet weet wat dit allemaal is,
wat doet dat met je wereld?"


Wat er door me heen ging toen ik dit schreef, was dat deze hele menselijke ervaring die we hebben - van zien, horen, voelen, proeven, ruiken, denken - dat we niet echt weten wat het is. We hebben er onze ideeën over, maar als we er eerlijk naar kijken, hebben we werkelijk geen idee wat het echt is. En dat eerlijk kijken, haalt de grond onder onze voeten weg. Onze hele wereld valt weg, als we eerlijk durven toe te geven dat we niet weten wat dit bestaan eigenlijk is. Natuurlijk kwamen daarna mijn overtuigingen weer terug en zag ik het toen niet meer zo, maar toch weten we eigenlijk niets...

Eve's drop zei:

Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer.

Klik om te vergroten...

Een wijze manier van leven. De dood ligt altijd in de toekomst, wanneer komen we aan bij de toekomst?

Als het verleden achter ons ligt.

Eve's drop zei:

Als het verleden achter ons ligt.

Klik om te vergroten...

Dan ligt de toekomst nog steeds voor ons.

Mindblowing inderdaad...

Mindless zei:

Dan ligt de toekomst nog steeds voor ons.

Klik om te vergroten...

Maar wie zegt wat "voor" en wat "achter" is?!

Eik zei:

Maar wie zegt wat "voor" en wat "achter" is?!

Klik om te vergroten...

Haha!

Tja, misschien is tijd niet lineair. Alsnog zitten wij vast in het nu.

Try DMT